IV SA/Po 1158/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Poznania z dnia z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę. W. S. w dniu 16 października 2017r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, który został rozpoznany odmownie decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia 23 listopada 2017r. nr [...] W wyniku odwołania złożonego przez wnioskodawczynię, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 30 kwietnia 2018r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który pismem z dnia 18 czerwca 2018r. zawiadomił o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W treści pisma wskazano, że powodem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia było niedotrzymanie terminu do uzupełnienia dokumentacji. W. S. wniosła do Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Poznaniu skargę na powyższe zawiadomienie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia dokumentacji, mimo to wyjaśnienia zostały złożone pismem z dnia 11 czerwca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu pismem z dnia 23 listopada 2018r. przekazało powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazując, że przedmiotowe pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nie nastąpiło w formie decyzji ani postanowienia, w związku z czym brak podstaw do potraktowania pisma złożonego przez skarżącego jako odwołanie czy też zażalenie. Wobec powyższego w ocenie Kolegium zasadne jest przekazanie skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi, poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest bowiem dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei treść § 2 ww. przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Prezydenta Miasta Poznania informujące o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, co wyraźnie wskazane zostało w uzasadnieniu skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w doktrynie istnieje spór co do formy pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Niemniej jednak abstrahując od formy rozstrzygnięcia zauważyć należy, iż NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 3 września 2013r. sygn. akt I OPS 2/13 (LEX nr 1356405), stwierdził wprost, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. W ocenie NSA "pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 3/11), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji". Mając zatem na uwadze fakt, że rozstrzygnięcie w zakresie pozostawienia wniosku rozpoznania nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), stwierdzić należy, że skarga na pismo informujące o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest niedopuszczalna. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli zdaniem skarżącej organ prowadzący postępowanie pozostawił podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, skarżącej przysługuje prawo wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a., a następnie prawo do wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta P. w rozpoznaniu wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.