IV SA/Po 1164/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 15 grudnia 2015 r. nr XIV/121/2015 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 23 pkt 1 lit. b); 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Pismem z dnia 4 marca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr XIV/121/2015 Rady Miejskiej w Kleczewie (dalej: Rada) z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew (zwaną dalej również jako "zaskarżona uchwała") wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda stwierdził, że w § 23 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały, na terenie obiektów produkcyjnych składów i magazynów, oznaczonym symbolem 10P (§ 4 pkt 7 zaskarżonej uchwały) Rada dopuściła realizację budynków biurowo - administracyjnych, pomijając zarazem ustalenie dla nich projektowanej wysokości, czym naruszyła przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; zwanej dalej jako "u.p.z.p.") oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."). W ocenie Wojewody dopuszczenie w zaskarżonej uchwale realizacji zabudowy biurowo - administracyjnej na wskazanym terenie rodzi obowiązek ustalenia dla niej parametrów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w tym projektowanej wysokości budynków. Ponadto Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 7 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W ocenie Wojewody Rada naruszyła ww. przepis w zakresie nie wyznaczenia na rysunku planu granic terenów chronionych, o których mowa w § 9 pkt 1-5 zaskarżonej uchwały. W ocenie Wojewody sposób oznaczenia obszarów objętych planem na załącznikach graficznych do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia niniejszego planu, obejmujących rozproszone tereny położone w różnych obrębach geodezyjnych na terenie gminy, znacznie utrudnia identyfikację obszarów objętych projektem planu. Ponadto nazwa zaskarżonej uchwały "zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew" nie odnosząca się do konkretnej lokalizacji terenów może przyczynić się do braku możliwości identyfikacji poszczególnych, licznych terenów objętych planem (ponad 35 osobnych terenów, często o bardzo niewielkiej powierzchni) oraz dezinformacji osób zainteresowanych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Kleczewie wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 23 pkt 1 lit. b i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku określenia w § 23 zaskarżonej uchwały wysokości dla projektowanych budynków biurowo-administracyjnych, Rada wskazała w § 23 pkt 4 zaskarżonej uchwały określono zasady sytuowania i parametry projektowanych budynków określając wysokość dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (nie więcej niż 15,0 m) jako podstawowej funkcji zabudowy wynikającej z przeznaczenia terenu. Tym samym wszystkie dopuszczone na tym terenie inne obiekty budowlane stanowiące funkcję uzupełniającą (w tym budynki biurowo-administracyjne) mogą być realizowane na zasadach określonych w cyt. paragrafie, chyba, że inne przepisy uchwały stanowią inaczej. Tym samym wysokość projektowanych budynków na przedmiotowym terenie nie może przekroczyć maksymalnej wysokości zabudowy dla podstawowej funkcji zabudowy wynikającej z przeznaczenia terenu. Brak odwołania się wprost do budynków biurowo-administracyjnych nie powinno stanowić podstawy do nieprawidłowej interpretacji zapisów zaskarżonej uchwały w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu, iż na rysunku planu miejscowego nie wyznaczono granic terenów chronionych, o których mowa § 9 pkt 1-5 zaskarżonej uchwały, Rada wskazała, że na obszarach, o których mowa w przedmiotowym paragrafie nie są zaznaczone granice obszarów chronionych, ponieważ przedmiotowe obszary położone są w całości w granicach obszarów chronionych. Konieczność wskazania granic obszarów chronionych na rysunkach planu zachodziłaby wówczas, gdyby przebiegały one przez tereny objęte planem. Odnosząc się do zarzutu, że sposób oznaczenia obszarów na załączniku graficznym do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia niniejszego planu znacznie utrudnia identyfikację obszarów objętych projektem planu Rada wskazała, że Wojewoda otrzymał jedynie monochromatyczną kserokopię, natomiast oryginał uchwały zawiera oznaczenia barwne, które w sposób bezsprzeczny pozwalają na właściwą lokalizacje przedmiotowych obszarów. Nazwa planu wynika z przyjętej od wielu lat praktyki nazewnictwa kolejnych zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. W ocenie Rady Miejskiej nie ma konieczności stwierdzania nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Zakwestionowane przepisu zaskarżonej uchwały nie budzą wątpliwości interpretacyjnych i nie powodują żadnych trudności w jej wykonaniu. Rada zaznaczyła również, że jeżeli stwierdzone w planie naruszenia dotyczą błędów typowo formalnych, które w żaden sposób nie wpływają na funkcjonowanie planu jako całości, to wystarczającą czynnością jest stwierdzenie nieważności planu w odpowiedniej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 267/16 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Miasta Kleczew na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd stwierdził, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – to w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908; zwanego dalej jako "z.t.p."), w szczególności z tymi, które określane są w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej", nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji. Z powyższej zasady wynikają m. in. dyrektywy precyzji tekstu prawnego i jego komunikatywności dla adresatów, które wiążą się z realizacją zasady określoności przepisów prawnych. Sąd podał, że ostatnia zasada stanowi jeden z elementów składających się na zasadę państwa prawnego sformułowaną w art. 2 Konstytucji. Powołując się na zasady demokratycznego państwa prawnego, jak i art. 31 ust. 3 Konstytucji stwierdził, że wykluczone jest ustanawianie przepisów pozbawionych dostatecznego stopnia precyzji. Zdaniem Sądu przepisy zaskarżonej uchwały nie wskazują ustaleń jakiego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zmiana dokonana zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z § 85 ust. 1 i 2 w zw. z § 141 z.t.p. przepis uchwały zmienia się przepisem wyraźnie wskazującym dokonane zmiany. Pierwszemu przepisowi uchwały zmieniającej nadaje się brzmienie "w uchwale ...(tytuł uchwały)". Ponadto Sąd stwierdził, że zmiana uchwały nie może polegać na tym, że dawny przepis zastępuje się nowym, nie wskazując jednocześnie dokonywania zmiany (§ 86 w zw. z § 141 z.t.p.). Wobec powyższego zaskarżona uchwała nie pozwala zidentyfikować aktu, który podlega zmianie, potwierdza to treść § 26 zaskarżonej uchwały, w którym wskazano, że tracą moc ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania uchwały, czy też poszczególnych przepisów uchwały, które tracą moc obowiązującą. W ocenie Sądu niemożność zidentyfikowania aktu podlegającego zmianie, może stwarzać znaczne problemy w zakresie ustalenia stanu prawnego dotyczącego możliwości zagospodarowania nieruchomości objętych ustaleniami planu oraz powodować wątpliwości, które dokładnie ustalenia bliżej nieokreślonego planu miejscowego pozostają dalej obowiązujące, a które zostały uchylone w wyniku zmiany dokonanej zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą. Wskazane uchybienie zdaniem Sądu powoduje, że zaskarżona uchwała staje się nieczytelna, nie spełnia podstawowych zasad poprawnej legislacji i stanowi to naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Gmina Kleczew, zaskarżając wyrok w całości. Rada Miejska w Kleczewie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2705/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzając od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Gminy Kleczew zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. NSA stwierdził, że jakiekolwiek niejasności planu miejscowego powinny być usuwane w drodze wykładni jego przepisów i po rozważeniu całości brzmienia tego aktu prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała w § 1 ust. 3 szczegółowo wylicza jakie tereny zostały nią objęte i w tym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości co do obszarów nią objętych. NSA podzielił także należy zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia prawa materialnego regulującego zasady techniki prawodawczej. Przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" określając te zasady (do aktów prawa miejscowego stosowane jedynie odpowiednio, przy czym pominięto w rozporządzeniu odniesienia do miejscowych aktów prawa wewnętrznego) nie mogą stanowić podstawy do oceny legalności miejscowych aktów normatywnych, w tym zwłaszcza aktów o tak szczególnej konstrukcji i charakterze jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, składające się z dwóch części tekstowej i graficznej. Tym samym nawet ewentualne naruszenie określonych w rozporządzeniu zasad legislacji nie może stanowić podstawy do uznania, że uchwalając plan miejscowy naruszono zasady jego sporządzania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 22/12). Za trafne uznał także sąd II instancji także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tego czy zaskarżona uchwała stanowi aktualizację planu miejscowego czy też jest to w istocie nowy akt prawny. Zwrócił uwagę, że ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie określając zakresu takich zmian, wprowadzając jedynie wymóg zachowania trybu właściwego dla uchwalania planu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien ocenić, czy zaskarżona uchwała istotnie narusza zasady sporządzania planu miejscowego i czy istotnie narusza tryb jej sporządzania, zgodnie z wymogami art. 28 u.p.z.p. w oparciu o brzmienie całości zakwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów planistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez Wojewodę Wielkopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515). W tym miejscu należy wytłumaczyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 wskazanej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga również, że sądowa kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu, ale Sąd zbadał tą okoliczność z urzędu. W ocenie Sądu procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego w art. 17 u.p.z.p. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz Gminy i Miasta Kleczew, po podjęciu przez Radę Miejską w Kleczewie uchwały nr XLI/294/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew, ogłosił w prasie oraz przez obwieszczenie, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Czyniąc zadość wymogom przepisu art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Burmistrz zawiadomił na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Następnie, działając w oparciu o art. 17 pkt 4 u.p.z.p., Burmistrz sporządził projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdza również, że zgodnie z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Burmistrz wystąpił o niezbędne opinie o projekcie planu, uzgodnienia projektu planu. Stosownie do art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p. Burmistrz ogłosił w prasie oraz poprzez obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu oraz zorganizował publiczną dyskusję (na którą nie przybyły żadne osoby zainteresowane). Tym samym Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymogami procedury planistycznej. Sąd stwierdza również, że zaskarżona uchwała jest zgodna z uchwałą nr IV/28/2015 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. Odnosząc się do zarzutów Wojewody w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że co do zasady kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Gminie przysługuje więc władztwo planistyczne dotyczące kształtowania polityki przestrzennej w zakresie przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu. Gmina może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa. Tym samym gmina posiada samodzielność w kształtowaniu polityki przestrzennej na terenie gminy, jednak samodzielność ta realizowana może być tylko w granicach dozwolonych prawem. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał, że kwestionowane przez Wojewodę uregulowanie zawarte w § 23 pkt 1 lit. b) uchwały nie mieści się w granicach przyznanego Radzie Miejskiej władztwa planistycznego. Zarzut skargi dotyczy braku ustalenia parametru wysokości budynków biurowo-administracyjnych, których lokalizację tym przepisem dopuszczono na terenie oznaczonym symbolem 10P. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że wszystkie dopuszczone na tym terenie obiekty budowlane stanowiące funkcję uzupełniającą (w stosunku do podstawowej funkcji zabudowy tj. obiektów produkcyjnych, składów i magazynów) mogą być realizowane na zasadach określonych dla obiektów funkcji podstawowej (czyli z maksymalna wysokością 15 m), chyba, że inne przepisy uchwały stanowią inaczej (jak w wypadku budynku garażowego). Taka intencja Rady jest jednak – w ocenie Sądu niemożliwa do odczytania z zapisów uchwały w sytuacji, gdy – tiret pierwsze § 23 pkt 5 lit. b) uchwały wskazuje expressis verbis parametr wysokości obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zaś tiret drugie – budynku garażowego. Taki zapis nie pozwala na przyjęcie, że tiret pierwsze ustanawia ogólną regułę modyfikowaną następnie przez tiret drugie. Przyjąć należy, że są to zapisy równoważne odnoszące się do różnych kategorii obiektów, co musi prowadzić do konkluzji, że w regulacjach uchwały pominięto parametr jednego z rodzajów budynków dopuszczonych do lokalizowania na danym terenie. Stanowi to istotne naruszenie wymogu z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., stanowiącego, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazuje z kolei w § 4 pkt 6), że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do stwierdzenia zasadności pozostałych zarzutów skargi. Zgodnie z § 7 pkt 6) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Na rysunku planu miejscowego granic takich nie wyznaczono, nie może to jednak być uznane za istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w sytuacji, gdy § 9 uchwały wskazuje precyzyjnie, jakie tereny (na jakich załącznikach graficznych uwidocznione) położone są na terenach relewantnych w świetle regulacji z § 7 pkt 6) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., a dodatkowo – wszystkie te tereny położone są w całości na tychże obszarach. Skoro granice terenów chronionych nie przecinają żadnego z obszarów objętych miejscowym planem, to wymóg wskazywania granic na rysunkach planu dotyczyłby de facto wskazania ich na obszarach nieobjętych planem. Art. 190 p.p.s.a. stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym kontekście jako niezasadne ocenić należy wątpliwości podniesione w ostatnich akapitach uzasadnienia skargi a dotyczące utrudnienia identyfikacji obszarów objętych projektem planu ze względu na sposób ich oznaczenia oraz ze względu na nazwę planu nie odnoszącą się do konkretnej lokalizacji terenów. Jak podkreślił NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 2705/16 zaskarżona uchwała nie budzi żadnych wątpliwości co do obszarów nią objętych. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności § 23 pkt 1 lit. b) uchwały w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Stwierdzenie nieważności § 23 pkt 1 lit. b) w żaden sposób nie uniemożliwia spójnego stosowania pozostałych zapisów uchwały. O odstąpieniu od zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 206 tej ustawy ze względu na uwzględnienie skargi jedynie w niewielkim zakresie.