IV SA/Po 120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Stowarzyszenie [...] pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]. Wraz ze skargą wnieśli o zwolnienie z kosztów postępowania. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 lutego 2017 r. r. Stowarzyszenie [...] zostało wezwane do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi z dnia 30 grudnia 2016 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] przez przedłożenie do akt wypisu KRS, bądź regulaminu i dowodu zarejestrowania Stowarzyszenia zwykłego i wykazania, że skargę podpisała osoba uprawniona. Wezwanie wróciło do nadawcy z adnotacją, że było awizowane w dniach 10 i 20 lutego 2017 r. W zakreślonym terminie brak formalny nie został uzupełniony. W związku z powyższym wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy wskazać, że o oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 17 lipca 2014, sygn. akt II OZ 700/14, CBOSA). W niniejszej sprawie Sąd odrzucił skargę postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3. W związku z tym, że skarga jest oczywiście bezzasadna wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony i Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.