IV SA/Po 120/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Rogoźnie z dnia 28 grudnia 2023 r., nr XC/966/2023 w sprawie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego na obszarze części Gminy Rogoźno - "Rogoźno Południe" oddala skargi w całości. P. Sp. z o.o. pismami z dnia 5 lutego oraz 4 marca 2024 r. wniosła dwie tożsame skargi na uchwałę Rady Gminy Rogoźno z dnia 28 grudnia 2023 roku nr XC/966/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze części Gminy Rogoźno - "Rogoźno Południe". Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2024 r. połączono sprawy w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia. Powyższa uchwała została zaskarżona w części włączającej do ustaleń planu zakres zagospodarowania działki 319/1 w obrębie Garbatka, który jest już realizowany w ramach decyzji o warunkach zabudowy oraz uzyskanych wcześniej pozwoleń. Uchwała dla przedmiotowej działki ustala przeznaczenie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (54MN-U) i terenu gruntów ornych oraz upraw (10RNR). Skarżąca zamierza na przedmiotowej działce realizować inwestycję w zakresie budowy farmy fotowoltaicznej. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) - dalej u.p.z.p w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nadużycie władztwa planistycznego na skutek braku konieczności faktycznego ograniczenia interesu prawnego właściciela nieruchomości wskutek zignorowania uprzednio wydanych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę i ustanowienie dla terenu przeznaczenia sprzecznego z ww. decyzjami; 2. art. 1 ust 3 u.p.z.p poprzez nieuwzględnienie istniejącej zabudowy na terenie objętym MPZP prowadzące do nieuwzględnienia zasady domniemania legalności istniejącej zabudowy i prowadzonej w niej działalności gospodarczej; 3. art. 67 ust. 3 pkt 2 lit a ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw stanowiącym, że do spraw opracowania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego albo ich zmian przepisy art. 15 ust. 1 i art. 20 ustawy zmienianej w art. 1 (u.p.z.p.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym poprzez niewłaściwe stosowanie i nie wyłączenie tym samym z ustaleń uchwały przedmiotowych działek. Skarżąca wskazała, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zignorowana została zabudowa istniejąca na części działek. Wskazano, że w kwestii farm fotowoltaicznych gmina nie była związana studium, gdyż ustalenia studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy w przypadku lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii pozostaje bez znaczenia dla niniejszej procedury związanej z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że ustalone przeznaczenie terenów wynika wprost z ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno, zgodnie z którym dla przedmiotowej działki przewidziano funkcje terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów rolniczych niższych klas bonitacyjnych. Celem planu miejscowego było przede wszystkim ustalenie przeznaczenia terenów oraz zasad zagospodarowania i zabudowy dla obszaru obejmującego południowo-zachodnią część miasta Rogoźna oraz części wsi Garbatka i Międzylesie, przylegających bezpośrednio do strefy rozwojowej miasta, w celu ustalenia ram prawnych dla dalszego ich zagospodarowania. Uchwalenie planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru stanowiło realizację polityki przestrzennej ustalonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno, zgodnie z którym dla poszczególnych terenów przewidziano funkcje rozwoju zainwestowania, z dominującą funkcją mieszkaniową, oraz tereny rolnicze, wyłączone z zabudowy, stanowiące otoczenie planowanej zabudowy mieszkaniowej. W granicach obszaru objętego planem miejscowym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno nie wskazano terenów lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych wraz ze strefami ochronnymi. Tym samym polityka przestrzenna określona w Studium nie zakłada możliwości realizacji elektrowni fotowoltaicznych, stanowiących jedną z kategorii terenów produkcji, w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod funkcję mieszkaniową. Organ podkreślił, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowodowało utraty ważności uzyskanego pozwolenia na budowę, a skarżąca w oparciu o uzyskaną decyzję może zrealizować planowaną inwestycję. W świetle powyższych argumentów, Rada Miejska w Rogoźnie odrzuciła uwagi skarżącego i przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno. Plan miejscowy nie pozbawił praw skarżącego do realizacji planowanej inwestycji na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę. Jednocześnie plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, nie stanowi podstaw dla lokalizacji nowych elektrowni fotowoltaicznych, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych pod rozwój funkcji mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Według art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd orzekający wskazuje, że skarżąca spółka z uwagi na dzierżawę działki nr 319/1 (por. umowa przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy dzierżawy zawartej w dniu 30.10.2020 r., zmienionej aneksem z dnia 17 sierpnia 2021 r., pomiędzy P. sp. z o.o. a P. sp. z o.o. z dnia 13.06.2022 r.) miała interes prawny do wniesienia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że samodzielność jest jedną z cech jednostek samorządu terytorialnego z tym zastrzeżeniem, że jest ona ograniczona przepisami obowiązującego prawa. Jednostki samorządu terytorialnego są organami administracji publicznej (art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.) do których - w myśl art.1 pkt 1 - stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej, a więc także organy jednostek samorządowych, mają obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Artykuł 163 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Działania związane z polityką przestrzenną gminy stanowią działania publiczne w zakresie ochrony ładu przestrzennego. W takim zakresie, w jakim kompetencje te zostały przekazane gminom są one upoważnione do samodzielnego decydowania w granicach określonych przez ustawę. Artykuł 15 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje, jakie kwestie gmina winna obowiązkowo określić w planie miejscowym. W art. 15 ust. 2 pkt 2 tej ustawy wskazano, że gmina określa w planie obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Z kolei w art. 17 u.p.z.p. określono szczegółową procedurę dotyczącą postępowania rady gminy po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących m.p.z.p. nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.p.z.p., należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu m.p.z.p. i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt II SA/Wr 144/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w m.p.z.p., muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Prawo własności podlega ochronie przewidzianej w art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z przepisów tych wynika, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia te mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wtedy, gdy nie naruszają istoty wolności i praw. Ustalenia m.p.z.p. kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy posiada prawo – w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 698/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy ustala art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził swoją ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należy oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 849/90, OŚNA 1990 r., nr 4, poz. 2; wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Wr 157/99, nie publ.). Organy gminy przed uchwaleniem planu miejscowego mają obowiązek doprowadzić do zgodności projekt planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zarówno naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, jak i naruszenie zasad ich sporządzania, może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne. Zasady sporządzenia planu miejscowego dotyczą zawartości tego aktu planistycznego (części tekstowej i graficznej, załączników), oznaczają jego wartość i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej, a także standardów dokumentacji planistycznej. W tym pojęciu mieści się ocena projektu planu miejscowego pod względem jego zgodności ze studium. Z kolei pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" należy odnieść do procedury poprzedzającej uchwalenie planu. (tak w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22.09.2010r., o sygn. II SA/Go 493/10, publ. LEX nr 707352). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Rogoźno z dnia 28 grudnia 2023 r. nr XC/966/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze części Gminy Rogoźno – Rogoźno Południe, w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym 319/1. Plan dla przedmiotowej działki ustala przeznaczenie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (54MN-U) i terenu gruntów ornych oraz upraw (10RNR). Nie ma sporu co do tego, że ustalone przeznaczenie terenów wynika z ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno, zgodnie z którym dla przedmiotowej działki przewidziano funkcje terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów rolniczych niższych klas bonitacyjnych. Plan został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego 25 stycznia 2024 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2024 r., poz. 1142). Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 28 ust.1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Należy wskazać, ze w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. (tak wyrok NSA z 26.06.2019r. o sygn. II OSK 1649/18, publ. LEX nr 2703320). Sąd podkreśla, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie czyni z planu miejscowego narzędzia do bezwarunkowego uwzględniania zamierzeń inwestycyjnych właścicieli w formie aktu prawa miejscowego. Nie taki jest bowiem cel planu miejscowego. Planowanie przestrzenne i wykonywanie związanego z nim władztwa planistycznego gminy wiąże się z nader istotnymi zagadnieniami, a dotyczą one nie tylko ochrony prawa własności, prawa do zagospodarowania terenu, wynikającego z posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, lecz również ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także potrzeb interesu publicznego. Z tego też względu realizacja władztwa planistycznego gminy musi przebiegać na drodze prawidłowego wyważania interesu ogólnego i interesów indywidualnych, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności i równości. Sąd wskazuje, że istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na niemożliwości zagospodarowania terenu poprzez budowę farmy fotowoltaicznej z uwagi na przeznaczenie działki nr 319/1, obręb Garbatka na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i tereny gruntów ornych oraz upraw. W tym miejscu należy podkreślić, że skarżąca spółka na podstawie uzyskanej decyzji o warunkach zabudowy (por. decyzja o warunkach zabudowy z dnia 19.01.2021 r., znak: [...] oraz decyzja o przeniesieniu decyzji Burmistrza R. znak: [...] z dnia 19.01.2021 r. o warunkach zabudowy, znak: [...]) uzyskała pozwolenie na budowę i zaskarżony plan miejscowy w żaden sposób nie pozbawia spółki uzyskanych uprzednio praw do zabudowy działki na podstawie przedmiotowego pozwolenia (na co organ zresztą zwraca uwagę). Z treści skargi można jednak wywnioskować, że spółka chce uzyskać nowe pozwolenie na budowę. W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2024 r. skarżąca wskazała, że nieracjonalne jest odrzucanie uwag inwestora ze względu na wcześniej wydane pozwolenie na budowę, ponieważ blokuje możliwość jakiejkolwiek zmiany koncepcji inwestycyjnej i uzyskania kolejnego pozwolenia na budowę dla tego terenu, gdyż musiałoby być ono zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Sąd w tym miejscu wskazuje, że wydana decyzja o warunkach zabudowy jest ważna do momentu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W momencie wejścia w życie planu decyzja o warunkach zabudowy niezgodna z jego ustaleniami wygasa. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy na podstawie takiej decyzji uzyskano przed wejściem w życie planu prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Przepis art. 65 ust. 2 u.p.z.p. ma charakter wyjątkowy i ochronny, znajdujący oparcie w zasadzie ochrony praw nabytych w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ochrona ta ograniczona jest jednak tylko do już wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że dyspozycja analizowanej normy art. 65 ust. 2 u.p.z.p. obejmuje proces inwestycyjny rozpoczęty ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie dotyczy natomiast przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, w odniesieniu do których nie doszło do wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia uchwalenia planu miejscowego (por. wyrok NSA z 12 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1557/21). Dlatego należy podkreślić, że w sytuacji, gdy plan miejscowy obowiązuje nie jest możliwe uzyskanie pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie na podstawie planu. Sąd podkreśla również, że w niniejszej sprawie przedmiotowa nieruchomość objęta ustaleniami planu została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a częściowo jako tereny orne i upraw. Ustalenia planu w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości są zgodne ze studium zagospodarowania przestrzennego, które na tym terenie przewiduje funkcje zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów rolniczych niższych klas bonitacyjnych. Rzeczywiście nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 2023 r. wskazuje w art. 67 ust. 3 pkt 2, że przepisy art. 15 ust. 1 i art. 20 u.p.z.p. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, z wyłączeniem obowiązku sporządzenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz z wyłączeniem obowiązku stwierdzenia przez radę gminy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń tego studium w zakresie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz ich stref ochronnych, których nie stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe nie oznacza jednak, że plan miejscowy, który uwzględnia zapisy studium, a jednocześnie nie przewiduje możliwości lokalizacji urządzeń wytwarzających energię odnawialną narusza regulację art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw. Wyłączenie przedmiotowego obowiązku oznacza tyle, że gmina w ramach władztwa planistycznego mogłaby w planie miejscowym ustalić przeznaczenie wybranych przez siebie terenów pod urządzenia wytwarzające energię odnawialną, nawet jeśli byłoby to niezgodne ze studium. W ocenie Sądu jest to fakultatywne dla gminy i nie można z tej regulacji wywieść obowiązku przeznaczania terenów pod urządzenia energii odnawialnej. Podsumowując należy wskazać, że zaskarżony plan jest zgodny ze studium, a skarżąca spółka może realizować prawa do zabudowy nieruchomości na podstawie uprzednio uzyskanego pozwolenia na budowę. Zaskarżona uchwała nie przewiduje możliwości lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz ich stref ochronnych i w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe uzyskanie przez skarżącą kolejnych pozwoleń na budowę w zakresie takich urządzeń na terenie działki nr 319/1. Zaskarżony plan jest zgodny ze studium i nie ma podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Organ miał możliwość ustalenia w planie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii oraz ich stref ochronnych niezgodnie ze studium, jednak możliwość ta nie ma charakteru obligatoryjnego obowiązku. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.