IV SA/Po 121/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. wniosku P. N. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 121/25 w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. z dnia 15 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r. (sygn. akt IV SA/Po 121/25) oddalił skargę P. N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z dnia 15 listopada 2024 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2025 r. P. N. (dalej: skarżący) wniósł o uzupełnienie wyroku w związku z tym, że sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, z którego wynikałoby rozpatrzenie skargi w całości. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej również: WSA w Poznaniu) nie rozpatrzył w wyroku złożonego w skardze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, zdaniem skarżącego WSA w Poznaniu nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze, dotyczących m.in.: zajęcia wodami rzek Ner terenu prywatnej nieruchomości należącej do skarżącego (działki nr [...]), powodującej szkody na nieruchomości poprzez napływ ścieków wpuszczanych do rzeki czy pominięcia w rozpatrzeniu sprawy szkodliwości ścieków na tereny przybrzeżne poprzez wchłanianie się w grunty oraz napływ tych ścieków rowami nawadniająco-gruntowymi na przyległy do rzeki teren. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze - jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie - jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2025 r. z zachowaniem powyższego terminu. Jednak, argumentacja wniosku o uzupełnienie wyroku wskazuje, że skarżący w istocie wnosi o uzupełnienie uzasadnienia wyroku, a nie samego wyroku. Należy zatem zauważyć, że tego typu wniosku przepis art. 157 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 157). Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. J. Jagielski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2011, s. 561). Uzasadnienie bowiem podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r., sygn. II OZ 1361/07, wszystkie powołane uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga zatem, że skarżący nie mógł skutecznie kwestionować uzasadnienia przedmiotowego wyroku WSA w Poznaniu w drodze wniosku o uzupełnienie wyroku. Właściwym środkiem prawnym w tym przypadku będzie skarga kasacyjna, z tym że pamiętać należy, że sporządzić może ją – co do zasady – jedynie adwokat lub radca prawny (zob. art. 157 § 1-3 P.p.s.a.). Na marginesie zaznaczyć trzeba, że podnoszony przez skarżącego zarzut w postaci nierozpoznania w wyroku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji również okazał się bezzasadny. WSA w Poznaniu wydał już w tym przedmiocie postanowienie z dnia 12 marca 2025 r. (sygn. akt IV SA/Po 121/25), którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2025 r. (k. 54 akt sądowych – zwrotne potwierdzenie odbioru). Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek o uzupełnienie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 121/25, Sąd uznał za niezasadny, co skutkowało jego oddaleniem. Dlatego też Sąd orzekł na podstawie art. 157 § 1 i art. 160 P.p.s.a jak w sentencji postanowienia.