IV SA/Po 122/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 złotych. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazaną w rubrum postanowienia. Zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o możliwości złożenia, przez stronę niezadowoloną z tej decyzji, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie wskazując, że w sprawie nie został wyczerpane środki zaskarżenia. Kolegium dodało, iż Spółka skorzystała z prawa wskazanego w pouczeniu i w dniu [...] stycznia 2011 r. złożyła do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który to wniosek do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie został rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). W rozpatrywanej sprawie spółka zaskarżyła do Sądu decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podczas gdy zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem winna złożyć przysługujący jej nadzwyczajny środek prawny, przewidziany w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ. Skarżąca spółka nie wyczerpała zatem toku instancji, co stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wniesienia skargi i merytorycznego jej rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w sentencji postanowienia uznając, iż skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu nie wyczerpania toku instancji.