IV SA/Po 1225/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 14 listopada 2013 r. L. R. , zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, r.pr. M. A., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO"), skargę na decyzję wskazaną w rubrum nin. postanowienia. Zaskarżoną decyzją, SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2012 r. nr [...] (nr sprawy: [...]), ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (prawy segment) na działce [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik napisał, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy rodzi dla inwestora – jej adresata – uprawnienie do domagania się wydania pozwolenia na budowę w granicach określonych w tej decyzji, pod rygorem domagania się odszkodowania za nieuwzględnienie żądań wniosku o pozwolenie na budowę. Praktycznie zatem przesądzona jest rozbudowa budynku sąsiadującego z budynkiem skarżącego, w zakresie zabudowy tarasu. Pełnomocnik ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest tym, iż wykonanie decyzji, a tym samym umożliwienie adresatowi decyzji ubieganie się o wydanie pozwolenia na budowę, spowoduje trudne do odwrócenia skutki i uniemożliwi Skarżącemu skuteczną ochronę jego interesów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd w obecnym składzie podziela pogląd dopuszczający możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, uznając, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. może w konkretnym przypadku polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, jakie decyzja ta wywołuje (por. postanowienie NSA z 27.11.2013 r., II OZ 1074/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Tym niemniej analiza, zamieszczonego w niniejszej skardze, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że pełnomocnik Skarżącego, wbrew ustawowemu wymogowi, nie wskazał okoliczności, które świadczyłyby, iż w sprawie rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem podkreślić, że udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że strona skarżąca obowiązana jest wskazać okoliczności uzasadniające przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może takie następstwa spowodować. W tym kontekście ograniczenie motywów wniosku wyłącznie do przytoczenia ustawowej formuły, iż wykonanie decyzji "spowoduje trudne do odwrócenia skutki" oraz do gołosłownego stwierdzenia o uniemożliwieniu Skarżącemu skutecznej ochrony jego interesów, nie może zostać uznane za wystarczające. Tym bardziej, że decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia inwestycji, której ewentualne wykonanie mogłoby dopiero wywołać negatywne dla Skarżącego skutki – do tego niezbędna jest ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Sama zaś obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania jej wykonania na obecnym etapie. Wszak ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji (art. 35a Prawa budowlanego). Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.