IV SA/Po 123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. /-/ I. Kucznerowicz Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozparzeniu zażalenia A. P. na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071: z późn. zm. - dalej "Kpa") uznało je za nieuzasadnione. W postanowieniu pouczono stronę o prawie wniesienia skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od daty jego otrzymania. Pismem z dnia [...]stycznia 2008 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, iż postanowienie wydane na podstawie art. 37 Kpa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało wydane w trybie art. 37 Kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia ( zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Postanowienie wydane po rozpoznaniu zażalenia jest zaliczane do grupy orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii wynikających z toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Natomiast błędne pouczenie strony, że przysługuje jej środek odwoławczy nie może powodować, iż strona postępowania może taki środek wnieść, gdy przepis prawa tego nie przewiduje. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił. Wskazać należy, iż osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. /-/ I. Kucznerowicz