IV SA/Po 1244/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę E.P. po raz kolejny został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu 02 lutego 2011 r. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji zainteresowany otrzymał pisemne pouczenie o obowiązkach osób bezrobotnych oraz o konsekwencjach wynikających z nieprzestrzegania tych obowiązków. Zapoznanie się z tym pouczeniem, bezrobotny potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu rejestracji. W dniu 18 lipca 2012 r. przedstawiono E.P. ofertę stażu w Muzeum Narodowym Rolnictwa i Przemysłu Rolno - Spożywczego na stanowisku: pomocniczy robotnik przy konserwacji terenów zielonych. Pracodawca zaproponował wynagrodzenie w wysokości [...] zł miesięcznie netto oraz zwrot kosztów dojazdu do pracy (na wniosek bezrobotnego). E.P. odmówił podjęcia zatrudnienia z powodu zbyt niskiego wynagrodzenia. Wobec powyższego Starosta P. w dniu [...].08.2012 r. wydał decyzję nr [...], w której działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3, pkt 7 i pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.- dalej ustawa) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) orzekł o utracie przez E.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 lipca 2012 r. z powodu odmowy przyjęcia propozycji stażu. E.P. złożył odwołanie od powyższej decyzji wyjaśniając, że odmówił podjęcia zatrudnienia na proponowanym stanowisku ponieważ proponowane wynagrodzenie jest zbyt niskie, a koszty dojazdu zbyt wysokie. Wojewoda Wielkopolski po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].09.2012r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy dokumentów ustalił, iż proponowana oferta stażu była odpowiednia w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. W ocenie organu podnoszona w odwołaniu okoliczność zbyt niskiego wynagrodzenia nie wystarczającego na pokrycie bieżących wydatków bezrobotnego, nie może zostać uznana za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia stażu. W odniesieniu do zarzutu zbyt wysokich kosztów dojazdu do pracy, organ odwoławczy zauważył, że w przedstawionej ofercie stażu wyraźnie zawarto adnotację o możliwości złożenia przez bezrobotnego wniosku o zwrot kosztów dojazdu do pracy. Odmowa podjęcia stażu na proponowanym stanowisku ze względu na niskie wynagrodzenie jest więc zdaniem organu odwoławczego nieuzasadniona. E.P. kwestionując powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podtrzymując argumentację podnoszoną w odwołaniu. Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy wtoku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego w przedmiotowej sprawie jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, przy czym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Z brzmienia wskazanej regulacji wynika, że w przypadku odmowy przyjęcia propozycji stażu, pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. W przypadku, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, właściwy organ obowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Takie działanie organu uzasadnia łączne spełnienie wskazanych przesłanek, tj. gdy dojdzie do odmowy przyjęcia stażu oraz gdy nastąpi ona bez uzasadnionej przyczyny. Jak wynika z akt sprawy powodem wydania przedmiotowej decyzji o pobawieniu skarżącego statusu bezrobotnego była odmowa przyjęcia proponowanego stażu z uwagi na zbyt niskie wynagrodzenie. Odnosząc się do powyższego argumentu podniesionego również w skardze wniesionej do tut. Sądu wskazać, należy, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy staż oznacza nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Jak wynika z akt sprawy skarżący otrzymał skierowanie, o którym mowa wyżej, do odbycia stażu w Muzeum Narodowym Rolnictwa i Przemysłu Rolno Spożywczego w Sz. jako pomocniczy robotnik przy konserwacji terenów zielonych z przyznanym stypendium stażowym w wysokości [...] zł. netto. W przedstawionej ofercie stażu zawarto adnotację o możliwości złożenia wniosku o zwrot kosztów dojazdu. Skarżący nie przyjął jednak powyższej propozycji argumentując, iż zaproponowana kwota starczyłaby mu na opłacenie czynszu za lokal, opłat za gaz i prąd oraz bilety MPK. W tym miejscu należy stwierdzić, że wysokość stypendium nie zależy od uznania organu kierującego do odbycia stażu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 6 ustawy bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wysokość zasiłku dla bezrobotnych ustalonego na podstawie w/w przepisu z uwzględnieniem waloryzacji określonej przepisem art. 72 ust. 6 ustawy i zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 13 stycznia 2012 r. (M.P. poz. 23) wynosiła 794,20 zł. Z powyższego wynika, że wysokość stypendium została określona przez organ I instancji prawidłowo. Tym samym stwierdzić należy, iż zbyt niska zdaniem skarżącego wysokość przyznanego stypendium nie mogła stanowić uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia proponowanego stażu. Należy również stwierdzić, iż trudno uznać aby proponowany staż nie stanowił odpowiedniej formy pomocy skarżącemu, który od 1992. pozostaje w ewidencji osób bezrobotnych z jedną dłuższą przerwą (od. 1998 - 2002r.), ukończył już 50 lat i jest długotrwale bezrobotny. Co więcej, proponowany staż zgodny był w dużym stopniu z wyuczonym zawodem skarżącego (ogrodnik - szkółkarz). Ponadto odmowa przyjęcia stażu przez skarżącego z uwagi na zbyt niskie zarobki była nieracjonalna w sytuacji, gdy nie posiadał on żadnych udokumentowanych dochodów. W kontekście tego faktu wskazać należy, iż proponowany skarżącemu dochód niewątpliwie polepszyłby jego sytuację materialną. Tym bardziej, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - istniała realna możliwość zwrotu skarżącemu kosztów dojazdu na staż. Należy także podkreślić, że organy administracyjne dokonały analizy sposobu i czasu dojazdu skarżącego z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu i ustaliły, iż ogólny czas przejazdu w jedną stronę wynosi ok. 60 min. Trudno więc uznać aby czas przejazdu do miejsca pracy powodował, iż proponowany staż nie jest odpowiedni dla skarżącego. Wobec powyższego, wskutek braku podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 Ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. MZ