IV SA/Po 126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A." z siedzibą w K. na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odrzucić skargę Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Stowarzyszenie "A." (dalej skarżący) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2013 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2013 r.) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę J. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.W. "J." z siedzibą w K. przy ul. [...], obejmującą dokończenie rozpoczętej budowy istniejącego budynku w celu przeznaczenia całości na cele biurowo-handlowo-usługowo-produkcyjne, lokalizację parkingów, urządzenie placu gospodarczego oraz urządzenie placu manewrowego na terenie położonym w Kaliszu przy u. [...] (dz. nr [...]). Skarżący opisując przebieg dotychczasowego postępowania wniósł o uchylenie decyzji z [...] lutego 2013 r. oraz wydanie z rygorem natychmiastowej wykonalności zakazu wydania przez Prezydenta Miasta K. pozwolenia na użytkowanie budynku w zakresie dotyczącym działalności polegającej na produkcji firan (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z [...] stycznia 2014 r., nr [...], Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie (k. 24-25 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ppsa). Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa ab initio skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków na decyzję lub postanowienie, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego pozostaje niedopuszczalne, o czym stanowi wprost art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 r., str. 147-148). W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę od decyzji organu I instancji, podczas gdy zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem przysługiwało od niej prawo wniesienia odwołania do Wojewody Wielkopolskiego. W tej sytuacji skarżący nie wyczerpał istniejących środków zaskarżenia, co stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wniesienia skargi i merytorycznego jej rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ubocznie należy w tym miejscu zauważyć, że skarżący nie został w ogóle zaliczony do kręgu stron postępowania w sprawie, w której wydana została zaskarżona przez Niego decyzja. Postanowieniem wydanym przez Wojewodę dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], organ ten odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2013 r. Skarżący kwestionując to postanowienie zgodnie z zawartym w nim pouczeniem będzie mógł ewentualnie domagać się zarówno weryfikacji prawidłowości decyzji z [...] lutego 2013 r. pod kątem istniejących przesłanek stwierdzenia nieważności, jak i oceny własnego interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu. Nie zmienia to jednak w żaden sposób tego, że niedopuszczalnym pozostawało wniesienie przez skarżącego w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Wobec powyższego WSA działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji przyjmując, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu nie wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia.