IV SA/Po 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R.P. na postanowienie tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2014r. odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 maja 2013 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Pismem z dnia 28 maja 2014r. R.P. działając m.in. jako pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odrębnym pismem z dnia 17 czerwca 2014r., pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie od postanowienia tut. Sądu z dnia 27 maja 2014r. Powyższy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2014r. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, iż skarżący nie odpowiedział na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W uzasadnieniu wyjaśniono również, iż za odpowiedź na wezwanie do przedłożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uznano wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanego przez pełnomocnika skarżącego, gdyż w powyższym wniosku pełnomocnik skarżącego jako wnioskodawcę wskazał własną osobę, opisał własną sytuację materialną, w związku z czym wniosek ten podlegał odrębnemu rozpoznaniu. W sprzeciwie od tego zarządzenia pełnomocnik skarżącego podniósł, iż jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, a nadto budzi jego głębokie niezadowolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wydane w tym trybie postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest więc od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Dalej wskazać należy, że treść art. 252 § 2 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niedochowanie tego wymogu prowadzi do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o czym z kolei stanowi art. 257 p.p.s.a. Z akt nie wynika jednak, aby M.P. złożył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo iż Sąd pismem z dnia 1 lipca 2014r. przesłał pełnomocnikowi skarżącego urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwał do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Za odpowiedź na wezwanie do przedłożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może zostać bowiem uznany wniosek o przyznanie prawa pomocy przesłany przez pełnomocnika skarżącego (k. 245 - 246), gdyż jako wnioskodawcę wskazał on własną osobę i opisał własną sytuację materialną. Tym samym wniosek ten podlegał odrębnemu rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze uwzględniając, że strona do chwili obecnej nie złożyła formularza wniosku o przyznanie pomocy, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 p.p.s.a., pozostawiono ów wniosek bez rozpoznania