IV SA/Po 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata i radcy prawnego w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R.P. na postanowienie tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2014r. odrzucające zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 129/13 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Pismem z dnia 28 maja 2014r. R.P. działając m.in. w imieniu własnym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. R.P. powielił ten wniosek składając we własnym imieniu, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014r. referendarz sądowy odmówił R.P. przyznania prawa pomocy przyjmując, iż jako pełnomocnikowi skarżącego nie przysługuje mu prawo pomocy. W ustawowo przewidzianym terminie R.P. złożył sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, iż jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, a nadto budzi jego głębokie niezadowolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wydane w tym trybie postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest więc od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W ramach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z treści formularza o przyznanie prawa pomocy złożonego w niniejszej sprawie wynika, że został on złożony przez pełnomocnika skarżącego (R.P.) w imieniu własnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nie ma on statusu strony w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie niedopuszczalnym jest przyznanie mu prawa pomocy. Powyższe wynika bowiem wprost z treści art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym przyznane może być tylko stronie tego postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 260 oraz art. 243 § 1 P.p.s.a. orzekł sentencji postanowienia.