IV SA/Po 1290/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017r. sprawy z wniosku radcy prawnego P. J. z dnia [...] kwietnia 2015r. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz radcy prawnego P. J. kwotę [...]zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 marca 2015r. oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Sądu z dnia [...] września 2014r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Radca prawny P. J. będąc pełnomocnikiem skarżącego wyznaczonym na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2014r., składając skargę kasacyjną, wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa radcy prawnego za postępowanie przed NSA według norm przepisanych. Powyższy wniosek została ponowiony w piśmie z dnia 25 lutego 2017r., w którym pełnomocnik złożył również oświadczenie, że przedmiotowe wynagrodzenie nie zostało pokryte w całości ani w części. Jak wynika z akt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2016r. sygn. akt I OSK 1513/15 oddalił skargę kasacyjną. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013, poz. 490 – dalej rozporządzenie). Skarga kasacyjna została bowiem wniesiona do Sądu w dniu 20 kwietnia 2015 tj. przed datą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż na podstawie przepisów §14 ust. 2 pkt 1c, §14 ust. 2 pkt 2 lit. b, §15 pkt 1 rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy pranemu przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny- 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie radca prawny P. J. został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącego przed wydaniem przez Sąd I instancji wyroku. W związku powyższym, mając na uwadze fakt, iż jak wynika ze znajdującego się w aktach protokołu rozprawy z dnia 25 listopada 2016r. poprzedzającej wydanie wyroku sygn. akt I OSK 1513/15, wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu nie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, radcy prawnemu P. J. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje wynagrodzenie nie wyższe niż 150 % stawki minimalnej wynoszącej 120 zł. (50% z 240 zł.). Zgodnie z §2 ust. 3 rozporządzenia opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W tym miejscu należy wskazać, że w związku z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pismem z dnia 22 stycznia 2015r. pełnomocnik został zawiadomiony o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Pismem tym wezwano również pełnomocnika do złożenia oświadczenia, czy wykonywane przez niego usługi w zakresie prawa pomocy wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej pod rygorem uznania tych usług – w przypadku braku odpowiedzi – za działalność wykonywaną osobiście. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik nie złożył żadnego oświadczenia, że usługi prawa pomocy świadczy w ramach działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze odstąpiono od podwyższenia opłaty z tytułu udzielonej pomocy prawnej o stawkę podatku VAT. Z tych względów, uwzględniając że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.