IV SA/Po 1296/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2005 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] na rzecz skarżącej J. W. kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/M.Hrycaj IV SA/Po 1296/04 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87 poz. 395 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającą J. W. przyznania świadczenia. Organ orzekający ustalił, że J. W. przebywała na deportacji w miejscowości W. Koło W. w czasie od [...] do [...] r., a więc krócej niż 6 miesięcy. Nie spełnia zatem wymogów określonych w art. 2 pkt 2 cyt. ustawy. J. W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając, że wbrew zawartym w niej ustaleniom deportacja rozpoczęła się na przełomie [...] i [...] r. trwała zatem ponad 6 miesięcy. Organ orzekajacy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na wniosek organu orzekającego, którego skarżąca nie kwestionowała sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustalając, że czas deportacji skarżącej nie przekroczył 6 miesięcy, organ orzekający oparł się na dokumencie wydanym przez niemiecki urząd, stwierdzającym, że rodzice skarżącej przebywali w miejscowości W. od [...] do [...] r. Organ nie ustosunkował się natomiast do zeznań brata skarżącej J. S. i samej skarżącej, którzy twierdzili, że zostali wywiezieni na przełomie [...] i [...] r. i następnie transportowani koleją w wagonach towarowych, przy czym transport był przerywany na kilka dni lub tygodni i w tym czasie deportowani przebywali w obozach. Powyższe zeznania mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby bowiem po dokonaniu ich oceny organ orzekający uznał, że są prawdziwe a jest to wysoce prawdopodobne w świetle dostępnych opracowań historycznych, należałoby uznać, że deportacja trwała dłużej niż 6 miesięcy. Z przepisu art. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniu pieniężnym nie wynika bowiem aby okres deportacji należało liczyć dopiero od momentu osadzenia wywiezionego w miejscu przeznaczenia. Przeciwnie, interpretacja literalna wymienionego przepisu pozwala na przyjęcie, że deportacja rozpoczyna się z chwilą zabrania wywiezionego z jego domu. Nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy stanowi naruszenie art. 77 § 1 kpa skutkujące uchylenie obu zaskarżonych decyzji. Z tego względu, na podstawie cyt. przepisu oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Sąd nie stosował art. 152 cyt. przepisów, ponieważ decyzja odmawiająca świadczenia nie nadawała się do wykonania. /-/M.Hrycaj KB/