IV SA/Po 1356/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej H.W. kwotę 500 złotych (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy T., po rozpoznaniu wniosku H. W., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości S. w zakresie budowy 29 budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej oraz 29 budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. Rada Gminy T. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zieleni w S. pomiędzy ul. K. i [...]. Wnioskowane działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w całości lub w części zostały objęte ww. uchwałą. W związku z faktem, iż część działek których dotyczył wniosek została objęta ww. uchwała, w ocenie Wójta postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. W.. Wskazał, że odwołuje się od decyzji z wyłączeniem działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] Stwierdził, że celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest umożliwienie realizacji inwestycji. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu zachowanie ładu przestrzennego, a nie blokowanie inwestycji. W jego ocenie wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść właściciela działki, który powinien mieć możliwość korzystania z niej w zakresie przysługującego mu prawa własności. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie w przypadku bezprzedmiotowości postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Zdaniem Kolegium bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle lub nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego. Kolegium wyjaśniło, że z normy ogólnej art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zm. – zwanej dalej jako "u.p.z.p.") wynika, iż przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji jednak braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustała się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Jak wskazało Kolegium miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Zatem wydawanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalne jedynie w przypadku braku na danym terenie obowiązującego miejscowego planu. Jak wyjaśniło Kolegium wniosek obejmował ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] jednak uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 roku Rada Gminy T. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów zieleni w S., pomiędzy ul. K. i [...]. Ww. plan miejscowy został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego dnia [...] czerwca 2014 r. pod pozycją nr [...]. Zgodnie z § 13 ww. uchwały wchodzi ona wżycie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Tym samym Kolegium uznało, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy dla części obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że chociaż w dacie wydania decyzji przez organ I instancji ww. plan miejscowy nie obowiązywał, to w okolicznościach niniejszej sprawy może zapaść tylko rozstrzygnięcie umarzające postępowanie. W ocenie Kolegium dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest prawidłowe mimo błędnego uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do twierdzenia organu I instancji, że wnioskodawcą oraz jedyną stroną niniejszego postępowania była H. W., Kolegium wskazało, że znany jest mu z urzędu fakt, iż, na podstawie aktu notarialnego z dnia [...].04.2010 r. (Rep. [...]nr [...]) S.W. jest umocowany do wszelkich czynność związanych z reprezentowaniem H.W. w postępowaniach administracyjnych i sądowych w jak najszerszym zakresie w tym do składania wniosków, środków odwoławczych, oświadczeń i zastępowania w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Tym samym Kolegium uznało, że pełnomocnictwo to obejmuje upoważnienie do składania w imieniu i na rzecz H.W. odwołań od decyzji administracyjnych. Nadto, w znanym obu organom z urzędu, piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. S.W. jednoznacznie wskazał, że we wszystkich sprawach wszczętych na skutek złożonych wniosków o ustalenie warunków zabudowy przed Wójtem Gminy T. występuje w imieniu i na rzecz swojej żony, którą reprezentuje. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. W.. Zarzuciła ona organowi pominięcie przepisów prawa według których warunkiem koniecznym do ustalenia warunków zabudowy w zabudowie zagrodowej jest posiadanie gospodarstwa rolnego przekraczającego średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy na terenie której występuje się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w zabudowie zagrodowej. Zarzucił również organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy poprzez przyjęcie, iż działki objęte wnioskiem objęte zostały ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. H.W. stwierdziła również, że warunkiem koniecznym dla ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest posiadanie na terenie Gminy T. gospodarstwa rolnego o powierzchni powyżej [...] ha. Skarżąca posiada na terenie tej gminy gospodarstwo rolne o wielkości wiele większej niż wymagana granica. Organ odwoławczy nie wziął jednak powyższej okoliczności pod uwagę, ograniczając się do analizy czy spełnione są warunki z art. 61 u.p.z.p. Ponadto skarżąca stwierdziła, że odwołanie dotyczyło tylko działek nieobjętych planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto tylko działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] są w całości objęte są planem, natomiast działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],i [...] objęte są planem tylko w niewielkiej części. W jej ocenie 17 działek objętych wnioskiem spełniało wymagania dla ustalenia warunków zabudowy w zabudowie zagrodowej i brak było podstaw do umorzenia postępowania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] kwietnia 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Na wstępie dalszych rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z porównania treści wskazanych powyżej przepisów wynika, iż ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy możliwe jest tylko i wyłącznie w przypadku gdy teren objęty wnioskiem o ich ustalenie nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przepis ten przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi Z akt sprawy wynika, że wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie objęte zostały działki o nr [...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], w miejscowości S.. Skarżąca ubiegała się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 29 budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej oraz 29 budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej. Organ I instancji, a następnie również organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na objęcie części ze wskazanych we wniosku działek tj. działek o nr [...],[...],[...] ,[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i[...], ustaleniami uchwały nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. Rada Gminy T. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów zieleni w S., pomiędzy ul. K. i [...]. To doprowadziło organy do wniosku, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Przepis art. 105 § 1 k.p.a., przewiduje umorzenie postępowania przez organ prowadzący postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne - Komentarz s. 172-173). Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2004 r. III SA 1253/03 LEX nr 147337). Podmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania to takie, które są związane z podmiotem stosunku prawnego w taki sposób, że w razie jego braku nie mogą w jego miejsce wstąpić następcy prawni. Przyczyną bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym będzie śmierć osoby fizycznej lub likwidacja osoby prawnej, a także podmiotu, który był stroną postępowania. Przyczyny przedmiotowe zachodzą wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania, a więc, gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1457/11 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak przedmiotu postępowania może mieć wymiar faktyczny. Nie może stanowić bowiem podstawy prowadzenia postępowania hipotetyczna możliwość stosowania przepisu prawa materialnego, który ze względu na określoną sytuację faktyczną nie ma możliwości bycia wykonanym (M. Dyl (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2014, s.426). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę decyzja organu I instancji, jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostały z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności wyjaśnić jednak należy, że Sąd podziela pogląd organów rozpoznających niniejszą sprawę, iż od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd zauważa jednak, na co również słusznie zwróciła uwagę skarżąca, iż ustaleniami wskazanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objęta została jedynie część działek dla których ustalenia warunków zabudowy żądała skarżąca. O bezprzedmiotowości postępowania można wobec tego mówić tylko i wyłącznie w stosunku do działek objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mimo podjęcia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniosek skarżącej zachowywał jednak aktualność w zakresie działek nieobjętych uchwałą i powinien być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organu. Błędnie organy uznały więc, ze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć w całości. W sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, mając na względzie zasady ogólne postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności zwrócenie się do skarżącej z informacją o fakcie objęcia części działek ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokonanie ustaleń czy w takich okolicznościach faktycznych sprawy popiera ona w dalszym ciągu w całości lub w części złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Powyższe uchybienie formalne, w ocenie Sądu mogło zostać usunięte przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Podkreślić również należy, że błędnym było stanowisko organu I instancji, że już podjęcie uchwały o przystąpieniu do podjęcia uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzasadniało umorzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Na etapie podjęcia prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadnym było co najwyżej zawieszenie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie warunków zabudowy. Uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik postępowania, bowiem w dniu orzekania przez organ odwoławczy, obowiązywała już uchwałą nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. Rada Gminy T. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zieleni w S., pomiędzy ul. K. [...]. Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium w zakresie umocowania S.W. do wniesienia w niniejszej sprawie odwołania w imieniu H. W.. Bezspornym pozostaje, że wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy złożony został w organie administracji przez H.W., natomiast odwołanie od decyzji organu I instancji złożył S.W., nie przedkładając pełnomocnictwa do działania w imieniu H.W.. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że z urzędu znany jest mu fakt, iż, S.W. jest umocowany do wszelkich czynność związanych z reprezentowaniem H.W. w postępowaniach administracyjnych i sądowych w jak najszerszym zakresie w tym do składania wniosków, środków odwoławczych, oświadczeń i zastępowania w postępowaniach sądowych i administracyjnych i tym samym upoważniony był również do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie. Z poglądem tym nie sposób się jednak zgodzić. Obowiązkiem organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadanie spełnienia przez wnoszącego odwołania warunków formalnych odwołania. Do tych obowiązków należy m.in. ocena czy odwołanie zostało złożone przez stronę postępowania administracyjnego lub przez działającego w imieniu strony należycie umocowanego pełnomocnika. Dopiero spełnienie wymagań formalnych daje podstawę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że każde podanie, w tym także odwołanie, może być wniesione przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.), będącego osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.), przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). W sytuacji wniesienia odwołania przez pełnomocnika, który nie wykazał umocowania, organ powinien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., zakreślając termin opatrzony stosownym rygorem, wezwać wnoszącego do uzupełnienia braku formalnego odwołania. W żadnej zaś mierze nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, iż na podstawie informacji znanych organowi z urzędu, uznał on iż S.W. jest umocowany do reprezentowania H.W. w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu nie stanowi uzasadnionej podstawy do uznania, iż odwołanie pochodzi od osoby należycie umocowanej, wiedza organu, iż S.W. występuje w innych postępowaniach jako pełnomocnik H.W. Z powyżej wskazanych powodów Sąd uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wezwie wnoszącego odwołanie o uzupełnienie braków formalnych, poprzez przedłożenie stosowanego pełnomocnictwa. Następnie Kolegium ustali, czy mimo uchwalenia przez Radę Gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działek objętych wnioskiem, skarżąca w dalszym ciągu podtrzymuje swój wniosek dla działek nie objętych tym planem. Dopiero po dokonaniu wskazanych czynności organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie.