IV SA/Po 138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 07 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] stycznia 2015 r. L. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję opisaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na kompleks handlowo-usługowy wraz z rozbudową, dobudowę klatki schodowej oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działce [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został odrębnie uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd w obecnym składzie podziela pogląd dopuszczający możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, uznając, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. może w konkretnym przypadku polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, jakie decyzja ta wywołuje (por. postanowienie NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1074/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należy wskazać, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, czyli że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia, stronie skarżącej, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia po stronie skarżącej, znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z 07 kwietnia 2005 r., II OZ 201/05; CBOSA). Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w przedmiotowej skardze nie został w ogóle uzasadniony. Argumenty zawarte w skardze dotyczą poszczególnych maksymalnych wskaźników zabudowy terenu określonych w zaskarżonej decyzji, dwóch decyzji w oparciu o które powstała zabudowa na sąsiednich działkach 1708/1 i 1707 i wad postępowań zakończonych wydaniem tych decyzji. Nadto Skarżąca domaga się skontrolowania uzgodnienia konserwatora zabytków, którego nie mogła zaskarżyć na etapie postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza, że nie jest w stanie skontrolować zasadności samego wniosku, a w konsekwencji – nie jest władny udzielić wnioskowanej ochrony. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.