IV SA/Po 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie sprostowania postanowienia, postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. na podstawie art. 111 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. sprostował z urzędu błąd w treści rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Pismem z dnia 29 listopada 2012 r. A. W. wniósł skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Paw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia w sprawie sprostowania. W myśl art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie (§ 3 tego przepisu). Z powołanego przepisu wynika zatem, że skarżący winien był przed złożeniem niniejszej skargi wnieść zażalenie na postanowienie w sprawie sprostowania z dnia 6 listopada 2012 r. Zważywszy zatem na fakt, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego środka zaskarżenia - zażalenia na postanowienie w sprawie sprostowania (art. 113 § 3 k.p.a.) - skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Na marginesie wskazać należy, że organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu powołał nieprawidłową podstawę prawną tj. przepis art. 111 k.p.a. dotyczący uprawnienia strony do żądania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że dotyczyło ono sprostowania z urzędu błędu w treści rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 30 listopada 2012 r., a nie żądania strony do uzupełnienia decyzji. Powyższego sprostowania należało zatem dokonać na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Konsekwencją zaistniałej sytuacji było nie pouczenie strony o przysługującym jej środku zaskarżenia na postanowienie w sprawie sprostowania. Zaznaczyć należy, że strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji braku pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia i w tej sytuacji powołując się na powyższy argument może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 6 listopada 2012 r. w przedmiocie sprostowania. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.