IV SA/Po 140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na zarządzenie z dnia 12 lutego 2018r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi W. P., K. P. – W. , H. F., M. P., J. P., M. P., L. P., A. P., M. Z., T. K., A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia uwzględnić zażalenie i uchylić zarządzenie Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2018r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi W. P., K. P. – W. , H. F., M. P., J. P., M. P., L. P., A. P., M. Z., T. K. i A. W. (dalej Skarżący) reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli wspólną skargę na opisaną w komparycji decyzję Wojewody wydaną w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Wraz ze skargą skarżący uiścili wpis sądowy w kwocie 200 zł. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2018 r. Przewodnicząca Wydziału IV wezwała pełnomocnika Skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł. czyli po 200 zł. od każdego ze skarżących, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia zarządzenia po rygorem odrzucenia skargi. W dniu 12 lutego 2018 r. radca prawny R. W. działając w imieniu W. P., K. P. – W. , H. F., M. P., J. P., M. P., L. P., M. Z., T. K. i A. W. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie zarzucając mu naruszenie art. 214 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że od skargi należny jest wpis sądowy w wysokości 200 zł. od każdego z 11 skarżących, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia są uprawnienia i obowiązki wspólne dla wszystkich skarżących, a zatem od skargi należny jest jeden wpis sądowy w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu wskazano, że pomiędzy skarżącymi zachodzi współuczestnictwo materialne, ponieważ wszyscy są spadkobiercami po zmarłych członkach rodziny P. , właścicielach nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Jednocześnie, w myśl art. 198 P.p.s.a. powyższy przepis stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. W omawianej sprawie zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Jak wynika bowiem z akt sprawy wszyscy skarżący wywodzą swoje uprawnienie do żądania zwrotu nieruchomości obejmującej obecnie działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] arkusz mapy [...], obręb [...] K. i, położonej w P. w rejonie ulic B. i M. z prawa do jednej nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności ich poprzedników prawnych. Przedmiotem sprawy jest zatem materia dla nich wspólna wywodząca się ze wspólnego prawa. W tej sytuacji uznać należy, że skarżący prawidłowo w dniu 10 stycznia 2018r. uiścili solidarnie wpis od skargi w kwocie 200 zł. Zgodnie bowiem z art. 214 § 2 P.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Przepis art. 214 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, np. w przypadku wspólnych uprawnień i obowiązków współwłaścicieli nieruchomości, którzy wywodzą swój interes prawny we wniesieniu skargi z prawa własności nieruchomości. Opłata sądowa obciąża wówczas skarżących solidarnie. To oznacza, że uiszczenie opłaty przez jednego z nich zwalnia pozostałych od obowiązku jej uiszczenia (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2014 roku sygn. akt I OZ 1083/14). Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 198 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.