IV SA/Po 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę IV SA/Po 149/18 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 04.04.2016r. [...] (dalej jako: "skarżący") zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dwoje dzieci: [...]ę [...] (ur. 10.10.2003r.) i [...]a [...]a (ur. 25.09.2014r.) W składzie rodziny skarżący uwzględnił pierwszego syna [...]a [...]ego, jednak nie wnosił o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Wójt Gminy Krzykosy, po rozpatrzeniu wniosku, wydał decyzję z dnia 20.04.2016r., nr [...], którą przyznał świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci, tj. [...]ę [...] i [...]a [...]a na okres od 01.04.2016r. do 30.09.2017r. Postanowieniem z dnia 08.05.2017r., nr [...] Wójt Gminy Krzykosy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 20.04.2016r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że po wydaniu decyzji, organ I instancji powziął wiadomość, iż najstarszy syn 17-letni [...] [...] nie mieszka ze skarżącym, ale ze swoją matką w Poznaniu. Wobec tego nie wchodzi w skład rodziny skarżącego. Zdaniem organu I instancji była to okoliczność do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ I instancji wydał decyzję z dnia 29.05.2017r., nr [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję ostateczną z dnia 20.04.2016r., nr [...], a rozstrzygając o istocie sprawy odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na [...]ę [...] i przyznał świadczenie wychowawcze na [...]a [...]a. Wójt Gminy Krzykosy wskazał, że skoro pierwszy syn [...]a [...]a, czyli [...] [...], zamieszkuje z matką w Poznaniu, to nie powinien być ujęty w składzie jego rodziny. Na podstawie art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci do rodziny zalicza się bowiem małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia. [...] w trakcie postępowania wznowieniowego do protokołu z 26.05.2017r. wyjaśnił, że nie neguje faktu zamieszkiwania najstarszego syna z matką, ale jednocześnie wskazał, że syn pozostaje na jego utrzymaniu - oświadczył, że płaci alimenty w wysokości 550 zł miesięcznie. Ponieważ syn [...] [...] nie mieszka ze skarżącym, organ I instancji uznał, że pierwszym dzieckiem w jego rodzinie jest [...]a [...]. Świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko przysługuje po spełnieniu kryterium dochodowego wynoszącego 800,00 zł na osobę w rodzinie, a w przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne kryterium to wynosi 1.200,00 zł. W rodzinie wnioskodawcy kryterium to nie zostało spełnione. Według organu I instancji miesięczny dochód na osobę za 2014r. wyniósł 1.189,91 zł (bez uwzględnienia płaconych przez [...]a [...]a alimentów). Po uwzględnieniu alimentów, które według oświadczenia wnioskodawcy wynosiły 550,00 zł miesięcznie, dochód ten wyniósł 1.052,41 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył [...] zarzucając, że jest ona niewłaściwa i została wydana na podstawie mylnej interpretacji obowiązujących przepisów. Zdaniem odwołującego prawidłowa była decyzja organu I instancji z 20.04.2016r. przyznająca świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci. Odwołujący podniósł, że jest ojcem trójki dzieci i ponosi koszty utrzymania każdego z nich albo bezpośrednio albo poprzez świadczenie alimentacyjne, niezależnie od tego, czy z nim mieszkają, czy nie. W ocenie odwołującego ustawodawca nie przewidział sytuacji, w której beneficjent pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ponosi koszty utrzymania dziecka z poprzedniego związku, które z nim nie zamieszkuje i jednocześnie pobiera świadczenie wychowawcze na dzieci z innego związku. Odwołujący podniósł, że pobierając świadczenie wychowawcze na [...]ę [...] działał w zaufaniu do organu I instancji. Świadczenia tego nie można uznać za świadczenie nienależne. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na córkę [...]ę [...] lub ewentualnie uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że spełnione zostały przesłanki do wzruszenia decyzji Wójta Gminy Krzykosy z 20.04.2016r. w trybie wznowienia postępowania. Decyzja ta była decyzją ostateczną, postanowienie o wznowieniu wydał i w następstwie wydanego postanowienia postępowanie przeprowadził organ właściwy, tj. Wójt Gminy Krzykosy. Ponadto zaistniała jedna z podstaw do wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wskazał, iż okolicznością nową, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi było powzięcie przez organ informacji, że najstarszy syn [...]a [...]a ujęty we wniosku w składzie rodziny nie zamieszkuje z ojcem, zatem nie może być uznany za członka rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 16 ww. ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016r., poz. 195 ze zm.). [...] pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 2 pkt. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z dnia 11 lutego 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.) przez przyjęcie, że jego syn [...] [...] nie wchodzi w skład jego rodziny. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) przez uznanie, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi i uzasadniające wznowienie postępowania, 2. art. 7 i 77 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 3. art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego, przejawiające się wybiórczym traktowaniem zebranego materiału dowodowego oraz przedstawieniem dowolnych wniosków, które stanowiły podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nierówne traktowanie i dyskryminowanie przez Ustawodawcę oraz organy administracji publicznej dzieci pochodzących z różnych związków oraz zamieszkujących tylko z jednym z rodziców. Skarżący wskazał, że Wójt Gminy Krzykosy od początku (w momencie składania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego) miał pełną świadomość, że jego syn [...] [...] z nim nie zamieszkuje. Złożony wniosek dotyczył trójki dzieci skarżącego, bez różnicowania ich miejsca zamieszkania. Ponadto wskazał, że jego syn nosi nazwisko matki. Fakt ten powinien zobligować organ pierwszej instancji (w przypadku powzięcia wątpliwości co do należności świadczenia wychowawczego) do wezwania skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień i wydania decyzji odmownej przyznania w/w świadczenia (w formie podobnej do wydanej decyzji z dnia 20 kwietnia 2017 r.). Niedopuszczalnym jest obciążanie w takiej sytuacji skarżącego odpowiedzialnością za wydanie błędnej (zdaniem organu) decyzji, gdyż działał on w zaufaniu do decyzji organu pierwszej instancji, który pierwotnie przyznał świadczenie wychowawcze, nie posiadając wątpliwości co do jego należności. Tak samo jest niedopuszczalnym zdaniem skarżącego obciążanie go odpowiedzialnością za błędną zdaniem organu interpretację niejasnych (nawet dla osób z wykształceniem prawniczym) przepisów stworzonych przez ustawodawcę. Skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji miał świadomość, że jedno z jego dzieci nie zamieszkuje z nim (czego nigdy skarżący nie ukrywał), więc zarówno Wójt Gminy Krzykosy jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nie mogą powoływać się na przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., gdyż nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności faktyczne i dowody nieznane organowi pierwszej instancji w dniu wydawania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 151 w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Kierując się powyższymi przesłankami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu i poprzedzająca ją decyzją Wójta Gminy Krzykosy nie naruszają przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Krzykosy nr [...] z 29 maja 2017 r., uchylającą decyzję Wójta Gminy Krzykosy z dnia 20 kwietnia 2016 r., nr [...], odmawiającą przyznania [...]owi [...]owi prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko [...]ę [...] na okres od 01.04.2016 r. do 30.09.2017r. Materialnoprawną podstawą decyzji organu I instancji był m.in. art. 2, art. 4 ust. 2, art. 5, art. 10 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195, ze zm. - dalej: "u.p.p.w.d."). Ponadto decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 4 u.p.p.w.d. (1) celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. (2) Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. (3) Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Zgodnie z art. 5 u.p.p.w.d. (1) Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. (2) W przypadku urodzenia dziecka, ukończenia przez dziecko 18. roku życia lub w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. (3) Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. (4) Jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1 200,00 zł. Sąd wskazuje, że sporne w sprawie jest przede wszystkim to, czy [...] [...], mieszkający z matką syn skarżącego wnioskującego o świadczenie wychowawcze, może zostać zaliczony do rodziny wnioskodawcy w świetle definicji rodziny z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Poza tym należało ocenić zarzut skarżącego, że Wójt Gminy Krzykosy od początku (w momencie składania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego) miał pełną świadomość, że syn skarżącego [...] [...] z nim nie zamieszkuje, tym samym wznowienie postępowania w sprawie było bezpodstawne. Sąd podkreśla, że z art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. wynika, że ilekroć mowa o rodzinie - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z akt sprawy wynika, że w części I wniosku z 4 kwietnia 2016 r. w punkcie 4 do członków rodziny wnioskodawca wpisał: żonę wnioskodawcy Violettę [...], syna wnioskodawcy [...]a [...]ego, córkę wnioskodawcy [...]ę [...] i syna wnioskodawcy [...]a [...]a, wnioskując jednocześnie o przyznanie świadczenia na drugie i trzecie dziecko. Sąd wskazuje, że we wniosku w punkcie 4 zawarta została ww. definicja rodziny zgodna z treścią ww. art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. Poza tym w punkcie tym zawarta została fraza: "W skład mojej rodziny zgodnie z ww. definicją wchodzą [...]". tym samym należy uznać, że wnioskodawca został prawidłowo pouczony o konieczności wypełnienia wniosku zgodnie z ww. definicją rodziny, a więc miał świadomość, że wpisując jako członka rodziny [...]a [...]ego, czyni to niezgodnie ze wskazanym przepisem. Sąd wskazuje, że z ww. wniosku wynikało więc, że troje dzieci zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu wnioskodawcy. Należy również wskazać, że wnioskodawca w części II wniosku oświadczył, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe oraz że zapoznał się z warunkami uprawniającymi do świadczenia wychowawczego. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30.03.2017r. organ powziął wiadomość, że najstarsze dziecko tj. [...] [...] ur. 01.04.2000r. nie mieszka razem z wnioskodawcą, lecz w Poznaniu przy ulicy Osiedle Bolesława Chrobrego 19/140. Z akt sprawy wynika, że podinspektor ds. świadczeń wychowawczych wysłał zapytanie w programie Izyda w sprawie [...]a [...]ego w dniu 30 marca 2017 r. Z akt sprawy wynika, że tego dnia organ powziął wątpliwość, co do faktycznego zamieszkiwania [...]a [...]ego z ojcem. Następnie organ podjął czynności wyjaśniające w przedmiotowej kwestii. Stan faktyczny dotyczący tego, że [...] [...] nie zamieszkuje ze skarżącym nie jest sporny. W związku z powyższym organ prawidłowo wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i niezasadne są twierdzenia skarżącego, że organ od początku (w momencie składania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego) miał pełną świadomość, że syn skarżącego [...] [...] z nim nie zamieszkuje. Organy prawidłowo uznały, że [...] [...] nie wchodzi w skład rodziny skarżącego w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016r. poz. 195 ze zm.). Sąd ponownie podkreśla, że w myśl tego przepisu do składu rodziny zalicza się małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia. Skarżący zawiadomiony o ujawnieniu faktu zamieszkiwania syna w Poznaniu potwierdził ten fakt, jednak stwierdził w oświadczeniu z dnia 14.04.2017r., że syn pozostaje na jego utrzymaniu i wniosek wypełnił prawidłowo. Sąd wskazuje, że w świetle powyższych ustaleń bez znaczenia jest przekonanie skarżącego, że [...] [...] pozostaje na jego utrzymaniu, z uwagi na fakt, że nie została spełniona przesłanka z art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. dotycząca wspólnego zamieszkiwania. Fakt płacenia alimentów nie oznacza, że [...] [...] pozostaje na utrzymaniu ojca. Takie twierdzenie jest niezgodne ze stanem faktycznym, skoro mieszka on z matką i nie jest to kwestionowane przez skarżącego. Ponadto z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący sprawował nad [...]em [...]m opiekę naprzemienną wraz z jego matką, co również wyklucza zaliczenie [...]a [...]ego do rodziny skarżącego w świetle ww. definicji. Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącego przepisy art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. definiujące rodzinę nie są niejasne i nie wymagają wykształcenia prawniczego dla ich zrozumienia i interpretacji. Prosta wykładnia językowa pozwala na pełne zrozumienie jego treści. Sformułowanie "oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia" jest jasne i nieskomplikowane. Bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy uwzględniły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego. Poza tym w ocenie Sądu stan faktyczny niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, czyli zamieszkiwanie [...]a [...]ego z matką, a nie ze skarżącym oraz brak wiedzy organu o tym fakcie w chwili wydania decyzji Wójta Gminy Krzykosy z dnia 20 kwietnia 2016 r., nr [...] znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nierówne traktowanie i dyskryminowanie przez Ustawodawcę oraz organy administracji publicznej dzieci pochodzących z różnych związków oraz zamieszkujących tylko z jednym z rodziców. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 178 Konstytucji, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Treść omawianego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że sądy administracyjne orzekające w sprawie ze skarg na akty administracji publicznej nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności ustaw z postanowieniami Konstytucji, której skutkiem mogłaby być odmowa zastosowania przepisu ustawy w konkretnej sprawie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.