IV SA/Po 154/17

POSTAN[...] Dnia 07 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N., M. J., M. J. na czynność Komendanta Policji w przedmiocie wezwania do zapłaty opłaty za przechowywanie broni w depozycie postanawia odrzucić skargę M. N. i M. J. W depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Policji przechowywany jest jeden egzemplarz broni palnej myśliwskiej -dubeltówka Merkel, kal. [...], nr [...], rok prod.1975 stanowiący uprzednio własność nieżyjącego T. J.. Broń została przyjęta do depozytu na wniosek M. J. - wdowy po zmarłym T. J.. Pismem z 04.09.2013 r. prawnie ustanowiony spadkobierca po zmarłym- M. J. został wezwany do zadysponowania bronią przechowywaną w depozycie organu policji. W dniu 12 września 2016 r. w Wydziale Postępowań Administracyjnych stawił się M. N., który nabył broń palną od M. J., jednakże odmówił On uiszczenia opłaty za deponowanie broni w depozycie organu Policji. Komendant Policji pismem z dnia 13 września 2016 r. (doręczonym 19 września 2016 r.) poinformował M. J., że broń palna- stanowiąca uprzednio własność Jej zmarłego męża, przeszła na rzecz Skarbu Państwa z dniem 13.06.2016 r. Z tego powodu naliczono ostateczną opłatę za deponowanie broni w depozycie organu Policji i opłata ta wynosi [...] zł. Opłatę tę należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. W dniu 09 stycznia 2017 r. M. N., M. J. i M. J. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę dotyczącą naliczonej opłaty. Z uwagi na powyższe Przewodniczący Wydziału IV wydał zarządzenie o przesłaniu skargi do organu. Zarządzenie to zostało wykonane w dniu 12 stycznia 2017 r. (wysłane z akt o sygn. IV [...]). W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, iż doręczając skarżącej pismo z dnia 7 października 2016 r. pouczył ją o możliwości złożenia skargi do właściwego sądu administracyjnego, w terminie, 30 dni od doręczenia tego pisma. M. J. wniosła skargę po upływie tego terminu. Natomiast pozostali Skarżący nie wezwali organu przed wniesieniem skargi do usunięcia naruszenia prawa, co czyni ich skargę formalnie wadliwą. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest czynność Komendanta Policji polegająca na wezwaniu M. J. do uiszczenia opłaty za przechowanie broni palnej myśliwskiej w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P.. Wystosowane do skarżącej pismo z dnia 13 września 2016 r., dotyczące opłaty za przechowywanie broni palnej w depozycie, naliczonej na podstawie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz. 576 ze zm.), należy zaliczyć do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2016 r. poz. 718 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a.") Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem uprawnienie do złożenia skargi wiąże się z istnieniem norm prawa materialnego, z których wynikają dla podmiotu wnoszącego skargę określone prawa i obowiązki związane z wydaniem konkretnej decyzji. Z kolei interes prawny pojmowany jest jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny musi być własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. wyrok NSA z dnia z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK [...], LEX nr 2108380). O istnieniu legitymacji procesowej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Musi jednak istnieć związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością (patrz wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1955/13, LEX nr 1665729). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał w pierwszej kolejności, że M. N. i M. J. nie posiadają interesu prawnego do złożenia skargi w niniejszej sprawie, albowiem nie byli stroną postepowania w sprawie opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi: osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. W związku z powyższym wezwanie do zapłaty należności za zdeponowanie broni w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P. zostało skierowane tylko i wyłącznie do M. J.. W tej sytuacji należało uznać, że M. N. i M. J. nie posiadają legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd wskazuje, że przed wniesieniem skargi do Sądu M. N. i M. J. nie wyczerpali przysługującego środka w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wezwanie to poprzedza wniesienie skargi do sądu na czynność z zakresu administracji publicznej, a nie skorzystanie z tego środka zaskarżenia powoduje, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.