IV SA/Po 160/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. P., M. P., R. P. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości Burmistrz [...] decyzją z [...] lipca 2018r. na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.) ustalił na rzecz inwestora [...] Sp. z o.o. w [...] lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na wymianie przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na terenie miejscowości: [...] - dz. oznaczone geodezyjnie nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; [...] - dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; [...] - dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], gm. [...] Od powyższej decyzji Burmistrza odwołanie wniósł [...] W. P. proponując zmianę przebiegu linii na terenie [...] tak, aby zamiast przebiegać przez środek jego działki oznaczonej nr [...] w [...], została przesunięta w kierunku północnym na działki gminne. Do odwołania załączył proponowany przebieg linii na spornym odcinku tak, aby inwestycja nie powodowała utrudnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2018r. na podstawie art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 2 art. 53 ust. 1, 3 i 4 i 6, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z. 2017. poz.1073, ze zm., dalej "ustawa"), w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz.121, ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że inwestycja polegająca na wymianie przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy, a sporządzenie projektu decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy, powierzył osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów. Kwestie związane z dokonaniem wymaganych uzgodnień także zostały załatwione zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 54 pkt 2 ustawy, określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Decyzja zawiera załączniki w postaci map geodezyjnych oraz analizy stanu prawnego i faktycznego terenu inwestycji. Zarówno Inwestor, jak i właściciele nieruchomości objętych wnioskiem, o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu byli powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania - poprzez obwieszczenia na terenie objętym inwestycją i w siedzibie organu poinformowani zostali o wszczęciu postępowania i możliwości składania uwag i wniosków. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył W. P. w imieniu własnym oraz M. P., R. P. współwłaścicieli nieruchomości o numerze ewidencyjny [...] położonej w [...], zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, gdyż została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący podnosili, że organ nie uwzględnił zmiany przebiegu linii na odcinku 80 m długości i nie zaproponował innego rozwiązania celem przesunięcia linii tak by nie biegła przez środek działki [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W dniu [...] marca 2019r. skarżący przedłożył do akt sprawy Oświadczenie z [...] marca 2019r. w którym w związku z inwestycją polegającą na wymianie przewodów linii napowietrznej w linii [...], jako właściciel działki [...], wyraził zgodę na budowę linii SN 15 kV kablowej i demontaż linii napowietrznej SN 15kV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2018r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia polegającego na wymianie przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na niepełnoizolowane w linii [...] od łącznika [...] do nowego powiązania kierunku stacji [...]. na terenie działek wymienionych w decyzji, a w tym działki skarżących o nr ewid. [...] w [...]. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945, zwanej dalej "u.p.z.p."). Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p. realizacja inwestycja celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może zostać zrealizowana po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowany przez inwestora zakres prac – wymiana przewodów linii napowietrznej – mieści się w zakresie definicji robót budowlanych, określonych w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem roboty budowlane obejmują zarówno budowę, jak i prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, przy czym budowlą są również sieci uzbrojenia terenu (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Oznacza to, że realizacja zgłoszonych przez inwestora robót wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie, musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarto definicję legalną "inwestycji celu publicznego", wyjaśniając, że pod pojęciem powyższym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na pojęcie inwestycji celu publicznego składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, Baza NSA). Warunkiem przyporządkowania inwestycji, jako inwestycji celu publicznego jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W art. 6 pkt 2 tej ustawy zdefiniowano, że budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowią inwestycje celów publicznych. Równocześnie dla ustalenia, czy zamierzenie budowlane, które ma zostać zrealizowana wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nieistotnym jest, czy inwestorem jest podmiotem prywatny, czy też publiczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, Baza NSA). W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś art. 59 ust. 1 w zw. art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Z kolei zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. W świetle zacytowanej regulacji należy stwierdzić, iż wyłączenia spod obowiązku wnioskowania o decyzję o warunkach zabudowy znalazły się m.in. w art. 50 ust. 2 u.p.z.p., który regulując sytuacje zwalniające od wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie ze sformułowaniem art. 59 ust. 1 zd. 3 u.p.z.p., znajduje odpowiednie zastosowanie do ustalania warunków zabudowy. Ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, wydawanej na podstawie art. 59 ust. 1, wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na prowadzeniu robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu - całościowa lub częściowa - także polegająca na wykonaniu robót budowlanych (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H. BECK, W-wa 2013 k.486). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominująca i powszechnie przyjęta wykładnia powyższej regulacji prawnej sprowadza się do uznania, że decyzje administracyjne wymagane są tylko dla robót budowlanych powodujących zmianę zagospodarowania terenu lub użytkowania obiektu budowlanego w całości lub w części. Natomiast zmiana sposobu użytkowania obiektu już istniejącego, związana ze zmianą funkcji bez wykonania robót budowlanych nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazana norma dotyczy bowiem robót budowlanych, a zatem istnieją podstawy do uznania, że decyzje o warunkach zabudowy (oraz decyzje lokalizacji celu publicznego) wydaje się tylko dla takich zmian sposobu użytkowania obiektu, które są związane z wykonaniem robót budowlanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 226/10 publ. LEX nr 758454, a także np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2008 r.; sygn. akt II SA/GL 1000/07; opubl. Legalis oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2006 r.; sygn. akt II SA/Wa 1841/06; opubl.: Lex nr 308033, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., II OSK 1802/08). W świetle nie budzącej wątpliwości regulacji art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. należy doprecyzować, iż decyzje o warunkach zabudowy (także lokalizacyjne) wydaje się m.in. dla takich zmian sposobu użytkowania obiektu, które są związane z wykonaniem robót budowlanych wymagających wydania pozwolenia na budowę. W takich okolicznościach obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji celu publicznego nie uchyla fakt, iż przedmiotowe roboty budowlane nie prowadzą do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, czy też nie zmieniają formy architektonicznej obiektu budowlanego, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Taka sytuacja zaistniała w niniejszym postępowaniu. Roboty budowlane objęte wnioskiem inwestora wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, więc niezbędne było uzyskanie przez niego decyzji dotyczącej lokalizacji celu publicznego . Organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien odpowiadać wymogom określonym w ust. 2 art. 52 ustawy i tylko wniosek niedotknięty brakami formalnymi może uruchomić postępowanie administracyjne w tym sensie, iż powstaje obowiązek organu rozpatrzenia sprawy z tego wniosku i wydania decyzji w sprawie. W takim postępowaniu organ bada, jak już wyżej wspomniano, ustawodawstwo w celu stwierdzenia zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym. Celem tego badania, oprócz stwierdzenia istnienia przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest również ustalenie – wynikających z przepisów prawa – warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Wspomniany wniosek, tj. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą m.in., określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu, oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (pkt 2b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2c). Wszystkie te parametry zostały tak we wniosku jak i w decyzji oznaczone. W niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd wypływający także z uzasadnienia organu I i II instancji, iż prawo własności i jego poszanowanie jest jednym z obowiązków organu stosującego prawo. Własność jednak podlega ograniczeniom (zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji) tylko w drodze ustawy, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe reguły słusznie przyjęło Kolegium, że przedmiotowa inwestycja polegająca na wymianie przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że organy orzekające dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a sporządzenia projektu decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., dokonał uprawniony urbanista. Organy dokonały także wymaganych uzgodnień o jakich mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z: - [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w [...] - postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r.i nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r., - Zarządem Dróg Powiatowych - pismo nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. - Zarządem Powiatu w [...] - postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. - Powiatowym Gospodarstwem Wodnym, Zarząd Zlewni w [...] - postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. - Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych - postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r - Starostą [...] - postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2018r. Odnośnie uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] w zakresie obszarów objętych ochroną organ wystąpił o uzyskanie takiego uzgodnienia projektu decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 53 pkt 5c u.p.z.p. nie wyrażenie stanowiska przez RDOŚ skutkuje uznaniem ze uzgodnienie z tym organem zostało dokonane. Nadto, podkreślić należy, że projektowana inwestycja nie należy nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 7 obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71). Z akt administracyjnych sprawy wynika także, iż zgodnie z art. 54 pkt 1-3 u.p.z.p. organ określił rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy w szczególności w zakresie warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, komunikacji i infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich orz linie rozgraniczajże inwestycję, wyznaczone na mapie odpowiedniej skali 1:1000. Decyzja zawiera załączniki w postaci map geodezyjnych oraz analizy stanu prawnego i faktycznego terenu inwestycji. Zarówno Inwestor, jak i właściciele nieruchomości objętych wnioskiem, w tym skarżący o czynnościach podejmowanych w toku postępowaniu byli powiadamiani pisemnie, natomiast pozostałe strony tegoż postępowania - poprzez obwieszczenia na terenie objętym inwestycją i w siedzibie organu poinformowani zostali o wszczęciu postępowania i możliwości składania uwag i wniosków. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach szczególnych. Wyjaśniono stan faktyczny sprawy, a decyzja wydana przez właściwy organ – Burmistrza [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - zawiera uzasadnienie faktyczne oraz prawne w stopniu wystarczającym dla ich kontroli sądowoadministracyjnej. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi, że organy nie uwzględniły propozycji zmiany przebiegu linii elektroenergetycznej na linię kablową, jak tego domagał się skarżący powołując się na swoje oświadczenie z [...] marca 2019r. (k. 26 akt sąd.), w pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że decyzja o lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego może wywrzeć skutki w sferze prawa własności skarżących, jednak sama w sobie takich skutków bezpośrednio nie wywołuje, jest bowiem decyzją deklaratoryjną i pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja taka nie przesądza zatem o prawie do rozpoczęcia budowy. O naruszeniu prawa właściciela można mówić dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jednakże na tym właśnie etapie przepisy prawa budowlanego przewidują wymóg wykazania się tytułem prawnym do terenu, na którym inwestor zamierza realizować swój cel. Wówczas zatem znaczenie miałby brak zgody właściciela nieruchomości. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w ramach kontrolowanego postępowania organ orzekający uwzględnił, zgodnie z dyspozycją art. 54 pkt 2 lit d u.p.z.p. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W decyzji lokalizacyjnej w pkt 7 zaznaczono w szczególności, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może ograniczać osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów, dostępu do światła dziennego, nie może też wnosić dodatkowych uciążliwości na tereny sąsiednie, nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, hałasu i nadmiernych drgań, ani zmieniać stosunków wodnych. Dalsza ochrona interesów osób trzecich odbywać się będzie na etapie ewentualnego postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę. Z mocy bowiem samego prawa ochrona interesów osób trzecich musi być brana pod uwagę na etapie sporządzania projektu budowlanego. Podkreślić należy, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a wymogom tym zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji czyni zadość. Zaskarżona decyzja oraz decyzja Burmistrza dotyczyły wymiany przewodów napowietrznej linii elektroenergetyczne. Zostały wydane zanim skarżący doszedł do porozumienia z organem administracji i inwestorem, co do zmiany charakteru inwestycji polegającej na wymianie przewodów linii napowietrznej na linię kablową, jak na to wskazuje oświadczenie z [...] marca 2019r., przedłożone przez skarżącego do akt sądowych sprawy. Organ związany wnioskiem inwestora jeszcze z [...] marca 2018r. zasadnie wydał decyzję dotyczącą wymiany przewodów linii napowietrznej, podlegającą przedmiotowej kontroli na skutek odwołania skarżącego, a następnie jego skargi do Sądu Administracyjnego. Przedmiotem sprawy polegającym na ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wymiany przewodów linii napowietrznej związany był także Sąd, skoro co do takiego przedmiotu sprawy procesowały organy i wydały decyzje. Wbrew żądaniu skarżącego nie można w niniejszej sprawie uwzględnić okoliczności wynikających z powyższego oświadczenia, a dotyczących zgodny na zmianę charakteru inwestycji z linii napowietrznej na linię kablową, gdyż zostało ono podpisane już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a nadto dotyczy innego przedmiotowo zakresu robót polegających na wybudowaniu linii kablowej. Okoliczność ta może skutkować jedynie na przyszłość poprzez zmianę przedmiotowej decyzji Burmistrza z [...] lipca 2018r., jeżeli ta zostanie w obrocie prawnym i się uprawomocni lub poprzez wydanie decyzji nowej, która dotyczyć będzie lokalizacji inwestycji celu publicznego odnoszącego się do linii kablowej. Przy czym, Sąd podkreśla, że w istocie organy administracji dla podjęcia czynności prawnych zmierzających do realizacji linii kablowej oczekiwać będą jak najszybszego zakończenia niniejszego postępowania sądowego. W świetle tak określonych warunków inwestycji Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącego naruszeń prawa godzących w prawidłowość decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. W ocenie Sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę procedowały w zgodzie z przepisami k.p.a., w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.z.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 i następnych u.p.z.p., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również takich uchybień w zakresie realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a., które miałyby wpływ na wynik sprawy. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z aprobatą skarżącego, nie świadczy o zasadności jego zarzutów w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną, jak orzeczono w wyroku.