IV SA/Po 176/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na pismo Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zgody na zrzeczenie się dyspozycyjności lokalu postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Popowska Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] informujące skarżącego o braku możliwości złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się dyspozycji do wynajmowanego przez skarżącego lokalu. W skardze skarżący wniósł o ustalenie obowiązku Komendanta Miejskiego Policji w P. zrzeczenia się prawa dyspozycyjności lokalu mieszkalnego położonego w P. i ustalenie uprawnień w stosunku do wymienionego lokalu na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż pismo informujące stronę o braku zgody na zrzeczenie się dyspozycyjności lokalu jako oświadczenie woli o charakterze cywilnoprawnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżący uzupełnił skargę wskazując, iż organ w swoich rozważaniach nie zauważył zapisu ustawowego uprawniającego Wojewódzki Sąd Administracyjny do kontroli działalności administracji publicznej zakreślonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej Ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 Ppsa. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest pismo Komendanta Miejskiego Policji w P. informujące skarżącego o braku możliwości złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się dyspozycji do wynajmowanego przez skarżącego lokalu. Skarżący składając skargę powołał się na art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem kontroli sądów administracyjnych podlegają inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak trafnie wskazał organ w przepisach prawa brak jest regulacji określającej tryb i zasady zrzekania się prawa dyspozycji lokalu. Przepisy m.in. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz.277 ze zm.) przewidują jedynie uprawnienie policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ustawy o Policji). Natomiast żadne przepis nie przewiduje uprawnienia policjanta do żądania od organów policji zrzeczenia się prawa dyspozycji lokalu pozostającego w jego zasobie. Również akty wykonawcze do ustawy o Policji nie przewidują takiego uprawnienia. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o Policji minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania. Natomiast w myśl art. 97 ust. 2 ustawy o Policji minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość. Z wyżej przedstawionej przepisów jednoznacznie wynika co jest przedmiotem regulacji wydanych na podstawie ww. upoważnień rozporządzeń. Ani przepisy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz.884 ze zm. ) czy też rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. nr 167, poz. 1754) nie przewidują uprawnienia dla policjanta czy też obowiązku organu Policji do zrzeczenia się dyspozycji lokalu. Z powyższych względów uznać należy, iż pismo Komendanta Miejskiego Policji nie jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, ponieważ nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pisma takiego nie można traktować również jako decyzji czy też postanowienia, ponieważ przepisy prawa nie określają procedury rozpoznawania wniosków policjantów o zrzeczenia się przez organ Policji dyspozycji lokalu, a co za tym idzie nie nakazują organowi wydawać w tych sprawach rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, jako niedopuszczalną odrzucił. /-/ B. Popowska jh