IV SA/Po 1801/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu K. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla decyzję, od której wniesiono sprzeciw; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz wnoszącego sprzeciw K. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], od której K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. S. i K. S. od decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku magazynowego na działce nr [...] oraz części działki nr [...], położonych w m. B. , uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Wójt Gminy T. P. ustalił na rzecz B. Ż. warunki zabudowy dla budowy budynku magazynowego na działce nr [...] w B. . W wyniku odwołania M. S i K. S. SKO w P. decyzją z [...] września 2018 r. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uznało, że nieprawidłowo wykonano analizę urbanistyczną (w zakresie wskaźnika wielkości zabudowy), a organ odwoławczy nie miał możliwości zweryfikowania poprawności ustalenia warunków zabudowy. Nie uzasadniono też spełnienia przesłanki dostępu inwestycji do drogi publicznej. W toku ponownego postępowania inwestor rozszerzył teren inwestycji o część działki nr [...]. Wójt T. P. decyzją z [...] lipca 2019 r. ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uwzględniając również część dz. nr [...]. Wskutek odwołania stron, SKO w P. decyzją z [...] września 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaleciło, by Wójt wyjaśnił, jaka część inwestycji będzie realizowana na dz. nr [...]. Podkreśliło, że obszar analizowany winno się wyznaczyć wokół całego terenu inwestycji. Stwierdziło też, że na mapie zasadniczej, na której wyznaczono obszar analizowany nie naniesiono frontu działki, nie podano jego szerokości, a więc nie wiadomo, którą część działki uznano za front, a także dlaczego obszar ten wyznaczono w odległości 51 m. Ponownie zakwestionowano obliczenia wskaźnika wielkości zabudowy jako szacunkowego wedle mapy (a nie na podstawie danych z ewidencji gruntów). Kolegium wskazało, że nie podano wysokości poszczególnych budynków w obszarze, a także zwróciło uwagę na niedopuszczalne różnice w ustalonych wartościach parametrów pomiędzy projektem decyzji a decyzją. W decyzji I-instancyjnej nie podano też podstawy prawnej ustalenia parametrów szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wskazano, że Wójt ponownie ustalił wartość niektórych parametrów poprzez podanie jedynie ich wartości maksymalnych (a nie w granicach). Kolegium nakazało zweryfikować ponownie krąg stron postępowania, gdyż wskutek rozszerzenia terenu inwestycji na podstawie map znajdujących się w aktach sprawy nie sposób ustalić wszystkich sąsiadujących działek z dz. nr [...]. Ponownie rozpatrując sprawę Wójt T. P. decyzją z [...] stycznia 2002 r. (wymienioną na wstępie) ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od niej M. S. i K. S. zarzucili, iż rozszerzenie wniosku o część działki rolnej nr [...] jest próbą ominięcia problemów urbanistycznych związanych z bilansem terenu dla planowanej zabudowy. Wyjaśnili, że na działce nr [...] występuje zbyt duża intensywność zabudowy. Takie działanie inwestora stanowi nadużycie prawa w związku ze zbyt dużym zurbanizowaniem działki nr [...]. Wskazali, że organ I instancji nie odniósł się do postulatu uwzględnienia obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lipca 2015 r. odnośnie usytuowania budynków w odległości 7,5 m od granicy działki. Ich zdaniem ustalone parametry stoją w sprzeczności z przepisami rozporządzenia. Wskazali, że planowany budynek to hala magazynowa zakładu stolarskiego i lakierniczego, w której będą składowane materiały łatwopalne. W tej sytuacji planowane ogrzewanie przenośnymi nagrzewnicami gazowymi będzie stwarzać zagrożenie pożarowe. Pełnomocnik odwołujących w piśmie z [...] marca 2020 r. dodał, że Wójt nie wezwał pełnomocnika inwestora do przedłożenia pełnomocnictwa w stosunku do czynności podejmowanych przez niego w okresie pomiędzy [...] stycznia 2018 r. a [...] września 2019 r., czym naruszono art. 33 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: K.p.a. Zarzucił też błędne ustalenie zakresu przedmiotowego postępowania. Przyjął, że obejmuje ono przedsięwzięcie polegające na budowie hali magazynowej, a nie rozbudowie stolarni. Podniósł, że zaistniała podstawa zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia rozbudowy stolarni. Wskazał też na niewyjaśnienie kwestii uzbrojenia terenu w zakresie dostarczania energii w stosunku do części inwestycji na dz. nr [...], niewyjaśnienie, czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, błędne ustalenie obszaru analizowanego, nieprawidłowe ustalenie kręgu stron - nieuwzględnienie właścicieli dz. nr [...], błędne ustalenie warunków geometrii dachu, wskaźnika powierzchni zabudowy przez jej szacunkowe obliczenie na podstawie mapy, a nie na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Wydając wskazaną na wstępie decyzję z [...] sierpnia 2020 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy T. P. z [...] stycznia 2020 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, SKO w P. powołało treść przepisów art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p., a także przepisy § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej rozporządzenie i wyjaśniło zasadę tzw. dobrego sąsiedztw. W świetle powołanych przepisów Kolegium wskazało, że z mapy zasadniczej wynika, iż front działki wynosi 47 m, a promień wyznaczający obszar analizowany wyznaczono w odległości 145 m od granic objętych wnioskiem. Tymczasem wyznaczając granice obszaru zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, obszar analizowany powinien zostać wyznaczony w odległości 141 m (3 x 47 m). Organ I instancji nie wyjaśnił zaś, dlaczego wyznaczył go w odległości 145 m. Organ odwoławczy zarzucił też organowi I instancji błędne obliczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wskazując, że obliczono go szacunkowo na podstawie mapy, a nie posługując się wartościami z ewidencji gruntów i budynków. Odnośnie parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej SKO podało, że wskazano jedynie, jakich wartości budynki na poszczególnych działkach nie przekraczają (np. < 8,0 m - działka nr [...], [...], [...]), a więc nie wiadomo jaka jest wartość obiektów na poszczególnych działkach. Takie wyliczenie zdaniem Kolegium budzą wątpliwości co do wiarygodności. W rezultacie powstają wątpliwości co do zgodności inwestycji z zabudową występującą w obszarze analizowanym w zakresie omówionych parametrów. Ponadto wskazano, że wartość szerokości elewacji frontowej dla inwestycji ustalono pomiędzy 9 a 17,5 m. Kolegium zaznaczyło, że choć w poprzednich decyzjach wskazało, iż parametry mogą być ustalone "widełkowo", to aktualnie przyjęto zbyt dużą rozbieżność pomiędzy wartością minimalną i maksymalną w odniesieniu do tego parametru (blisko 100%). Nie wiadomo zatem do końca, jaka inwestycja zostanie ostatecznie zrealizowana. Kolegium powołało § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia i wskazało, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 13,3 m, a maksymalna - 38 m (na dz. nr [...]). Z uzasadnienia decyzji I-instancyjnej nie wynika zaś, dlaczego ustalono parametr w granicach 9-17,5 m. Nawet bowiem przy uwzględnieniu 20% tolerancji średniej wartości, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia nie otrzyma się przyjętych wartości. Wyniosą one bowiem od 10,64 m do 15,96 m. Ponadto również inwestor powinien jednoznacznie wskazać wartość tego parametru dla planowanego obiektu. Wedle Kolegium z decyzji Wójta nie wynika również, dlaczego ustalono kąt nachylenia głównych połaci dachu do 12ş, skoro we wniosku inwestor podał "dach płaski, kąt nachylenia 6ş. Organ ustalający warunki zabudowy związany jest zaś wnioskiem inwestora i tylko on może modyfikować treść żądania. Zwrócono również uwagę, że dołączone do pisma z [...] listopada 2019 r. pełnomocnictwo udzielone przez inwestora W. S. jest datowane na [...] września 2019 r. W poprzednim pełnomocnictwie z [...] lipca 2017 r. wskazano, że traci ono ważność [...] grudnia 2017 r. Kolegium wyraziło wątpliwość co do skuteczności czynności dokonanych przez W. S. w imieniu inwestora w okresie od utraty ważności pełnomocnictwa do dnia ponownego jego udzielenia. W tym zaś czasie złożył on pismo, w którym rozszerzono zakres wniosku w sprawie o działkę nr [...]. Należało więc wyjaśnić, czy w tym czasie W. S. był umocowany do występowania w imieniu inwestora albo inwestor powinien potwierdzić jego czynności. Kolegium nakazało również, by w toku ponownego postępowania organ I instancji zweryfikował krąg stron postępowania, zgodnie z art. 28 K.p.a., wskazując, że z akt nie wynika, aby udział w sprawie zapewniono właścicielowi dz. nr [...], a z wypisu z ewidencji gruntów nie wynika, by właścicielem tej działki był którakolwiek ze stron biorąca udział w postępowaniu. Reasumując SKO w P. uznało, że Wójt T. P. wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3, § 5 - § 8 rozporządzenia, a także art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. K. S. wnosząc sprzeciw od powyższej decyzji SKO w P. zarzucił organowi naruszenie: - art. 138 § 2 w zw. z art. 136 oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a także w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz - § 3 ust. 1 pkt 14 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej: r.p.m.o.ś.), a także art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy należało, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do niektórych wątpliwości procesowych (np. dot. pełnomocnictwa), wydać decyzję reformatoryjną o odmowie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na nieprzedstawienie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sprzeciwiający się zaznaczył, że w razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu, wskazuje na naruszenie art. 138 § 2 zd. drugie K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien wziąć także pod uwagę konieczność uzyskania decyzji środowiskowej dla niniejszej inwestycji, która uwzględni problem skumulowanego oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia z już istniejącymi zakładami, w szczególności ze stolarnią i lakiernią, którą będą rozbudowywane o dodatkowe pomieszczenia projektowanego budynku, a także brak wskazania przyczyn, dla których nie zastosowano art. 136 K.p.a. K. S. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W motywach sprzeciwu podzielił stanowisko organu odwoławczego co do wykazanych naruszeń organu I instancji. Zaznaczył jednak, że sprzeciw wniósł z uwagi na brak odniesienia się Kolegium do kwestii podniesionej w odwołaniu, a dotyczącej konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podał, że stosownie do powołanych na wstępie przepisów u.u.i.ś. i r.p.m.o.ś. przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko jest funkcjonująca na terenie działki nr [...] stolarnia wraz z lakiernią, które w bardzo wysokim stopniu oddziałują na nieruchomości mieszkalne skarżącego i jego rodziny. Jego zdaniem aktualna inwestycja polegająca na budowie budynku magazynowego stanowi de facto rozbudowę istniejącej stolarni z lakiernią. Wskazuje na to choćby treść pełnomocnictwa udzielonego W. S., który został umocowany do działania "... w postępowaniach związanych z procesem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji polegającej na rozbudowie stolarni". Kwestie te pominęło Kolegium wydając decyzję. Zachodzi więc ryzyko, że planowana inwestycja nie odpowiada faktycznym zamiarom inwestora. Konieczne jest przeprowadzenie odrębnego postępowania administracyjnego w ramach którego inwestor przedstawi - zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 11 u.u.i.ś. kartę informacyjną przedsięwzięcia zawierającą m.in. dane o przedsięwzięciach zrealizowanych znajdujących się na terenie, na którym planuje się przedsięwzięcie oraz w obszarze oddziaływania, w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływać z planowanym przedsięwzięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Przedmiotem sądowej kontroli jest wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2020 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy T. P. z [...] stycznia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku magazynowego na działce nr [...] oraz części działki nr [...], położonych w m. B. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozstrzygnięcie Sądu wydane w niniejszej sprawie wymaga na wstępie kilka uwag natury ogólnej odnoszących się do instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Zatem sąd administracyjny rozpatrując sprzeciw ogranicza się jedynie do oceny, czy ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Ustawodawca wyłączył tym samym na tym etapie możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co zostało uregulowane w wyodrębnionym obecnie art. 138 § 2a K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie zatem przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Sąd wyjaśnia, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z [...] lutego 2017 r., sygn. akt II OSK [...] – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe koreluje z treścią art. 136 ust. 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli więc organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód, w ramach swoich uprawnień z art. 136 K.p.a., zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania. Innymi słowy, kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK [...], dostępny j.w.). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Kolegium bezpodstawnie uchyliło się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie decyzja, od której wniesiono sprzeciw jest już trzecim - po decyzjach z [...] września 2018 r. i z [...] września 2019 r. - rozstrzygnięciem kasacyjnym wydanym na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., którym Kolegium uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Już samo to budzi wątpliwość Sądu, czy organ odwoławczy w niniejszej sprawie dążył i dąży do jej merytorycznego zakończenia. Wprawdzie w trakcie postępowania administracyjnego - po pierwszej decyzji kasacyjnej Kolegium - inwestor rozszerzył zakres inwestycji o działkę nr [...], nie zmienia to jednak oceny, że na dalszym etapie postępowania organ odwoławczy wydał kolejne dwie decyzje kasacyjne - z [...] września 2019 r. i tę, od której aktualnie wniesiono sprzeciw, nie wykazując tym samym, by zmierzał do ostatecznego zakończenia sprawy. Przechodząc do oceny, czy SKO w P. wydając decyzję z [...] sierpnia 2020 r. miało przesłanki do rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd stwierdził, że uzasadnienie niniejszej decyzji nie zawiera jakichkolwiek rozważań, dlaczego - przy stwierdzonych przez organ I instancji naruszeniach przepisów postępowania - Kolegium uznało, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Już samo to naruszenie w ocenie Sądu świadczy o naruszeniu przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Należy stwierdzić, że w uzasadnieniu badanej decyzji organ odwoławczy wymienił uchybienia organu I instancji instancji: - brak wyjaśnienia powodów niewielkiego powiększenia obszaru analizowanego - zamiast w odległości 141 m, przyjęto w odległości 145 od granic działki inwestycyjnej, - szacunkowe, na podstawie mapy zasadniczej a nie wartości wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wyliczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, - wadliwe ujęcie parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej poprzez podanie jakiej wysokości budynki na poszczególnych działkach nie przekraczają, - zastrzeżenia co do ustalenia szerokości elewacji frontowej planowanego budynku w zbyt szerokich granicach - 9-17,5 m, - uwagi co do ustalenia kąta nachylenia dachu - sprzecznie z wnioskiem inwestora, - brak konwalidacji części czynności dokonanych przez pełnomocnika inwestora, a także - braku weryfikacji stron postępowania, w szczególności w zakresie właściciela dz. nr [...]. Niemniej w uzasadnieniu decyzji zabrakło wyjaśnień Kolegium, dlaczego po pierwsze stwierdzone uchybienia procesowe mają istotny wpływ na wynik sprawy, a po wtóre dlaczego organ nie mógł tych naruszeń albo sam konwalidować i rozstrzygnąć sprawę co do meritum albo uznać je za na tyle istotne, by przesądzały o braku możliwości rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z żądaniem inwestora. Kolegium nie wskazało też przyczyn, dla których nie skorzystało z możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. W szczególności nie wyjaśniło, jakie były przeszkody, by opierając się na sporządzonej przez organ I instancji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonać ewentualnie korekty jej wyników w sytuacji, gdy samo sformułowało zarzuty co do wadliwości wyników analizy w zakresie parametrów - wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Nie podało również, jaki wpływ na wynik sprawy miało wyznaczenie granic obszaru analizowanego w nieznacznie większej odległości aniżeli minimalna wynikająca z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy uchylił się również od jasnego wykazania, dlaczego uznało, że metodologia obliczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości i szerokości elewacji frontowej dla nowego zamierzenia są jednoznacznie wadliwe i sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Rozstrzygając po raz trzeci kasacyjnie, po przeszło dwu i pół rocznym postępowaniu administracyjnym w tejże sprawie, wyraziło jedynie swe wątpliwości co do uzyskanych wyników. W ocenie Sądu takie działanie z pewnością przekracza dyspozycję art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy w żadnym zakresie nie wyjaśnił, dlaczego wskazanych wątpliwości nie mógł rozstrzygnąć samodzielnie. Nic nie stało również na przeszkodzie, by Kolegium we własnym zakresie, względnie zlecając to organowi I instancji na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. ustaliło powyższe kwestie. Wreszcie należy zważyć, że Kolegium w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do podnoszonych przez pełnomocnika K. S. i M. S. w piśmie [...] marca 2020 r. stanowiącym uzupełnienia odwołania zarzutów naruszenie przez organ I instancji: - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu stolarskiego, - art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewyjaśnienie kwestii uzbrojenia terenu w zakresie dostarczania energii elektrycznej w stosunku do części inwestycji mającej powstać na działce nr [...], - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez niewyjaśnienie, czy teren, na którym ma powstać inwestycja ma dostęp do drogi publicznej ze względu na brak wezwania inwestora do przedstawienia kompletnego odpisu aktu notarialnego, - art. 7 K.p.a. polegające na przyjęciu, że obiekty budowlane na działce nr [...] mają status obiektów magazynowo-biurowych, podczas gdy z ewidencji gruntów wynika, że obszar ww. działki zakwalifikowano jako tereny mieszkaniowe, a w konsekwencji przyjęcie, że ww. obiekty budowlane należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu poszczególnych parametrów dla planowanej inwestycji. Znamienne jest również, że już powtórnie Kolegium nakazuje organowi I instancji zbadać krąg stron postępowania. Uprzednio, w decyzji z [...] września 2019 r., nakazało organowi I instancji zbadać krąg stron, z uwagi na okoliczność, że znajdująca się w aktach sprawy mapa nie ujawnia wszystkich działek sąsiednich. Z kolei w decyzji, od której K. S. wniósł sprzeciw zarzuciło Wójtowi, że pozbawił udziału w postępowaniu właściciela działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji. Również takie działanie Kolegium ujawnia to zdaniem Sądu pozorną wolę Kolegium zakończenia sprawy merytorycznym rozstrzygnięciem. Sąd uznał również, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi odwoławczemu wszystkie powołane wyżej zagadnienia ocenić samodzielnie. Akta sprawy zawierają niezbędne dokumenty i mapy, w szczególności analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie których można było rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty. Zastrzeżenia przy tym wymaga, że ze względu na zakres kognicji sądu administracyjnego w sprawie ze sprzeciwu wyznaczony przepisem art. 64e P.p.s.a., nie przesądza o wyniku niniejszej sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowy hali magazynowej na działce nr [...] i części działki nr [...] w B. . Reasumując, w ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił wszechstronnie dlaczego jego zdaniem wskazane w uzasadnieniu decyzji naruszenia przepisów postępowania (wymienione wyżej) stanowiły podstawy wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Końcowo Sąd podkreśla, że z uwagi na ograniczenia wynikające z powołanego art. 64e P.p.s.a. nie mógł odnieść się merytorycznie do podnoszonego w sprzeciwie zagadnienia ewentualnej uprzedniej konieczności uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Oceny tej powinien dokonać organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., uchylił kwestionowaną sprzeciwem decyzję SKO w P. z [...] sierpnia 2020 r., jako wydaną z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania, na które składają się [...] zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu, [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika strony wnoszącej sprzeciw oraz [...] zł - opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2005 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku.