IV SA/Po 19/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza O. z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2017 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z 28 lipca 2017 r. Burmistrz O. po rozpatrzeniu wniosku T. W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, budowy drogi wewnętrznej oraz niezbędnej infrastruktury technicznej i towarzyszącej na ternie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości C., gmina O.. Organ uznał, że nie zostały spełnione wszystkie konieczne warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 (warunki tzw. dobrego sąsiedztwa) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2017 r., 1073 t.j., dalej u.p.z.p.) w zakresie kontynuacji linii zabudowy. W decyzji, przedstawiając przebieg postępowania, w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną terenu uzasadniono nie spełnienie tego warunku. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył T. W., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że rozpatrywało już sprawę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i decyzją z dnia 04.04.2017 r. nr [...], uchyliło pierwszą decyzję Burmistrza O. z dnia 03.02.2017 r. Stwierdzono, że decyzję tę wydano z naruszeniem postępowania m.in. poprzez sporządzenie wymaganej przepisami analizy urbanistycznej odnosząc ją do innej niż wnioskowana do zabudowy działka. Jak wynika z akt sprawy, przeprowadzając ponownie postępowanie, w związku z nie dołączeniem do wniosku właściwej mapy zasadniczej obejmującej działkę nr [...], na której miała być zlokalizowana inwestycja wezwano T. W. pismem z dn. 20.04.2017 r. o uzupełninie tego wniosku o aktualną mapę zasadniczą we właściwej skali obejmującą teren inwestycji. T. W. takiej mapy nie przedłożył, uznając, że załączył do wniosku właściwą mapę, wyrażając swoje stanowisko w tej sprawie w piśmie z 11.05.2017 r. Wobec tego organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w O. o wyjaśnienie rozbieżności w oznaczeniu działki, bowiem na załączonej kopii mapy zasadniczej widnieją dwa numery działki. Starostwo Powiatowe wyjaśniło, że na załączonej mapie widnieją dwa numery działki przed podziałem i właściwy numer po podziale działki [...] numer [...]. Po otrzymaniu tej odpowiedzi i właściwej kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 obejmującej działkę nr [...] zostało przeprowadzone postępowanie wymagane przepisami ustawy u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy, jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. SKO wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winno odmową ustalenia warunków zabudowy, spełnienie łącznie wszystkich wym. wyżej warunków obliguje organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących cech nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w powiązaniu z analizą stanu zastanego, na podstawie delegacji ustawowej ( art. 61 ust. 6 u. p.z.p.) określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( § 3 rozporządzenia). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kolegium stwierdziło, że decyzję wydano zgodnie z opisaną procedurą. Treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej, na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizie architektoniczno - urbanistycznej Sporządzona w sprawie, zgodnie z wym. przepisami analiza funkcji i cech zabudowy, której wyniki stanowią załącznik do decyzji, wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z budynkami gospodarczymi i garażowymi oraz zabudowa zagrodowa. Zabudowa, która została przyjęta do porównania zlokalizowana jest w odległości ok. 16-31,50 m od linii rozgraniczającej drogę powiatową nr [...] Projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne zgodnie z załączoną koncepcją miałyby zostać zlokalizowane w odległości ok. 75- 110 m od wskazanej drogi publicznej. Kolegium uznało, że analiza funkcji jest prawidłowa i może stanowić podstawę do ustaleń zawartych w decyzji. Decyzja i sporządzone w oparciu o ustalenia analizy urbanistycznej uzasadnienie jest zgodne z art. 107 kpa. SKO uznało za uzasadnione stanowisko organu I instancji, że nie widzi podstaw do zastosowania przepisu § 4 ust. 4 w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i wyznaczenie innej obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Kolegium uznaje także, że wprowadzenie kolejnych rzędów zabudowy w głąb terenów użytkowanych rolniczo wprowadziłaby dysharmonię w istniejącym ładzie przestrzennym. Skargę na decyzję SKO w P. wywiódł T. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Organowi prowadzącemu niniejsze postępowanie zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez podtrzymanie argumentów organu I instancji i błędne uznanie, że nie zostały spełnione wszystkie konieczne warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w zakresie kontynuacji linii zabudowy, w sytuacji gdy działka na której ma być realizowana inwestycja bezpośrednio przylega do drogi publicznej oraz bezpośrednio graniczy z nieruchomością zabudowaną, a zatem istniała możliwość wyznaczenia linii zabudowy. 2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 4 Rozporządzenia poprzez podtrzymanie stanowiska organu I instancji i błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do ich zastosowania, w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 UPZP zostały uznane za spełnione. 3) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8 i 11 Kpa poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, które narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasadę przekonywania, oraz nie wyjaśnia Skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji podczas załatwiania sprawy, w szczególności dlaczego organ ten nie zastosował § 4 ust. 4 Rozporządzenia w przedmiotowej sprawie. 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie było ustalenia linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 1, ewentualnie § 4 ust. 4 Rozporządzenia. W odpowiedzi na skarg organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Materialnoprawną podstawę zapadłych rozstrzygnięć stanowiły przepisy u.p.z.p. Regulują one zarówno warunki, jak i tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy, których funkcją jest określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie objętego ustaleniami m.p.z.p. (zob. art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym - w myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p. - warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, str. 500). Przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie akcentuje się niedopuszczalność zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. Jeśli działka, na której jest planowana inwestycja, nie ma wspólnej granicy z żadną działką zabudowaną, niemniej jednak znajduje się w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy, nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym, że przywołana ustawa posługuje się sformułowaniami nie zawsze jasnymi, to w razie wątpliwości należy je interpretować na korzyść obywatela, tj. na korzyść jego uprawnień właścicielskich. Dostęp do drogi publicznej nie musi być bezpośredni. (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, zam. zb. LEX nr 322329 i wyrok NSA z 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1401/06, zam. zb. LEX nr 394807). Podkreślenia wymaga, że przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzje o warunkach zabudowy stanowią określony ustawowo sposób kształtowania prawa własności, który podlega ochronie na podstawie art. 21 Konstytucji RP. Rozwinięcie zasady ochrony własności następuje w art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowiącym, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisy ustawy wprowadzającej ograniczenia prawa własności, czy będące ich pochodną przepisy wykonawcze winny być zatem interpretowane z uwzględnieniem powyższych norm konstytucyjnych. Dlatego też uznać należy, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności, spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, znajdująca się w obszarze analizowanym, jest zabudowana w taki sposób, że można ustalić wymagania dla nowej zabudowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż nie mają racji organy, według których nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji linii zabudowy. Projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne zgodnie z załączoną koncepcją miałyby zostać zlokalizowane w odległości ok. 75- 110 m od wskazanej drogi publicznej, tworząc tym samym dwa rzędy zabudowy. Decyzja odmowna z tej przyczyny, stanowi przejaw nadmiernego rygoryzmu, nieuzasadnionego celami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu należy wskazać, że pojęcia "działki sąsiedniej" nie można ograniczać do działki bezpośrednio przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy. Restryktywna interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej", jako działki graniczącej byłaby sprzeczna z celami ustawy. Ustawa bowiem nie wskazuje, że działką sąsiednią jest tylko działka bezpośrednio sąsiadująca (granicząca) z terenem inwestycji. Wskazuje się również, że pojęcie "działki sąsiedniej" należy określać każdą działkę znajdującą się w obszarze analizowanym. Zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem co do zasady wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Prawidłowe usytuowanie natomiast budynku od strony sąsiednich działek budowlanych zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 stycznia 2012 r., sygn. IV SA/PO 1116/11 oraz wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. II OSK 174/10). Sąd akceptuje czynione w orzecznictwie rozróżnienie na obowiązującą linię zabudowy i nieprzekraczalną linię zabudowy, ustalaną w zależności od cech zabudowy w obszarze analizowanym (pierzejowej lub rozproszonej), żadna z nich nie może jednak odnosić się do limitowania na działce granic zabudowy nie od strony drogi, lecz w głąb działki. Sąd podzielił w konsekwencji zarzut skargi, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków z tego względu, że wprowadzenie kolejnych rzędów zabudowy, oddalonych od drogi wprowadziłoby dysharmonię w istniejącym ładzie przestrzennym. Trzeba bowiem zważyć, że wzgląd na ww. zasadę dobrego sąsiedztwa nie musi w sposób bezwyjątkowy uwzględniać wyłącznie zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej jak poczyniły to organy w rozpoznawanej sprawie. Co prawda, z dosłownego brzmienia przepisu z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że odmawia się ustalenia warunków zabudowy gdy żadna z działek dostępnych z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na kontynuację zastanej funkcji zabudowy, to jednak w orzecznictwie dopuszcza się również szerszą interpretację pozajęzykową. Zgodnie z wykładnią funkcjonalną kwestionuje się bowiem przyjmowanie, że niespełnienie tego warunku stanowi a limine przesłankę odmowy lokalizacji inwestycji. Taka pozajęzykowa wykładnia dopuszczalna jest szczególnie w sytuacji gdy w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy (por. wyrok NSA z 24.02.2017 r., sygn. akt II OSK 1600/15, Legalis Numer 1605979). Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie przyjmuje ww. wyrażony pogląd za zasadny. Należy również podkreślić, że zasada dobrego sąsiedztwa wywiedziona z treści art. 61 ust.1 pkt. 1 u.p.z.p. nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, ale jedynie obowiązek dostosowania wnioskowanej zabudowy do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan zastany. Odnotować przy tym trzeba, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdy wniosek spełnia ustawowe wymogi, w wyniku czego trzeba przyjąć, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17). Ponownie rozpoznając sprawę organy winny, kierować się wyżej przedstawionymi wskazaniami. Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły przedwcześnie bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny, co stanowi naruszenie przepisów postępowania w tym: art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i co mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Niepełne wyjaśnienie całokształtu sprawy i nie ustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za znaczące dla sposobu załatwienia sprawy jest bardzo istotne również ze względu na ogólną zasadę postępowania administracyjnego z art. 8 k.p.a., zobowiązującą do pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Szczególnie w odniesieniu do decyzji odmownych strona powinna być przekonana, że decyzja została wydana po wnikliwym zapoznaniu się ze stanowiskiem wnioskodawcy. W ocenie Sądu takiego warunku nie spełnia zaskarżona decyzja. Lakoniczność uzasadnienia, jak też brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy, wskazuje na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.). Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie I sentencji, przyjmując za podstawę przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalone jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.), oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.