IV SA/Po 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Ekologicznego Przyjaciół Z. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego Przyjaciół Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. Stowarzyszenie Ekologiczne Przyjaciół Z. N. wniosło skargę na opisane w osnowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Zarządzeniem Sądu z dnia 04 marca 2013 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osób, które podpisały skargę do reprezentowania strony skarżącej na dzień złożenia skargi, np. statut, odpis z KRS, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono stronie skarżącej w dniu 08 marca 2013 r. (k. 21 akt sądowych). W związku z nie uzupełnieniem braku formalnego skargi, postanowieniem Sądu z dnia 26 marca 2013 r. odrzucono skargę Stowarzyszenia Ekologicznego Przyjaciół Z. N. oraz orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu. Pismem z dnia 09 kwietnia 2013 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku przedstawiciele uprawnieni do reprezentowania skarżącej podnieśli, iż do załatwienia powyższej sprawy została zobligowana prezes I. S., która z powodu nagłej choroby córki zmuszona była pojechać do Niemiec, aby zaopiekować się małoletnimi wnukami. Wysłanie przygotowanych dokumentów powierzyła swojemu 71 letniemu mężowi, który zapewnił ją, że dokumenty zostaną wysłane. Niestety kłopoty z pamięcią sprawiły, że dokumenty nie zostały wysłane na czas. Wraz z wnioskiem strona załączyła statut Stowarzyszenia oraz odpis z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.- dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Kryterium braku winy będące przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W doktrynie prawa przyjmuje się, że sąd oceniając wystąpienie tej przesłanki, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis, Warszawa 2006, str. 226 i in.). Przykładowo o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej można mówić wówczas, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zatem przy ocenie zachowania strony jako niezawinionego sąd powinien brać pod uwagę te okoliczności, na które strona nie miała jakiekolwiek wpływu, czyli takie które były od niej niezależne, a przeszkodziły jej w dokonaniu czynności procesowej w wyznaczonym przez sąd lub przepisy prawa terminie. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W stanie faktycznym sprawy jako powód uchybienia terminu wskazano fakt, iż osoba upoważniona do przesłania dokumentów do Sądu zleciła wykonanie tej czynności mężowi, który ma kłopoty z pamięcią. Zdaniem Sądu pomimo zrozumienia trudności, jakie mogą powstać w związku z dolegliwościami zdrowotnymi (możliwe kłopoty z pamięcią), to taki stan rzeczy nie może być uznany, jako obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca Skarżącemu uzupełnienie w wyznaczonym przez Sąd terminie braków formalnych skargi. Powoływanie się na tego rodzaju okoliczności, wskazuje raczej na brak dbałości Skarżącego w prowadzeniu swoich spraw związanych z wykonywaną przez siebie działalnością. Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Na marginesie należy wskazać, iż twierdzeń o kłopotach z pamięcią męża pani prezes nie poparto żadnymi dokumentami (zaświadczeniami lekarskimi). Ponadto w ocenie Sądu nie wykazano, że prezes Zarządu Stowarzyszenia nie była w stanie posłużyć się inną niż mąż osobą do wykonania ciążących na niej obowiązków. Czynności tej nie musiała powierzać mężowi, tym bardziej iż Stowarzyszenie jak wynika ze statutu ma wielu członków, zatem można było zlecić wykonanie przedmiotowej czynności choćby innemu członkowi zarządu. Strona skarżąca nie wskazała dlaczego przedmiotowej czynności nie mogła podjąć inna osoba reprezentująca Stowarzyszenie. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (tak też SN w postanowieniu z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98). Mając na uwadze powyższe nie można uznać, iż wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu przedmiotowego terminu. Wobec czego Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. MZ