IV SA/Po 198/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant ref.staż. Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi P. Rz. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stypendium, 1. oddala skargę 2. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] ) na rzecz r.pr. R. J. kwotę [...] zł ( [...] ) podwyższoną o należną stawkę podatku od towaru i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/D.Rzyminiak-Owczarczak KB/ Sygn. akt IV SA / Po 198 / 05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie przyznania P.Rz. od dnia [...] r. prawa do stypendium z tytułu podjęcia nauki. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że zarejestrowała się ona jako bezrobotny w dniu [...] r. a rozpoczęła naukę od [...] 2003 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 55 ust. 1, bezrobotnemu, o którym mowa w art. 49 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia, który w okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej dla dorosłych albo w szkole wyższej w systemie studiów wieczorowych lub zaocznych, starosta, na wniosek bezrobotnego, przyznaje stypendium w wysokości 40% kwoty zasiłku, o którym mowa wart. 72 ust. 1 ww. ustawy, wypłacane przez okres 12 miesięcy, jednak przepisy te obowiązują od 1 czerwca 2004 r., zaś P.Rz. rozpoczął naukę i zarejestrował się jako bezrobotny przed obowiązywaniem przepisów powołanych wyżej, co powoduje odmowę przyznania prawa do stypendium z tytułu podjęcia nauki. Odwołując się od powyższej decyzji P.Rz. wskazał, iż nie ma podstaw do odmowy przyznania mu stypendium, ponieważ zarejestrował się jako bezrobotny przed wejściem w życie nowej ustawy, a obecnie studiuje na drugim roku w systemie zaocznym i wniósł o zmianę decyzji. Decyzją z dnia [...] r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania P.Rz., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy weszły w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. i od tego dnia mają zastosowanie praktyczne, zatem stypendium o którym mowa w art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy można przyznać bezrobotnym, którzy podjęli kontynuację nauki po wejściu w życie przepisów ustawy, a ustawodawca nie przewidział wyjątków od tej zasady, ani też działania przepisów z mocą wsteczną. Składają skargę na powyższą decyzję P.Rz. wniósł o jej "zmianę na jego korzyść". W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż choć obydwie decyzje jako podstawę prawną w zakresie prawa materialnego powołują art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to w przypisie tym nie ma zastrzeżenia, że przedmiotowe stypendium należy tylko do osób zarejestrowanych po dniu wejścia w życie przedmiotowej ustawy i zdaniem skarżącego, nie ma żadnych możliwości wyinterpretowania takiego znaczenia wyżej powołanego przepisu, a skoro nie ma w nim przedmiotowej przesłanki negatywnej, to brak jest podstaw prawnych odmówienia skarżącemu tego stypendium. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania, podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowy z dnia [...] r., skarżący reprezentowany już przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymał swoją argumentację, dodatkowo wskazując, iż wbrew temu, co twierdzą w swoich decyzjach zarówno Prezydent Miasta K. jak i organ odwoławczy- Wojewoda [...], ustawodawca określił wyraźnie, kiedy nie przysługuje ww. stypendium i nie odnosi się to jednak do sytuacji osób, które były już zarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy przed wejściem w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ poprzednio obowiązująca regulacja prawna nie przewidywała w ogóle instytucji stypendium dla bezrobotnego, który samodzielnie, bez skierowania go przez Powiatowy Urząd Pracy, podejmuje dalszą naukę i to w systemie studiów wieczorowych lub zaocznych, gdzie koszty kształcenia ponosi sam bezrobotny. Zdaniem strony skarżącej, ustanawiając ww. instytucję stypendium, ustawodawca pragnął pomóc w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych bezrobotnym, którzy pragną dalej się uczyć i nie sposób przyjąć, iż ustawodawca świadomie pominąłby grupę młodych, aktywnych ludzi, którzy już się uczą, albowiem pozostałe przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazują na aktywizującą rolę Powiatowych Urzędów Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie co prawda naruszyły prawo materialne, ale bez wpływu na wynika sprawy. Zdaniem Sądu, organy obydwu instancji nie naruszyły nadto prawa procesowego. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd miał na uwadze, iż odnośnie osoby skarżącego, decyzje administracyjne winny być wydane w oparciu o przepis art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a nie w oparciu o art. 55 tej ustawy. Należy podkreślić, iż naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa (a więc naruszenie, które powoduje uchylenie decyzji lub postanowienie w całości albo w części), może polegać bądź na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, czyli błędnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumpcji). Naruszenie prawa materialnego uzasadni uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie wskazuje wprost, czym jest naruszenie prawa, które ma wpływ na wynik sprawy, jednakże można uznać (taki pogląd jest dominujący w orzecznictwie i doktrynie), iż brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż co prawda organy administracji odmówiły skarżącemu prawa do otrzymania stypendium na podstawie art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ale także powołanie jako podstawy prawnej art. 49 ww. ustawy pozbawiłoby skarżącego tego uprawnienia. Wynika to z faktu, iż art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że w stosunki do osób spełniających wymienione w nim przesłanki można stosować działania określone w art. 50 do 61 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a więc m. in. przyznanie stypendium z art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy podkreślić, iż jedną z przesłanek z art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest zaś bycie bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych. Skarżący zaś, co wynika z materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych jak i z własnych twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu posiada dyplom technika-mechanika, co bez wątpienie wyklucza go z grupy osób bez kwalifikacji zawodowych w znaczeniu powołanego art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z powyższego, przesądza to o niemożliwości stosowania w sprawie art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co uczyniły organy obu instancji. Z drugiej jednak strony, poprawne zastosowanie art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skutkowałoby tym samym wynikiem w stosunku do skarżącego, a więc wydaniem decyzji o odmowie przyznania stypendium. Tak więc, Sąd dostrzegając błąd organów administracji w stosowaniu przepisów prawa materialnego, uznał jednak, iż nie miała on żadnego wpływu na wynika sprawy, gdyż nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama, gdyż, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie, przepisy są jednoznaczne i nie pozwalają na odmienną interpretację, a organy administracji nie mogły postąpić w inny sposób, niż odmówić skarżącemu prawa do stypendium określonego w art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W szczególności słusznie organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy weszły w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. i od tego dnia mają zastosowanie, zaś ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, z których by wynikało, że do osób bezrobotnych zarejestrowanych przed dniem 1 czerwca 2004 r. i którzy podjęli kontynuację nauki przed tym dniem stosuje się art. 55 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy. Odnośnie argumentów zawartych w pismach procesowych skarżącego dotyczących interpretacji art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd, biorąc pod uwagę powyższą argumentację wskazującą na niemożność stosowania tego art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w stosunku do skarżącego nie ustosunkował się do nich, ze względu na ich bezprzedmiotowość, gdyż nie mogły być one przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i nie miały związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł o wypłacie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 2 ust. 1 i 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349). /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ E.Makosz-Frymus /-/D.Rzyminiak-Owczarczak KB/