IV SA/Po 200/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant referent Joanna Andrzejak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...]. grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/G. Radzicka /-/M. Dybowski Z.P. zwróciła się do Prezydenta Miasta Poznania z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w którym poinformowała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo i przysługuje jej spółdzielcze prawo do lokalu o powierzchni użytkowej 32 m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 25,9m2. We wniosku Z.P. określiła łączną kwotę wydatków na mieszkanie w wysokości 207,22 zł, w tym czynsz na powierzchnię normatywną w wysokości 192,82 zł. Powyższa kwota uwzględnia wydatki na czynsz (74,51 zł.), centralne ogrzewanie (69,99 zł.), ciepłą wodę (22,05 zł.), śmieci (5,05 zł.) oraz ścieki i zimną wodę (21,22 zł.). Do wniosku złączono kopie przydziału lokalu mieszkalnego, decyzji ZUS o wysokości otrzymywanej emerytury od marca 2008r. i odcinków za miesiące VI – VII 2008r., z których wynika, iż miesięczny dochód brutto wynosi 1039,42 zł. Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] września 2008r. nr [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. - dalej udm) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), odmówił Z.P. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu Prezydent Miasta Poznania na podstawie przedłożonych dokumentów stwierdził, iż udział wnioskodawczyni w wydatkach na mieszkanie wynosi 207,88 zł. (1,039,42 zł. x 20%) i jest wyższy od wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową lokalu (192,82 zł.). Pouczono przy tym wnioskodawczynię, że odmowna decyzja w zakresie przyznania dodatku mieszkaniowego nie zamyka drogi do ubiegania się o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego w przyszłości jeżeli zmienią się elementy warunkujące otrzymanie tego świadczenia i nie pozbawia możliwości ubiegania się o pomoc w formie zasiłku celowego. Z.P. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wniosła odwołanie, w którym wskazała na swą trudną sytuację materialną wynikająca z faktu utrzymywania się z niskiej emerytury wynoszącej 877,87 zł netto. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że w poprzednich okresach otrzymywała dodatek mieszkaniowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, iż przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego bierze się pod uwagę dochód z trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku a wydatki z miesiąca, w którym składany jest wniosek (potwierdzone przez zarządcę i udokumentowane). Powołując się na art. 6 ust.1 i ust.2 pkt 1 udm stwierdzono, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową mieszkania (w tym przypadku całkowitą wynoszącą 32,00 m), a wydatkami poniesionymi przez wnioskodawcę w wysokości 20 % miesięcznych dochodów (brutto) gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym, jeżeli średni miesięczny dochód jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury (954,44 zł). przyjmując więc średni miesięczny dochód Z.P. wynoszący 1039,42 zł. (brutto) organ odwoławczy stwierdził, iż wydatki własne gospodarstwa domowego wynoszące 207,88 zł (20% z kwoty 1039,42 zł) są wyższe od kwoty 192,82 zł wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, co skutkuje odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Wyliczenie dodatku mieszkaniowego stanowiłoby bowiem 0 (192,82 zł-207,88 zł). w treści uzasadnienia powołano się również na §2 ust.l pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz.U. Nr 156, poz.1817 ze zm.), z którego wynika że podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych osób legitymujących się spółdzielczym prawem do lokalu mieszkalnego stanowią następujące rodzaje wydatków: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i -trzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Za dochód uważa się zaś wszelkie przychody (dochód brutto) po odliczeniu m.in. kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe. Od dochodu nie odlicza się zaś zaliczki na podatek i skąłdki na ubezpieczenie społeczne. Wnosząc skargę na powyższą decyzję Z.P. podniosła, iż decyzja odmawiająca jej przyznania dodatku mieszkaniowego jest dla niej wysoce krzywdząca. Odpowiadając na skargę SKO w Poznaniu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola Sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia czy w występującym w niniejszej sprawie stanie faktycznym, zasadnym było wydanie decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 udm dodatek mieszkaniowy przysługuje jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Uwzględniając wysokość najniższej emerytury wynoszącej w okresie w którym wydano zaskarżone decyzje 636,29 zł. (vide komunikat Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 20 lutego 2008r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent M.P. nr 21, poz. 211), stwierdzić należy, że w okresie w którym wydano przedmiotowe decyzje, dodatek mieszkaniowy przysługiwał gdy wysokość dochodu na jedną osobę nie przekraczał kwoty 1113,50 zł. Za dochód w rozumieniu udm uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu (art. 3 ust. 3 udm). Dochodem są więc wszelkie przychody, od których odlicza się lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności wymienionych w cyt. artykule. Oznacza to, iż wbrew żądaniom skarżącej nie może zostać odliczona od dochodu zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych i odprowadzona składka na ubezpieczenie zdrowotne (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2003r. sygn .akt I SA 1858/03, LEX nr 159229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2009r., sygn. akt IV SA/Po 261/09 niepubl.) Uwzględniając zamknięty katalog kwot podlegających odliczeniu i doliczeniu, dochodem takim w niniejszej sprawie jest emerytura skarżącej w kwocie 1039,42 zł. Tym samym stwierdzić należy, że Z.P. należała do osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zwrócić należy jednak uwagę na treść art. 6 ust. 1 udm, zgodnie z którym wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, do których zalicza się czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Do wydatków tych nie wlicza się ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe (art. 6 ust. 3 – 4a udm). Jeżeli średni miesięczny dochód, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury (954,44 zł.) w gospodarstwie jednoosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 udm, w gospodarstwie jednoosobowym przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego (art. 6 ust. 2 udm). Mając powyższe na uwadze, uwzględniając deklarowaną we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego kwotę wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego wynoszącą 192,82 zł. i wyliczoną zgodnie z art. 6 ust. 2 udm kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez Z.P. wynoszącą 207,88 zł. (20% z 1039,42 zł.), stwierdzić należy, iż organy I i II instancji zasadnie odmówiły skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego, który w przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu wyliczenia zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 udm wynosiłby 0 (192,82 zł. – 207,88 zł.). Reasumując Sąd uznał, iż decyzje organów I i II instancji, na mocy których odmówiono skarżącej wnioskowanego świadczenia odpowiadają prawu. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak sentencji. /-/ M.Dybowski /-/ G. Radzicka /-/. E. Kręcichwost – Durchowska za nieobecnego sędziego /-/ E. Kręcichwost - Durchowska j.a.