IV SA/Po 200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 200/17 w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy zarządzenie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na ww. postanowienie złożył E. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż pismo z dnia [...] maja 2018 r. nazwane sprzeciwem, z uwagi na jego treść, Sąd potraktował jako zażalenie, bowiem o kwalifikacji pisma stanowi jego treść, a nie nagłówek. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. W myśl art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, strona albo jej pełnomocnik procesowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Jednocześnie art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. stanowi, że sąd rozpoznając sprzeciw orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z powyższego wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza (art. 260 p.p.s.a.). Postanowienie wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W konsekwencji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.