IV SA/Po 201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 07 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 201/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 201/16, o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie Pismem z (...) r. A. Z. (dalej jako: "Skarżąca") wniosła skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazane w rubrum niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, Skarżąca uiściła wpis, a następnie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Postanowieniem z 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 201/16, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu") odmówił Skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy. Od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła sprzeciw. Postanowieniem z 07 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 201/16, WSA w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Na opisane postanowienie WSA w Poznaniu, Skarżąca, pismem z (...) r., wniosła zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyszczególnione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś idzie o kwestię prawa pomocy, to w świetle art. 258 § 1 i 4 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, Środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. wydaje wówczas postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez ów sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie postanowienie nie wynika ani z art. 194 § 1 p.p.s.a., ani z żadnego przepisu szczególnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wydane w niej postanowienie WSA w Poznaniu z 07 czerwca 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 10 maja 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, było postanowieniem od początku prawomocnym, w związku z czym Skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia od niego zażalenia. W konsekwencji – mając na uwadze, że wniesione w niniejszej sprawie przez Skarżącą zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek zaskarżenia nie przysługuje od prawomocnych postanowień – Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., był zmuszony zażalenie odrzucić, bez możliwości jego merytorycznego badania. MZ