IV SA/Po 203/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że kwota świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest świadczeniem nienależnie pobranym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. S.N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że kwota świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest świadczeniem nienależnie pobranym wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy. Ponadto stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na pogorszenie jej sytuacji finansowej i w konsekwencji możliwości zaspokajania materialnych potrzeb jej córek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej jako "CBOSA"), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, 8 października 2015 r. sygn. akt II OZ 966/15, CBOSA). Takiego charakteru niewątpliwie nie ma decyzja ustalająca, że kwota świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest świadczeniem nienależnie pobranym. Decyzja taka ma tylko deklaratoryjny charakter i dopiero stanowi podstawę do wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Tym samym nie może ona powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego też powodu wniosek Skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.