IV SA/Po 204/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Dybowski As. sąd. Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Tyll po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi I. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ G. Radzicka /-/ M. Dybowski Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2006 nr 122 poz. 851 dalej ustawa o PIS) nie stwierdził u I.D. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionej pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115 dalej rozporządzenie). W uzasadnieniu podniesiono, że I.D. pracowała jako nauczyciel przyrody w Szkole Podstawowej nr 82 w okresie od 4 marca 1991 - 31 sierpnia 2005 roku w pełnym wymiarze czasu pracy. Uczyła w pomieszczeniach zamkniętych jak i na powietrzu podczas zajęć terenowych, sprawowała też opiekę nad kołami zainteresowań. Orzeczenie lekarskie Centrum Medycyny Pracy z dnia [...] zawiera stwierdzenie, że na podstawie badań specjalistycznych: internistycznych, laryngologicznych, foniatrycznych, spirograficznych, audiometrycznych i laryngostroboskopii lupowej rozpoznano u I.D. zaburzenia czynnościowe głosu oraz przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła. Nie stwierdzono natomiast w narządzie głosu zmian o charakterze guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładów mięśni przywodzących oraz napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi opierając się na powtórnych badaniach laryngologicznych i foniatrycznych poszerzonych o badania videostroboskopowe potwierdził wcześniejsze rozpoznanie. I.D. odwołała się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na treść orzeczeń lekarskich wydanych przez Centrum Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy. Z treścią tych orzeczeń nie zgadza się. W okresie kilkunastoletniej pracy w zawodzie nauczyciela wielokrotnie poddawana była badaniom lekarskim w poradniach laryngologicznych i foniatrycznych. Każdorazowo rozpoznawano u niej brak zwarcia fonacyjnego na całej długości szpary głośni - widoczną szparę niedomykalności głośni, hyperkinezę, skróconą amplitudę drgań oraz okresowo guzki. Ostatnie takie badanie miała w dniu [...], a więc bezpośrednio przed badaniami w Instytucie w WCMP. Także wówczas rozpoznano u niej powyższe. Wyniki tych badań, jak i cała dokumentacja lekarska dotycząca wieloletniego diagnozowania choroby przedłożona została w WCMP. Jest dla mnie niezrozumiałym, dlaczego wyników tych badań nie uwzględniono w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, jak również w żaden sposób nie ustosunkowano się do tej dokumentacji i odmiennego rozpoznania. Podczas wykonywania pracy zawodowej narażona była na nadmierny wysiłek głosowy. Dolegliwości i dyskomfort z tym związane odczuwała przez cały czas. Tym samym obecny stan jej narządów głosu jest wynikiem wykonywania tej pracy. Jej zdaniem zawężanie chorób uznanych za zawodowe do wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych jest bezpodstawne. I.D. podniosła, iż przez lata lekarze specjaliści diagnozowali u niej niedomykalność głośni, dysfonię hyperfunkcjonalną oraz okresowo guzki głosowe i podczas wykonywania badań, jak ją niejednokrotnie zapewniano, niedomykalność ta była widoczna, natomiast jej istnienia nie potwierdziły badania w jednostkach orzeczniczych medycyny pracy. Nie znajduje wytłumaczenia dla tak odmiennych rozpoznań, tym bardziej, że diagnozy, które zostały przedłożone do akt sprawy zostały postawione po wielokrotnych, długich i szczegółowych badaniach, przeprowadzonych na przestrzeni kilku lat. Natomiast w obu jednostkach orzeczniczych medycyny pracy badana była jednorazowo, a zakres wykonanych tam badań był porównywalny z badaniami, którym wcześniej była poddawana. Jednocześnie należy uwzględnić, iż badania w tych jednostkach zostały przeprowadzone po niemalże roku od narażenia na nadmierny wysiłek głosowy (31.08.2005r. przeszła na emeryturę, należy także uwzględnić 2-miesięczny okres wakacji). Okoliczność ta może mieć wpływ na zmniejszenie szpary niedomykalności głośni, ale wg jej wiedzy - laika w tym zakresie - nie na jej zanik. Podczas ostatniego badania w Poradni Foniatrii zapewniano ją, że brak zwarcia foniatrycznego istnieje nadal. Uważa, że powyższe wymaga wyjaśnienia przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą specjalistyczną w tym zakresie. Z wnioskiem o stwierdzenie choroby zawodowej wystąpiła bezpośrednio po zakończeniu pracy zawodowej. Nie z jej winy terminy badań w jednostkach medycyny pracy wyznaczone zostały po kilku miesiącach. Okoliczność ta nie może rodzić dla niej negatywnych skutków. Miarodajne dla stwierdzenia istnienia choroby zawodowej powinny być badania, jakim poddawana była w okresie wykonywania pracy zawodowej - a te stwierdzają u niej chorobę zaliczaną do chorób zawodowych. Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy o PIS w zw. z § 8 rozporządzenia oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Z akt sprawy wynika, iż I.D. pracowała jako nauczyciel w pełnym wymiarze godzin w warunkach wzmożonego wysiłku głosowego w latach 1991-2005. Rodzaj schorzenia rozpoznany klinicznie w obrębie narządu głosu u skarżącej, wyniki badań lekarskich i dodatkowych wykonane w jednostkach upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie wykazały klinicznych cech choroby zawodowej. Nie stwierdzono zmian organicznych w zakresie krtani w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, bądź cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które są typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego i wymienione w pkt 15 wykazu chorób zawodowych. Zatem rozpoznane "przewlekły nieżyt krtani" oraz "cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej" nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w obrębie krtani u skarżącej nie dają merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W niniejszej sprawie zgodnie orzekały dwie upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia, w tym wiodąca w kraju placówka naukowo-badawcza w dziedzinie medycyny pracy, tj. Instytut Medycyny Pracy. Jednostki służby zdrowia, które wydały orzeczenia, zapoznały się w trakcie postępowania diagnostycznego-orzeczniczego z dokumentacją lekarską leczenia laryngologicznego i foniatrycznego, jednak jednostki te nie są związane opiniami wydawanymi przez inne nieuprawnione w tej dziedzinie placówki służby zdrowia. Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zatem schorzenia, których nie ujęto w wykazie chorób zawodowych, w myśl powołanego przepisu nie mogą być uznane za chorobę zawodową. Podstawą do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest m.in. orzeczenie lekarskie uprawnionej placówki orzeczniczej służby zdrowia, przy czym § 5 powołanego wyżej rozporządzenia jednoznacznie określa, jakie jednostki orzecznicze są właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania. Dlatego dla organu państwowej inspekcji sanitarnej dokumentacja laryngologiczna i foniatryczna pochodząca z jednostek nieuprawnionych, tzn. nie wymienionych w § 5 rozporządzenia, nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnej w sprawie choroby zawodowej. I.D. złożyła skargę na powyższą decyzję. Jej zdaniem decyzje zarówno I jaki i II instancji naruszają przepisy prawa procesowego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności w tym nie wyjaśnienie ponad wszelką wątpliwość czy w Jej przypadku nie występuje choroba zawodowa, pominięcie ustosunkowania się do dokumentacji medycznej innych jednostek oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej na okoliczność dokumentacji chorobowej załączonej do akt spraw, sporządzonej po przeprowadzeniu badań przez lekarzy foniatrów. Zdaniem Skarżącej w czasie wcześniej wykonywanych badań każdorazowo rozpoznawano u niej brak zwarcia fonacyjnego na całej długości i okresowo guzki. Ostatnie takie badanie zostało wykonane 3 stycznia 2006r. i wówczas rozpoznano brak zwarcia fonacyjnego na całej długości szpary głosowej, hiperkinezę, skróconą amplitudę drgań oraz okresowo guzki. Lekarze specjaliści przez lata diagnozowali u Skarżącej guzki głosowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 2 ust.l rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jest faktem bezspornym, iż skarżąca w latach 1991-2005 pracowała w warunkach nadmiernego wysiłku głosowego jako nauczycielka w pełnym wymiarze godzin. Jednak przeprowadzone badania lekarskie potwierdzone orzeczeniami lekarskimi Centrum Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nie wskazują na istnienie u I.D. schorzenia umieszczonego w wykazie chorób zawodowych. Nie stwierdzono bowiem zmian organicznych w zakresie krtani w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, bądź cech niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które są typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego Rozpoznane "przewlekły nieżyt krtani" oraz "cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej" nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Podstawą do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest m.in. orzeczenie lekarskie uprawnionej placówki orzeczniczej służby zdrowia, przy czym § 5 powołanego wyżej rozporządzenia jednoznacznie określa, jakie jednostki orzecznicze są właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania. Dlatego dla organu państwowej inspekcji sanitarnej dokumentacja laryngologiczna i foniatryczna pochodząca z jednostek nieuprawnionych, tzn. nie wymienionych w § 5 rozporządzenia, nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnej w sprawie choroby zawodowej. Opinie lekarskie jednostek nieuprawnionych, na które powołuje się Skarżąca, były brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczeń lekarskich Centrum Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi Jednostki chorobowe typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego i wymienione w pkt 15 wykazu chorób zawodowych mają charakter schorzeń przewlekłych i są trwałymi zmianami w obrębie krtani, zatem nie ustępują mimo zaprzestania działania czynnika etiologicznego (nadmiernego wysiłku głosowego), np. po przejściu na emeryturę czy w czasie wakacji, co podnosi Skarżąca. W szczególności zmiany organiczne w zakresie krtani w postaci guzków głosowych twardych są zmianami trwałymi, które nie ustępują po ustaniu działania wysiłku głosowego w odróżnieniu od tzw. guzków głosowych miękkich, które nie poddawane działaniu wysiłku głosowego samoistnie ulegają stopniowemu zanikowi. Jednak guzki głosowe miękkie nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W tej sytuacji mimo potwierdzonego narażenia zawodowego nie można stwierdzić u Skarżącej choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia przy zgłaszaniu podejrzenia rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zgodnie z §6 ust. 1 rozporządzenia właściwa lekarska jednostka orzecznicza wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego odnosi się m. in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażem czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządu lub układów organizmu ludzkiego (§ 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia) W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowiły orzeczenia lekarskie stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Centrum Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] orzekło o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie wykonanych badań: internistycznych, laryngologicznych, foniatrycznych, spirograficznych, audiometrycznych, laryngostroboskopii lupowej, przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej lekarzy leczących, dokumentacji badań profilaktycznych, wyników wykonanych badań oraz oceny narażenia zawodowego rozpoznano u Skarżącej zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hyperfunkcjonalnej oraz przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła. Nie stwierdzono natomiast w narządzie głosu zmian o typie guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładów mięśni przywodzących oraz napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Zmiany w narządzie głosu są wynikiem procesów zapalnych poinfekcyjnych oraz zaburzeń czynnościowych spowodowanych nieprawidłową emisją głosu i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...] stwierdza negatywną obserwację w kierunku przewlekłej choroby związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Przeprowadzona ocena wydolności głosowej krtani metodą videostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są blade, gładkie z brzeżnie gromadzącą się wydzieliną w przednim odcinku. Fałdy głosowe symetryczne przy oddychaniu i fonacji. Zwarcie fonacyjne prawie pełne. Drgania fałdów głosowych jednakowe, jednoczesne i regularne. Amplituda drgań zmniejszona, przesunięcie brzeżne obustronnie obecne. Poziom fałdów głosowych równy Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. Nie wykazano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku, głosowego w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych, bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W świetle powyższych orzeczeń, pomimo potwierdzenia narażenia zawodowego na nadmierny wysiłek głosowy brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze podnosiła, że nie zgadza się z treścią tych orzeczeń. W okresie swojej kilkuletniej pracy wielokrotnie poddawana była badaniom lekarskim w poradniach laryngologicznych i foniatrycznych. Każdorazowo rozpoznano u niej brak zwarcia fonacyjnego na całej długości szpary głośni - widoczną szparę niedomykalności głośni, hiperkinezą, skróconą amplitudę drgań oraz okresowo guzki. Ostatnie takie badanie odbyło się [...]. Skarżąca nie znajduje wytłumaczenia dla tak odmiennych rozpoznań. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymogi kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Rozpoznanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego jednostek organizacyjnych służby zdrowia. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia właściwy lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz narażenia zawodowego. Z treści orzeczenia WCMP z dnia [...] wynika bezspornie, że przeanalizowano dokumentację lekarską lekarzy leczących, dokumentację badań profilaktycznych oraz wyniki wykonanych badań. Również w uzasadnieniu orzeczenia IMP w łodzi z dnia [...] podniesiono, iż wnioski w toczącym się postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym oparto na wynikach badań laryngologicznych, foniatrycznych, videostroboskopowych, oraz analizy całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej z Poradni Laryngologicznej i Foniatrycznej. W świetle tych okoliczności zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia. Jednostki orzecznicze I jak i II stopnia wydając orzeczenie lekarskie dysponowały dokumentacją lekarską przedłożona przez skarżącą. Opinie lekarskie nieuprawnionych jednostek lekarskich, na które powołuje się Skarżąca były brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczeń lekarskich WCMP i IMP w Łodzi. Podkreślić należy jednak fakt, iż w aktach administracyjnych sprawy brak tej dokumentacji. Skarżąca nie dołączyła tych dokumentów do odwołania, nie uczyniła też tego w skardze. Orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek organizacyjnych służby zdrowia wskazują na negatywną obserwację w kierunku przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Skarżąca kwestionując to orzeczenie podnosi, że inni lekarze specjaliści diagnozowali u niej chorobę, o której mowa w poz. 15 wykazu. Poza tą okolicznością skarżąca nie wskazuje na żadne inne argumenty. Jej zdaniem miarodajne dla stwierdzenia istnienia choroby zawodowej powinny być te badania, jakim była poddawana w okresie wykonywania pracy zawodowej. Nie sposób zgodzić się z tym twierdzeniem albowiem rozpoznanie chorób zawodowych należy wyłącznie do wyspecjalizowanych jednostek, przy czym orzeczenia te w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. W nieniejszej sprawie orzeczenia dwóch jednostek służby zdrowia rozpoznają u skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani i cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej podniesionych w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone prawidłowo. Skarżąca zarzuca nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym nie wyjaśnienie ponad wszelką wątpliwość, czy w jej przypadku nie występuje choroba zawodowa, braku ustosunkowania się do dokumentacji medycznej innych jednostek medycyny pracy na okoliczność dokumentacji chorobowej załączonej do akt sprawy, sporządzonej po przeprowadzeniu badań przez lekarzy foniatrów. Orzeczenia WCMP i IMP w Łodzi nie stwierdziły u skarżącej przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat w postaci: 1)guzków głosowych twardych 2) wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych 3)niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Dwie uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia zgodnie rozpoznały u Skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani oraz cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej. Skarżąca podnosi, że badania w tych jednostkach zostały przeprowadzone po niemalże roku od narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Jej zdaniem okoliczność ta może mieć wpływ na zmniejszenie szpary niedomykalności głośni. Sąd nie podziela opinii. Jednostki chorobowe typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego i wymienione w punkcie 15 załącznika do rozporządzenia mają charakter schorzeń przewlekłych i są trwałymi zmianami w obrębie krtani. Zmiany te nie ustępują pomimo zaprzestania czynnika etiologicznego np. nadmiernego wysiłku głosowego. Fakt, iż Skarżąca była badana po pewnym czasie od wystąpienia narażenia na nadmierny wysiłek głosowy nie miał wpływu na rozpoznanie. Zmiany organiczne w zakresie krtani w postaci guzków głosowych twardych są zmianami trwałymi, które nie ustępują po zaprzestaniu działania wysiłku głosowego. Taka właściwość mają guzki głosowe miękkie, które nie poddawane działaniu wysiłku głosowego samoistnie ulegają stopniowemu zanikowi. Orzeczenia obu wyspecjalizowanych jednostek lekarskich nie stwierdzały obecności guzków głosowych miękkich. Skarżąca podnosi, że rozpoznano u niej okresowo guzki. Nie precyzuje jednak czy były go guzki głosowe twarde czy miękkie. Na marginesie Sąd wskazuje, iż w obecnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych figurują tylko guzki głosowe twarde. W myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż nie zachodzi taka potrzeba. W świetle powyższego pomimo potwierdzonego narażenia zawodowego a nie stwierdzenia u Skarżącej choroby zawodowej brak jest podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. /-/I.Kucznerowicz /-/G.Radzicka /-/M.Dybowski JH