IV SA/Po 204/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Burmistrza [...]- wydaną na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 2 pkt 3, art. 8b, art. 12 ust. 2, art. 20 ust. 2, art. 25, art. 27 ust. 1, 1 a, 2, 3 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1 poz. 7 ze zm.) - nałożono na M. Ś. obowiązek "zwrotu długu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną M. W., reprezentowany przez matkę D. W., świadczeń z funduszu alimentacyjnego" w kwocie 1.400,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami, wynoszącymi na dzień wydania decyzji kwotę 59,44 zł. Decyzja ta została doręczona jej adresatowi w dniu [...] listopada 2010 r. Od opisanej decyzji M. Ś. wniósł odwołanie pismem datowanym nadzień [...] grudnia 2010 r., w którym poinformował m.in., że aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "Kolegium") stwierdziło, iż ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie zostało wniesione w dniu 14 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego), gdy tymczasem termin do jego skutecznego wniesienia upłynął w dniu 13 grudnia 2010 r. Od powyższego postanowienia M. Ś. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniósł o umorzenie odsetek od przedmiotowej należności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie wskazując, że argumenty podniesione w skardze nie wpływają na prawidłowość merytoryczną zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie może się ostać, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane skardze. Zgodnie z art. 129 § 2 in principio k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż termin na wniesienie odwołania przez M. Ś. upływał z dniem 13 grudnia 2010 r. Zważywszy jednak, iż, jak wynikało z treści odwołania, skarżący jest osobą pozbawioną wolności, organ przy ustalaniu, czy termin ten został dochowany, błędnie ograniczył się do ustalenia daty stempla pocztowego, zamiast stosownie do art. 57 § 5 pkt 6 k.p.a. ustalić, kiedy korespondencja z odwołaniem została złożona w administracji zakładu karnego (aresztu śledczego). Tymczasem, jak wynika z informacji nadesłanej do Sądu przez administrację Aresztu Śledczego w [...], przedmiotowa korespondencja została złożona przez M. Ś. i wysłana do adresata w dniu 13 grudnia 2010 r. (k. 15-16 akt sądowych). W świetle przywołanego wyżej przepisu oznacza to, że termin do wniesienia odwołania został przez skarżącego dochowany, gdyż, w uznaniu Sądu, przez użyte w art. 57 § 5 pkt 6 k.p.a. określenie "administracji zakładu karnego" należy rozumieć odpowiednio również administrację aresztu śledczego (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2005 r., IV SA/Wa 745/05, niepubl.). Należy bowiem podkreślić, że obie kategorie placówek cechuje istotna zbieżność funkcjonalna i organizacyjna. Przede wszystkim, w każdej z nich przebywają osoby pozbawione wolności, z tą tylko różnicą (w ujęciu modelowym), że w zakładzie karnym przebywają osadzeni na podstawie prawomocnego wyroku sądu, a w areszcie śledczym -zasadniczo na mocy postanowienia o tymczasowym aresztowaniu. Powyższa dystynkcja wydaje się jednak pozbawiona znaczenia z punktu widzenia celu szczególnej regulacji dochowania terminu przewidzianej w art. 57 § 5 pkt 6 k.p.a. Poza tym zarówno zakłady karne, jak i areszty śledcze są jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej (zob. art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej; Dz. U. Nr 79, poz. 523 zezm.), a o ich istotnym podobieństwie funkcjonalno-organizacyjnym świadczy też fakt, że areszt śledczy może w praktyce funkcjonować jako oddział (wyodrębniony) zakładu karnego (por. art. 208 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy; Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.). Wszystko to przemawia za przyjęciem, że przepis art. 57 § 5 pkt 6 k.p.a. stosuje się także do przypadków składania przez osobę pozbawioną wolności pisma w administracji aresztu śledczego. Mając wszystko to na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium merytorycznie rozpozna wniesione odwołanie. ja