IV SA/Po 205/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Burmistrza [...] p o s t a n a w i a 1. Odrzucić skargę. 2. Odmówić przyznania prawa pomocy Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2010 r. Przewodniczący informował skarżącą, że uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] jej skarga na pracę Burmistrza została uznana za bezzasadną. Skarżąca wniosła o uznanie pisma za naruszające prawo w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Skarga została uzupełniona pismem skarżącej z dnia 17 lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Wskazał, ze Rada Miejska rozpoznawała skargę na działalność Burmistrza w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej przez mieszkańca nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem sprawa nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Jak wynika zarówno z akt sprawy jak i kserokopii dokumentów załączonych do skargi przez skarżącą, skarga dotyczy pisma informującego skarżącą o sposobie załatwienia skargi na działalność Burmistrza. Pismo podpisane przez Przewodniczącego Rady Miejskiej zawiera załącznik – odpis ww. uchwały Rady Miejskiej uznającej skargę za bezzasadną i zobowiązującej Przewodniczącego Rady do poinformowania o tym fakcie skarżącej. Uchwała została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa). Według art. 63 Konstytucji każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej, przy czym tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa. Ustawą tą jest właśnie kodeks postępowania administracyjnego, który w dziale VIII reguluje postępowanie dotyczące skarg i wniosków. Zgodnie z treścią art. 227 kpa przedmiotem skargi składanej w trybie przepisów kpa może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie skargowe uregulowane w kpa ma charakter uproszczony. Jest ono odrębne od postępowania jurysdykcyjnego. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym. Skarga, o której mowa w art. 227 kpa nie jest tożsama ze skargą do sądu administracyjnego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sąd podkreśla, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje ani na uchwałę, ani na pismo zawiadamiające formalnie o rozpatrzeniu skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), ze względu na niewłaściwość, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.