IV SA/Po 206/11

dnia 1 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. o wznowienie postępowania od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 5 października 2010 roku sygn. akt IV SA/Po686/10 postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE. W dniu [...] lutego 2011 roku pełnomocnik M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę o wznowienie postępowania od prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2010 roku wydanego w sprawie rozpoznania jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2010 roku. Pełnomocnik skarżącego jako podstawę wznowienia postępowania podał przepis art.273 par.2 i 3 ppsa. W szczególności wskazał na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w sprawie o sygnaturze akt IVSA/Po490/10 w identycznych okolicznościach praktycznych stanowiących zdaniem skarżącego wypełnienie normy art.273 par.2 i 3 ppsa uwzględnił skargę członka najbliższej rodziny Z. M. Pełnomocnik uzasadnił ,że z przepisów Konstytucji RP i szczegółowych wynika potrzeba jednolitości orzecznictwa przy takim samym stanie sprawy. Do tego dochodzi potrzeba nie przekraczania granic, o ile to jest dopuszczalne przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczeń Sądu Trybunału Konstytucyjnego. Trudno przyjąć, że oderwanie dziecka urodzonego [...] maja 1929 roku od i tak przesiedlonych rodziców w dniu [...] maja 1942 roku i deportowanie do pracy przymusowej w Gospodarstwie Rolnym dwóch Niemców nie spełnia warunków określonych w ustawie z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do prac przymusowych o osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U.Nr 87,poz.395 z póź. zmianami),a w szczególności prawa do świadczenia z art.3 ust.1 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W świetle art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga o wznowienie powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 wskazanego aktu prawnego zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 P.p.s.a.). Na mocy art. 280 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zdaniem Sądu natomiast, złożona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 – 273 P.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych ostatnio przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Art. 272 P.p.s.a. stanowi z kolei, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Nadto, w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3). Wreszcie, zgodnie z treścią art. 273 P.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: a) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; b) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 ). Mając na uwadze powyższą regulację prawną stwierdzić należało, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą taką nie jest z całą pewnością odmienna ocena stanu prawnego i faktycznego w sprawie dotyczącej innej osoby , a zakończonej prawomocnym wyrokiem sądu. Sąd administracyjny orzeka co do zasady na podstawie akt sprawy (zob. uwaga 2 do art. 133 p.p.s.a. komentarz LEX). Sąd administracyjny zasadniczo opiera swoje orzeczenie tylko na materiale zgromadzonym przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania przed tym organem. Artykuł 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje wyjątek od tej zasady, dopuszczając przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentu. Nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego powoływanie się na naruszenie przepisów prawa materialnego przy wydawaniu wcześniej zaskarżonej decyzji ,co do której zapadł prawomocny wyrok. Interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego na podstawie powyższego przepisu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 115/08, opubl. w bazie LEX pod nr 519031). Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem sądowym jak wspomniano powyżej jest dopuszczalna tylko wyjątkowo i musi być oparta na podstawie wskazanej wprost w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący w uznaniu Sądu takiej podstawy nie wskazał. Co do zasady zaś postępowanie sądowe wszczęte ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądowym nie służy powtórzeniu takiego postępowania , z tej to przyczyny, że w odczuciu strony prawomocny wyrok sądu administracyjnego jest niezgodny z jej oczekiwaniami. Z uwagi zatem na powyższe, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., Sąd obowiązany był odrzucić skargę o wznowienie postępowania