IV SA/Po 206/12

Dnia 27 marca 2012 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 roku. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...]. w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oraz wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji A. P. (dalej - skarżący) złożył skargę na decyzję – orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oraz wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko, utrzymującą w mocy decyzję – orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] r. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń dyscyplinarnych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uprawomocnienie się orzeczenia skutkuje jego wykonaniem, tj. przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe. W przypadku wykonanie wymienionych orzeczeń dyscyplinarnych policjant, w sytuacji ich późniejszego uchylenia, nie ma możliwości prawnej powrotu na to samo stanowisko, a jedynie na stanowisko równorzędne, a czasami niższe, gdy nie ma stanowiska równorzędnego. W konsekwencji niewstrzymanie wykonalności ww. orzeczeń może skutkować wystąpieniem po stronie skarżącego nieodwracalnych skutków z uwagi na prawny brak możliwości powrotu policjanta na to samo stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji są: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Należy mieć także na względzie, że Sąd rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada jej legalności. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 ppsa w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2011 r. III SA/Gd 104/11, LEX nr 948771). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Na tym etapie Sąd nie może oczywiście przesądzać, czy skarga skarżącego jest słuszna i zasługuje na uwzględnienie. Jednakowoż należy zgodzić się ze skarżącym, że w sytuacji, gdy spór w tej mierze został poddany rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wykonanie orzeczeń dyscyplinarnych może spowodować nieodwracalne dla skarżącego negatywne skutki - to istnienie takiego ryzyka (spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) jest wystarczającym uzasadnieniem dla wstrzymania ich wykonania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd w przedmiocie skargi. Należy mieć bowiem na uwadze, że gdyby w wyniku postępowania sądowego ustalone zostało, iż skarga była zasadna, a zaskarżone orzeczenia zostałyby już wykonane, skarżący mógłby nie mieć możliwości powrotu na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.