IV SA/Po 207/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wnioskiem z dnia [...].09.2009r. zwrócił się do Starosty Powiatowego w Poznaniu o sprawdzenie kwalifikacji J.M. wobec przekroczenia przez niego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 30.12.2008r. do 16.09.2009r. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...].10.2009r. nr [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej ustawa), orzekł o skierowaniu J.M. na badania psychologiczne. J.M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując w nim zasadność i prawidłowość otrzymania mandatu z dnia [...].09.2009r. seria [...] nr [...] z tytułu przekroczenia dozwolonej prędkości o 43 km/h w Poznaniu na ul. K. i przyznania 8 punktów karnych. Zdaniem skarżącego, nie udowodniono mu winy, w związku z czym uważa, że nie przekroczył liczby 24 punktów. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...].01.2010r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone skierowanie na badanie psychologiczne. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 98 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848) w postępowaniu mandatowym można nakładać grzywnę w drodze mandatu karnego kredytowanego, który staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego (art. 98 § 3). Kwestię uchylenia mandatu karnego reguluje zaś art. 101 § 2 w/w ustawy, który stanowi, iż uprawnionym do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna. W związku z powyższym wskazując na fakt, iż w obrocie prawnym pozostaje prawomocny mandat, który nie został uchylony przez sąd, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania odwołania. J.M., nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której podniósł zarzuty tożsame z tymi, które zawarte były w odwołaniu. Skarżący wskazał, iż [...] września 2009r około godz. 12.15 jechał samochodem marki Peugeot o numerze rejestracyjnym [...] ul. K. z Poznania do Rokietnicy i został zatrzymany i ukarany mandatem karnym seria [...] numer [...] z podaniem, że przekroczył dopuszczalną prędkość 93/50, za co przyznano mu 8 punktów karnych. Przekroczenia tej prędkości, zdaniem skarżącego, nie udowodniono mu w żaden sposób. J.M. zakwestionował zasadność mandatu jak i legalność działania w trakcie kontroli drogowej prowadzonej przez Policję i Straż Miejską. Skarżący wskazał również na okoliczność, iż sprawa mandatu z dnia [...] września 2009r. skierowana została Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce celem jego uchylenia. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. J.M. w piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2010r., opisując przebieg kontroli drogowej z dna [...].09.2009r., ponownie zakwestionował zasadność udzielenia mu mandatu. Skarżący wskazał, iż dostarczona mu dokumentacja fotograficzno - opisowa wyraźnie świadczy, że został sfotografowany nie jego samochód, nie on jest na zdjęciu jako kierowca a na tablicy brak numeru rejestracyjnego. Wykładnia Trybunału Konstytucyjnego mówi, że strażnik może nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego, gdy stwierdzi popełnienie wykroczenia za pomocą urządzenia pomiarowego lub kontrolnego a nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu. Skarżący wskazał również na fakt, iż przez miesiąc nie widniał na liście osób ukaranych mandatami karnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w występującym w niniejszej sprawie stanie faktycznym, Komendant Miejski Policji w Poznaniu był uprawniony do skierowania J.M. na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Zgodnie bowiem z w/w przepisem, określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zasady prowadzenia tej ewidencji i sposób naliczania punktów karnych, zawarte są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. Nr 236, poz. 1998), w którym przypisano określonym naruszeniom tychże przepisów odpowiednią liczbę punktów karnych. Przepis § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi. Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, podstawą do jego złożenia było uzyskanie przez J.M. 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 30.12.2008r. do 16.09.2009r. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24. W przypadku skarżącego, rok określony w powoływanym przepisie jednak nie upłynął, bowiem pierwszego liczonego w tym cyklu wykroczenia J.M. dopuścił się 30 grudnia 2008r, a ostatniego 16 września 2009r. Nie ulega więc wątpliwości, iż skarżący przed upływem roku przekroczył liczbę 24 punktów karnych. Bezspornym jest, iż skarżący w dniu 16 września 2009r. został zatrzymany i ukarany mandatem karnym seria [...] numer [...] i za przekroczenie prędkości o 43 km/h został ukarany 8 punktami karnymi. Mandat ten został przez skarżącego przyjęty, co jest okolicznością niekwestionowaną przez skarżącego. Na podstawie art. 98 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, mandat ten stał się więc prawomocny. Bez wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji są podnoszone w przedmiotowej skardze zarzuty związane z subiektywną oceną materiału dowodowego, w tym nie wykazaniem skarżącemu popełnienia wykroczenia drogowego. Powyższe nie koresponduje bowiem z zachowaniem samego skarżącego, który w 16.09.2009r. przyjął ten mandat kwitując jego odbiór, uznając fakt popełnienia wykroczenia drogowego, jak i z pozostałym materiałem dowodowym, w tym notatką zawartą w notatniku służbowym asystenta Sekcji Ruchu Drogowego KMP w Poznaniu mł. asp. A.M. (k. 25 akt adm.), z którego wynika, iż [...].09.2009r. między godz. 1235 a 1250, przeprowadzane były czynności związane z przekroczeniem prędkości o 43 km przez J.M., kierującego samochodem marki Peugeot 207 nr rej. [...]. Wskazać należy również na fakt, iż Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, Wydział VIII Karny postanowieniem z dnia [...].03.2010r. sygn. [...] odmówił uchylenia mandatu J.M. Mając na względzie treść art. 101 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia Sąd uznał więc, iż fakt popełnienia wykroczenia, za które wymierzono mandat, nie może budzić wątpliwości. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zasadnym było wydanie decyzji o skierowaniu J.M. na badania psychologiczne. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega osoba, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Skarżący taką liczbę 24 punktów przekroczył. Powyższe spowodowało, iż zaistniała przesłanka do skierowania skarżącego na badania psychologiczne. W związku z czym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.