IV SA/Po 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Józef Maleszewski (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę W dniu 21 października 2014 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek T. P. (dalej jako Wnioskodawca, Odwołujący się Skarżący) zastępowanego przez zawodowego pełnomocnika, o wydanie wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w [...]. Pełnomocnik wykazując interes prawny napisał, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością której dotyczy wniosek; chciałby nabyć sąsiednią nieruchomość w związku z czym niezbędna jest znajomość numeru księgi wieczystej i dane z rejestru gruntów, co służyć będzie ustaleniu stanu prawnego i przeznaczenia nieruchomości oraz pozwoli ustalić właściciela działki. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 7d pkt 1a oraz art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 520, dalej jako p.g.k.) odmówił Wnioskodawcy udzielenia informacji wypisu z rejestru gruntów dla działki wskazanej we wniosku oraz udostępnienia informacji o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości w wypisie z rejestru gruntów o niepełnej treści. Uzasadniając napisał, że zgodnie z art. 24 ust. 3 p.g.k. starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. W myśl ust. 5 art. 24 starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis, organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis oraz innych podmiotów, które mają interes prawny w tym zakresie.  Starosta zaznaczył, że zgodnie z § 52 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.), który stanowi, że wypisom z rejestru gruntów, w treści których zostaną pominięte dane osobowe dotyczące właścicieli, władających na zasadach samoistnego posiadania, użytkowników wieczystych i dzierżawców, nadaje się odpowiednio tytuł "wypis z rejestru gruntów o niepełnej treści". Starosta podkreślił, że wskazanie interesu prawnego, celem udostępnienia danych, jest jednoznaczne ze wskazaniem przepisu prawa materialnego, zobowiązującego organ do wydania dokumentu lub uprawniającego wnioskodawcę do jego otrzymania. Wnioskodawca nie wskazał żadnego przepisu prawa zobowiązującego organ do wydania wskazanych informacji; uzasadnienie wniosku świadczy o istnieniu po stronie wnioskodawcy wyłącznie interesu faktycznego. Starosta zaznaczył, że Wnioskodawcy, w związku ze złożonym wnioskiem, udostępniono wypis z rejestru gruntów o niepełnej treści, czyli bez danych osobowych właścicieli nieruchomości, ale również bez danych o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla wskazanej nieruchomości. Księga wieczysta prowadzona w formie elektronicznej dla wskazanej nieruchomości zawiera dane o właścicielu nieruchomości i nie budzi wątpliwości okoliczność, że udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i.k., czyli danych o charakterze podmiotowym. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. Akt III SA/Kr 397/13). Nadto Stronie udostępniono wyrys z mapy ewidencyjnej. W odwołaniu od opisanej decyzji Wnioskodawca, zastępowany przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji udzielającej informacji żądanej we wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucił naruszenie: 1. art. 24 ust. 5 p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż wnioskodawca domaga się danych właścicieli nieruchomości, podczas gdy już z samego wniosku wynika, że dotyczy on danych zawartych w operacie ewidencyjnym, o których mowa w przepisie art. 20 ust. 1 pkt ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. informacji dotyczących gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków rolnych, oznaczenia ksiąg wieczystych, w skład której wchodzą grunty), których to udostępnienie nie musi być uzasadnione koniecznością wykazania interesu prawnego, gdyż w myśl przepisu art. 24 ust. 2 p.g.k. informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, 2. przepisu art. 24 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z treści wniosku wynika, iż to właśnie ten przepis stanowił podstawę złożonego wniosku, 3. art. 24 ust. 3 pkt 5 p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, albowiem Starosta w zaskarżonej decyzji odmówił udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k., podczas gdy w pierwszej kolejności w myśl przepisu art. 24 ust. 2 ustawy wnioskodawca takiego obowiązku nie miał w zakresie danych, o których mowa w przepisie art. 20 ust. 1 pkt. 1 ustawy, a po wtóre - nawet gdyby przyjąć, iż taki obowiązek spoczywa! na wnioskodawcy - to uznać należy, iż wnioskodawca takowy interes prawny należycie wykazał we wniosku, 4. art. 2 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 z późn. zm., dalej jako u.k.w.h.) poprzez złamanie zasady jawności ksiąg wieczystych, 5. art. 20 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przepisy te stanowiły podstawę wniosku, podczas gdy z treści wniosku jasno i precyzyjnie wynika, iż nie żądał on udostępnienia danych, o których mowa w treści przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, a tym samym aby zastosowanie znajdował w przedmiotowej sprawie przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k., 6. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 z późn. zm.) polegające na błędnym przyjęciu, że udzielenie informacji o których mowa w przepisie art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k. jest tożsame z informacjami, o których mowa w przepisie art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. a tym samym, iż udzielenie tych informacji będzie stanowiło obejście przepisów prawa dotyczących ochrony danych osobowych, podczas gdy z treści przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wynika, iż za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, przy założeniu, iż osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 2 ustawy), czego - nawet przy uznaniu, iż podanie numeru księgi wieczystej będzie prowadzić do ustalenia współwłaścicieli - nie sposób uznać za informację, prowadzącą do konkretnego ustalenia osób, będących współwłaścicielami/właścicielami. Pełnomocnik zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności 1. art. 7 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej kpa ) w związku z art. 77 § 1 kpa oraz z art. 80 kpa polegające na przekroczeniu przez organ zasady prawdy obiektywnej oraz naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do wydania 2 różnych decyzji w identycznym stanie faktycznym i prawnym, 2. naruszenie przepisu art. 16 kpa poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji i wydanie przez ten sam organ, w identycznym stanie faktycznym i prawnym, dwóch skrajnie różnych decyzji administracyjnych, podczas gdy pierwsza z tych decyzji - na dzień wydawania drugiej - była już ostateczna, prawomocna i niezaskarżalna, a tym samym statuowała wynikające z pierwszej prawa wnioskodawcy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, stanowiącej element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego, tym bardziej, że wydana przez organ administracji publicznej decyzja administracyjna staje się stałym elementem porządku prawnego, zaczyna obowiązywać i funkcjonować w tym porządku, 3. art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa i wydanie przez Starostę dwóch skrajnie różnych decyzji administracyjnych, dotyczących takiego samo wniosku, osadzonego w tym samym stanie faktycznym i prawnym, a dotyczących bliźniaczo położonych nieruchomości i to w sytuacji, w której na dzień złożenia drugiego z wniosków, a tym bardziej na dzień wydawania decyzji w drugiej sprawie, pierwsza decyzja była prawomocna, ostateczna i niezaskarżalna, co bez wątpienia pozwalało wnioskodawcy przypuszczać, iż mając na uwadze powyższe uzyska on analogiczną jak przy pierwszym wniosku decyzję. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając napisał, że w pełni podziela stanowisko organu I instancji. Przepis art. 24 ust. 2 p.g.k. określa odrębną od art. 24 ust. 5 podstawę prawną do udzielania informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różniącym obie podstawy prawne jest to, że dopuszczalność wydania wypisu na podstawie art. 24 ust. 5 związana jest z faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu wypisu. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 p.g.k. nie zostało uzależnione od władania gruntem, budynkiem lub lokalem, wobec których określona informacja miałaby być udzielona. Udzielenie tej informacji nie jest również zależne od przysługiwania interesu prawnego. Jedynym zaś warunkiem udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy jest odpłatność. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej. Wypis z rejestru gruntów, nawet bez podawania danych osobowych, zawiera, między innymi, numer księgi wieczystej nieruchomości. W myśl art. 1 ust. 1 k.w.h. księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II i IV księgi wieczystej (własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe oraz prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2). Jeśli zatem księga wieczysta zawiera tego rodzaju dane, to samo udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem z ewidencji gruntów i budynków danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. Ponieważ księga wieczysta gromadzi nie tylko powyższe dane, ale także dane o charakterze przedmiotowym, zawarte w dziale I, uznać należy, że informacje zawarte w księdze wieczystej są danymi o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Odwołujący się nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 p.g.k., zatem udzielenie informacji o numerze księgi wieczystej wymaga wykazania interesu prawnego po stronie Wnioskodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Organ wyższego stopnia podkreślił, że Starosta w rozpatrywanej sprawie wydał decyzję, w której odmówił wydania żądanych przez Wnioskodawcę informacji. Natomiast w przypadku wcześniejszego wniosku - w podobnej sprawie, nie identycznej - nie została wydana decyzja administracyjna. Udzielenie informacji z operatu ewidencyjnego, jako czynność materialno-techniczna, nastąpiło poprzez wydanie wypisu z rejestru gruntów o niepełnej treści, a nie w drodze decyzji administracyjnej. Zatem trudno mówić w tym przypadku o naruszeniu przepisu art. 16 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. P., zastępowany przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, w całości, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak i kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Pełnomocnik wiernie powtórzył zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, zawarte w odwołaniu od decyzji Starosty. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja o odmowie udzielenia Wnioskodawcy informacji w postaci wypisu oraz numeru księgi wieczystej z rejestru gruntów - dla działki wskazanej we wniosku. Wnioskodawca domagał się wydania wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej chcąc przeprowadzić analizę opłacalności zakupu działki wskazanej we wniosku. Z brzmienia przepisów wynika, zdaniem pełnomocnika Wnioskodawcy, że wnioskodawca nie musi wykazywać interesu prawnego dla udostępnienia tych informacji, a nawet gdyby przyjąć, że taki obowiązek spoczywał na Wnioskodawcy, to zdaniem pełnomocnika Wnioskodawca takowy interes prawny należycie wykazał. Należy wskazać, iż stosownie do art. 20 p.g.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1) Z woli ustawodawcy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania; 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1; 3) informację o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) informację, czy wyróżniony w ewidencji gruntów i budynków obszar gruntu, w całości lub w części, objęty jest formą ochrony przyrody 5) wartość katastralną nieruchomości; 6) informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji w ewidencji gruntów i budynków uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich (ust. 2) Z regulacji powyższej wynika, że ewidencja gruntów i budynków gromadzi dane przedmiotowe – obejmujące opisowe i graficzne informacje o gruntach, budynkach i lokalach, bez względu na osobę właściciela, oraz dane podmiotowe – obejmujące informacje o osobach fizycznych i prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki i lokale lub ich części. Rozróżnienie to znalazło odzwierciedlenie w art. 24 ustawy. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca wskazał, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Natomiast zgodnie z ust. 4 tego przepisu, każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Przepis ust. 5 art. 24 p.g.k. posiada następującą treść: "Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Z przedstawionej regulacji wynika, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, a więc informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 3 i 4 powyższej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli, czyli podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt. 1 tej ustawy, oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane osobowe, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt. 1) i pkt. 2) p.g.k., a na żądanie innych podmiotów - tylko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym. Skarżący w skardze kwestionuje stanowisko, którego wynikiem jest zakwalifikowanie wniosku Skarżącego o wskazanie numeru księgi wieczystej działki, jako wniosku o udostępnienie informacji o charakterze podmiotowym, a więc w istocie zawierającej dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 i 2 oraz art. 51 p.g.k. Wskazania więc wymaga, że zgodnie z przepisem art. 1 ust.1 u.k.w.h. księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II – IV księgi wieczystej, a więc własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe a także prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy. Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., III SA/Kr 397/13 (tekst dostępny na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej powoływanej jako CBOSA) zacytowane w zaskarżonej decyzji, że skoro księga wieczysta zawiera powyższe dane, to nie może ulegać wątpliwości, że udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej nieruchomości jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 51 p.g.k. Wobec faktu, iż księga wieczysta zawiera nie tylko powyższe dane, ale i dane o charakterze przedmiotowym zawarte w dziale I, należy uznać, że informacje zawarte w księdze wieczystej są danymi o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. WSA w Krakowie w przywołanym orzeczeniu wskazał na bogate orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tego stanowiska. Jedyną przesłanką, którą powinien badać organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków w postępowaniu o wydanie z zasobu danych, zawierających dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt.1 i art. 51 ustawy p.g.k. jest posiadanie przez wnioskującego interesu prawnego w uzyskaniu tych danych. Skoro księga wieczysta dane takie zawiera, konieczne jest wykazanie się przez wnioskującego posiadaniem interesu prawnego w ich uzyskaniu. Sąd podziela i to stanowisko organu wyższego stopnia, że kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Interes można zdefiniować jako zainteresowanie jakiegoś podmiotu jakimś stanem faktycznym; interesem prawnym będzie taki interes, który został wzięty pod uwagę w normach obowiązującego prawa. Analizując istotę interesu prawnego należy wskazać na oparcie interesu w konkretnej normie prawa materialnego, która wówczas stanowi źródło tego interesu; zawsze powinna to być norma którą da się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić. Interes prawny z zasady powinien być interesem konkretnej osoby (jednostki); związek pomiędzy normą prawa materialnego a sytuacją takiej jednostki musi być aktualny i bezpośredni. Wreszcie interes prawny musi być rzeczywisty a nie tylko przewidywany, hipotetyczny - ("realność") interesu prawnego; kiedy jakieś działanie dokonywane na podstawie norm prawa administracyjnego dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowanej sytuacji prawnej konkretnej jednostki (A. S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym. Warszawa 2008, s. 79-80). W szczególności nie można wywodzić interesu prawnego ze stosunku cywilnoprawnego np. z umowy najmu, dzierżawy. O istnieniu interesu prawnego nie decyduje jedynie wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 02 grudnia 2010 r., II SA/Kr 546/10, CBOSA). Interes prawny nie może być udowadniany zamiarem i okolicznościami, które dopiero mogą wystąpić w przeszłości. Sytuacja, gdy dana osoba jest bezpośrednio zainteresowana załatwieniem wniosku, ale nie może tego interesu poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić podstawę skierowania żądania określonych czynności organu administracyjnego to dysponowanie interesem faktycznym. Skarżący w niniejszej sprawie wykazuje interes faktyczny, nie prawny. Sąd podziela i ten pogląd organu wyższego stopnia, że nie można łączyć ze sobą wydania decyzji administracyjnej z czynnością materialno-techniczną – udzieleniem informacji z operatu ewidencyjnego, poprzez wydanie wypisu z rejestru gruntów. Rzecz jednak w tym, czy możliwe jest odmienne zachowanie się organu administracji, nawet w takim samym stanie prawnym i bliźniaczym stanie faktycznym. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. Odmienne zachowanie organu administracji wymaga szczególnie precyzyjnego uzasadnienia, aby motywy zachowania innego niż wcześniej zaprezentowane, mogły zostać ocenione, bez narażania się przez organ administracji na zarzuty dowolności i chaotyczności. Wnioskodawca, składając kolejny raz bliźniaczy wniosek ma bowiem podstawy oczekiwać takiego zachowania się organu administracji – jak wcześniej. Sąd jednoznacznie stwierdza, że organy administracji należycie uzasadniły przyjęte stanowisko; zaprezentowana wykładnia przepisów art. 24 p.g.k. jest prawidłowa i zgodna z celami, które ustawodawca zamierza osiągnąć. Zważywszy na informacje, które zawierają księgi wieczyste należy uznać, że są to dane o charakterze przedmiotowo-podmiotowym i nie można zaakceptować odmiennego stanowiska Skarżącego. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił. MZ