IV SA/Po 209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności wierzyciela w sprawie wszczęcia postępowania egzekucyjnego postanawia 1) odrzucić skargę 2) zwrócić Staroście G. wpis w wysokości 100 zł (sto złotych) Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. K. N. zwrócił się do Starosty G. z wnioskiem o wszczęcie z urzędu przymusowego wyegzekwowania świadczenia pieniężnego, ustalonego przez Starostę G. w decyzji z dnia [...] marca 2010 r. określającej odszkodowanie na jego rzecz w wysokości 519.000 złotych za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne – drogi gminne, w trybie przepisów postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu swojego wniosku K. N. podał , że jego zdaniem prowadzenie egzekucji administracyjnej jest zasadne, gdyż wynika z decyzji administracyjnej. Wniosek K. N. nie został uwzględniony przez Starostę Powiatowego w G., gdyż w ocenie organu jego roszczenie nie ma charakteru publicznoprawnego. W skardze na bezczynność wierzyciela K. N. wnosił o zobowiązanie Starosty G. do podjęcia niezwłocznych działań w przedmiocie wykonania czynności egzekucyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., [...], oddaliło skargę na bezczynność wierzyciela wyrażając stanowisko, że Starosta G. nie jest w przedmiotowej sprawie wierzycielem, gdyż nie jest uprawniony do żądania wykonania obowiązku nałożonego na Gminę Miasto G.. K. N. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając w/w postanowieniu Kolegium rażące naruszenie prawa. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. - uchyliło postanowienie własne z dnia [...] września 2010 r. nr [...] - uwzględniło skargę na bezczynność wierzyciela - wyznaczyło Staroście G. termin do wszczęcia egzekucji do dnia [...] grudnia 2010 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył Starosta G., który podniósł, że Gmina Miasto G. zaskarżyło decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] ustalającą na rzecz K. N. odszkodowanie w wysokości 519.000 za działki gruntu wydzielone pod drogi gminne o nr [...] obręb G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 388/10 oddalił wniosek Gminy Miasto G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody W.. Na skutek zażalenia Gminy Miasto G. – Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (syg. I OZ 717/10). W świetle powyższego w ocenie skarżącego wierzyciela brak jest podstaw do wszczynania egzekucji i zakreślania terminu do jej wszczęcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie; powołująca się na postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w którym sprostowano postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w zakresie pouczenia, bowiem na postanowienie z 2 grudnia 2010 r. nie przysługuje zażalenie. Sąd rozpoznając niniejszą skargę ustalił z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. postępowanie w sprawie II SA/Po 388/10 zawiesił ze względów prejudycjalnych (art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2002 r. nr 110 poz. 968 ze zm.) dalej u.p.e.a. "w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel winien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych". Dodany przez nowelę z 6.09.2001 r. § 1a wprowadza wyartykułowane w tymże przepisie konsekwencje, a mianowicie stanowi, że "na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie". Brzmienie przytoczonego przepisu jest jednoznaczne, i wskazuje, że jedynie na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. A contario należy uznać, że na pozytywne rozpoznanie skargi zażalenie nie przysługuje. Art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że przedmiotem skargi do sądu w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym mogą być wyłącznie postanowienia na które służy zażalenie. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność ale przepis ten ogranicza możliwość wniesienia skargi do przypadków, gdy bezczynność ta dotyczy – w zakresie postępowania egzekucyjnego – wydania postanowienia na które służy zażalenie. W świetle uregulowań art. 6 § 1a u.p.e.a. należało uznać, że skarga wierzyciela – Starosty G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] jest niedopuszczalna, co w konsekwencji powodowało, że nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania skargi gdyż na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Powyższe rozstrzygnięcie nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. I OZ 717/10, bowiem wierzyciel dysponuje określonymi środkami przewidzianymi przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umożliwiającymi wierzycielowi na określone zachowanie w sytuacji, kiedy w obrocie prawnym funkcjonują orzeczenia sądu stanowiące czasową przeszkodę w podejmowaniu czynności zmierzających do wyegzekwowania należności.