IV SA/Po 210/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznawaniu w dniu 14 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. i B.S. na pismo Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/ G. Radzicka Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. doręczonym skarżącym 9 lutego 2009 r. Prezydent Miasta Kalisza uznał wniosek – małżonków S. z dnia [...] stycznia 2009 r. o zwrot kwoty 425 zł uiszczonej jako opłaty za wydanie karty pojazdu – jako nieuzasadniony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Prezydenta Miasta Kalisza małżonkowie S. wnieśli 16 lutego 2009 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 ust 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak wyczerpania przez skarżących w postępowaniu administracyjnym trybu wymaganego dla skutecznego wniesienia skargi. Skierowane do organu żądania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. U 6/04 – uiszczonej na podstawie § 1 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do Sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. (vide: Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07). Art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na pismo odmawiające zwrotu części opłaty za kartę pojazdu skarżący – małżonkowie S. byliby uprawnieni dopiero po zwróceniu się w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma Prezydenta Miasta Kalisza z [...].02.2009 r. o usunięcie naruszenia prawa." Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi organu na wezwanie, w terminie 30 dni skarżący mogli wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, a także akt sądowych skarżący tego obowiązku nie dopełnili. Winno być niespornym, że organ błędnie pouczył adresatów pisma z dnia [...].02.2009 r. , o służącym stronie prawie do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma, nie pouczając jednocześnie o obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednak błędne pouczenie strony przez organ nie zwalnia jej w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z obowiązku wyczerpania trybu umożliwiającego zaskarżenie aktu bądź czynności do Sądu. Może co najwyżej stanowić przesłankę uzasadniającą żądania przywrócenia terminu w sytuacji, w której strona uchybiła czternastodniowemu terminowi do wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ostatecznie należy jednak stwierdzić, że brak zwrócenia się przez skarżących z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, oznacza brak wyczerpania trybu do skutecznego wniesienia skargi na pismo Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...].02.2009 r. do Sądu Administracyjnego. Stąd z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi nie może ona być przedmiotem merytorycznej oceny skarżącej czynności. Należy jedynie ubocznie wskazać skarżącym, że zarzuty skargi opierające się na roszczeniach cywilnoprawnych wskazywałyby na to, że wolą skarżących było obranie drogi dochodzenia świadczenia przed sądem powszechnym, a w tym zakresie skarżący winni się zapoznać z uchwałą Sądu Najwyższego III CZP 35/07 z dnia 16 maja 2007 r. Z tych powodów w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. /-/ G. Radzicka A.T