IV SA/Po 219/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego od załatwienia sprawy postanawia wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych pozostawić bez rozpoznania Pismem z dnia 13 marca 2013 r. pełnomocnik M.P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie zastosowanie się przez wnioskodawcę do wezwania, w którym zgodnie z zarządzeniem Sądu zobowiązany został do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W ustawowym terminie wnioskodawca wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza, w którym zakwestionował to rozstrzygnięcie podnosząc niezgodność ze stanem faktycznym i prawnym. Do sprzeciwu nie załączył wymaganego formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 P.p.s.a., jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku. Z treści powołanych przepisów wynika, że skuteczność wniosku o przyznanie prawa pomocy uzależniona jest od złożenia go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki, stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a., ma charakter sformalizowany, a obowiązek ten wynika z przepisów prawa rangi ustawowej. To ustawodawca określił, w jakiej formie mogą być składane wnioski o prawo pomocy i tylko te złożone na urzędowym formularzu podlegają merytorycznemu rozpoznaniu. Natomiast wnioski o prawo pomocy, które nie zostały złożone na urzędowym formularzu, ustawodawca nakazuje pozostawić bez rozpoznania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo stosownych pouczeń Sądu w tym zakresie nie uzupełnił braku formalnego wniosku i nie złożył go na urzędowym formularzu. Takie działanie skarżącego, wobec jasnej i kategorycznej treści art. 257 P.p.s.a., pozbawiło Sąd podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku, który nie został złożony w przewidzianej prawem formie. W tych okolicznościach Sąd działając na mocy art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzekł w postanowieniu