IV SA/Po 225/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Maciej Dybowski Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w P. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie kwatery stałej 1. oddala skargę, 2. zasądza od skarżącego D. S. na rzecz Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w P. kwotę 255 /dwieście pięćdziesiąt pięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r., na podstawie art. 23 ust.5 w zw. z art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 1, art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 368 - dalej ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ), stwierdził, że D. S. : 1) nie zachował uprawnień do osobnej kwatery stałej 2) zachował prawo do zajmowania kwatery w P. przy os. [...] do czasu przekwaterowania do lokalu zamiennego. Uzasadniając organ wskazał, iż D. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała w związku z rozformowaniem jednostki wojskowej i brakiem możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP określa, które osoby nabywają prawo do osobnej kwatery stałej. Natomiast art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wyklucza z grona tych osób, żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej w ramach wypowiedzenia stosunku służbowego z powodu przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, oraz na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych RP. Żołnierze ci, w tym D. S., zachowują tylko prawo do zajmowania tej kwatery do czasu przekwaterowania do lokalu zamiennego. W przewidzianym ustawa terminie D. S. wniósł odwołanie do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wskazał, że jego zdaniem decyzja jest niezgodna z ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W świetle art.23 pkt 2 zachował prawo do zajmowanej kwatery stałej i prawo do ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do kwatery stałej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ poparł argumentację organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 23 ust.2 i art. 44 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zdaniem skarżącego przepis art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest jednoznaczny i jego regulacje mają zastosowanie do sytuacji faktycznej D. S.Na jego podstawie skarżący zachował prawo do zajmowanej kwatery stałej. Zupełnie bezpodstawnie organy powołują się na przepis art. 44 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy, który ma zastosowanie jedynie do żołnierzy zwolnionych ze służby, którzy nie zachowali prawa do kwatery. Skarżący zajmuje kwaterę wraz ze swymi członkami rodziny zgodnie z jej przydziałem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów postępowania. Organ podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz.1269 ) podczas kontroli działalności administracji publicznej Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem, w świetle stanu faktycznego sprawy ustalonego przed tym organem. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej są przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 368 ze zm.). Kwestią sporną jest prawidłowość wykładni w/w przepisów. Wbrew zarzutom skarżącego wykładnia przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dokonana przez organy obu instancji w zakresie prawa skarżącego do zajmowanej kwatery stałej, jest prawidłowa. Należy wyjaśnić, że przy wykładni prawa nie należy ograniczać do wykładni językowej jednego przepisu, lecz przy dekodowaniu normy prawnej należy często sięgać do szeregu przepisów, rozproszonych w całym akcie prawnym lub nawet kilku aktach. W zakresie uprawnień żołnierza zawodowego do kwatery stałej należy wziąć pod uwagę całość regulacji zawartej w rozdziale 4 " Zakwaterowanie stale żołnierzy zawodowych" . Art. 21. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji I instancji stanowił, że: na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą, są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej "kwaterami", pozostające w zasobach Agencji, w tym również określone w art. 17 pkt 6 ustawy. Art. 23. ust. 1 z kolei określał że: żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, zachowuje, z zastrzeżeniem ust. 2, prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do: 1)emerytury wojskowej 2)wojskowej renty inwalidzkiej. Zaś ust. 2, że: żołnierz zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy z powodu przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych, zachowuje prawo do zajmowanej kwatery stałej. Bezsporne jest w sprawie, że D. S. wypowiedziano stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 1997 r., nr 10, poz. 55 ze zm.), to jest z powodu rozformowania jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Bowiem skarżący odmówił przyjęcia stanowiska służbowego: Dowódca Plutonu w Wojskowym Ośrodku Wykonywania Kar Ograniczenia Wolności. Bezsporne jest także, iż w dacie wypowiedzenia stosunku wojskowego nie nabył uprawnień do emerytury wojskowej i wojskowej renty inwalidzkiej. Dlatego zdaniem Sądu z powyższa datą D. S. utracił prawo do kwatery stałej. W związku z tym do sytuacji faktycznej D. S. ma zastosowanie art. 23 ust. 2 w brzmieniu wyżej wskazanym. Oznacz to , że D. S. nabył prawo do zajmowanej kwatery stałej w chwili wypowiedzenia, a także biorąc pod uwagę treść art. 44. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, że może zamieszkiwać w dotychczasowym lokalu na podstawie umowy najmu zawartej z dyrektorem oddziału terenowego Agencji Nadto, iż jeżeli zajmuje lokal mieszkalny w budynku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, podlega przymusowemu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż zaskarżoną decyzją nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu. /-/P. Miładowski /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski MK