IV SA/Po 226/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) J. P. (dalej skarżąca) zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] grudnia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2013 r.) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] września 2013 r., nr [...], o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego (k. 5 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w cytowanym przepisie, Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 16 a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 139 poz. 992 ze zm., dalej uśr), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowił m.in. art. 16a uśr, o zbadanie zgodności którego zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w w.w. postanowieniu. Mając powyższe na uwadze, jak również kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji.