IV SA/Po 231/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska As. sąd. Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 września 2007r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stwierdził u M.T. choroby zawodowej: zespół wibracyjny. W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzone badania medyczne wykazały brak podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego: postaci naczyniowo – nerwowej, postaci kostno – stawowej oraz postaci mieszanej naczyniowo – nerwowej i kostno – stawowej. M.T. odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i uznanie choroby zawodowej rozpoznanej w dniu [...] 2000 r. Nadto twierdził, że większość zmian chorobowych w kręgosłupie została spowodowana pracą przy przekroczonych normach drgań i nadgodzinach oraz przy dźwiganiu ciężarów. Podniósł, że opinie medyczne oparte są o dochodzenie epidemiologiczne, które błędnie wskazuje na pracę w warunkach zgodnych z normami sanitarnymi. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zmianami), w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115) oraz art. 138 §1 pkt 1 kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zmianami), w oparciu o prawomocny wyrok uchylający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 01.10.2004 r. sygn. akt 3/II SA/Po 1203/02 w sprawie ze skargi p. M.T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Oddział Zamiejscowy w P. z dnia [...].04.2002 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, a także opinię uzupełniającą Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] października 2006 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że na stanowisku skarżącego występowało narażenie zawodowe na wibrację ogólną. Skarżący w trakcie pracy zawodowej był narażony na działanie drgań mechanicznych o działaniu ogólnym, które przekraczały normatywy higieniczne bądź były równe NDN. Analiza radiogramów, badania tomograficznego i renozansu magnetycznego u skarżącego z lat 1999, 2000, 2001 i 2003 wykazały zmiany o charakterze dyskopatii w poziomie czwartego i piątego kręgu lędźwiowego ( L4/L5 ), piątego kręgu lędźwiowego i pierwszego kręgu krzyżowego ( L5/S1 ) oraz siódmego kręgu szyjnego i pierwszego kręgu piersiowego ( C7/Th1 ) z wtórnymi drobnymi zmianami zwyrodnieniowymi. Tego rodzaju zmiany występują z dużą częstością w populacji ogólnej i nie są swoiste dla następstw zdrowotnych narażenia na wibrację ogólną. Zgodnie z zaleceniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] października 2004 r. organy uzupełniły ocenę narażenia zawodowego skarżącego na działanie wibracji ogólnej ustalając, że jako kierowca-operator agregatu cementacyjnego skarżący był narażony na działanie tego szkodliwego czynnika. Orzeczenia lekarskie wydawane w niniejszej sprawie stwierdziły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. W związku z ustalonym narażeniem zawodowym na wibracje ogólną w latach 1982 – 1999 przy braku rozpoznania zespołu wibracyjnego organ uznał, iż brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. M.T. wniósł skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i uznanie choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. Skarżący twierdzi, że rozpoznane u niego zmiany chorobowe kręgosłupa pod postacią wielopoziomowej dyskopatii odcinka lędźwiowego spełniają kryteria choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. Skarżący kwestionuje rzetelność wykonywanych pomiarów oraz dzienny czas pracy w narażeniu na drgania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Zgodnie z art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Oznacza to, iż sąd administracyjny może zaskarżoną decyzję wzruszyć tylko wówczas, gdyby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. W myśl § 1 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz. 294 ze zm. dalej rozporządzenie) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie czynnika szkodliwego uwzględnia się między innymi rodzaj, stopień, czas narażenia zawodowego i sposób wykonywania pracy. Stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej wydaje się na podstawie orzeczenia lekarskiego wydanego przez upoważnioną do tego placówkę zdrowia oraz na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Skarżący w okresie od [...] września 1982 roku do [...] kwietnia 1999 r. był zatrudniony na stanowisku kierowcy – operatora agregatu cementacyjnego. Z tytułu wykonywanej pracy był narażony na długotrwałe działanie czynników szkodliwych – przede wszystkim na wibracje. Organy administracji publicznej właściwie przeanalizowały całość akt sprawy, szczególnie skupiając się na dokumentacji dotyczącej narażenia Skarżącego na wibracje, w tym wyniki pomiarów. W raporcie z pomiarów drgań o odziaływaniu ogólnym na organizm człowieka z dnia [...].08.2001 r. wykonanych przez Laboratorium Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w P., Oddział Zamiejscowy w P. jest informacja, iż na stanowisku operatora agregatu cementacyjnego CA 320 przy 1 godz. jazdy + 3 godz. operowania, drgania o oddziaływaniu ogólnym przekraczają 1,36 raza wartości dopuszczalnej. Nadto z opracowania wyników pomiaru drgań o oddziaływaniu ogólnym z dnia [...].08.2001 r. wykonanych przez laboratorium WSSE w P., Oddział Zamiejscowy w Pile wynika, że na stanowisku operatora cementarki "równoważna dla godzin suma wektorowa skutecznych, ważonych przyspieszeń drgań, oznacza że narażenie na drgania równe jest najwyższej dopuszczalnej wartości". Zasadnie zatem organy przyjęły, że na stanowisku Skarżącego występowało narażenie zawodowe na wibrację ogólną. Podkreślić należy, iż dla potrzeb pomiarów czas pracy przy agregacie określono na 4 godziny. W świetle kart pracy i twierdzeń Skarżącego bezsporne jest iż czas pracy był znacznie dłuższy. Organy administracji publicznej słusznie uznały, iż Skarżący pracował na stanowisku, na którym występowało narażenie na wibrację ogólną. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia. W niniejszej sprawie organy administracyjne dysponowały orzeczeniami uprawnionych jednostek organizacyjnych służby zdrowia. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2000 r. rozpoznał u Skarżącego chorobę zawodową – zespól wibracyjny wywołany działaniem wibracji ogólnej pod postacią zmian w układzie kostno – stawowym odcinka lędźwiowego kręgosłupa (poz. 16 wykazu chorób zawodowych). Z orzeczenia lekarskiego [...] Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] stycznia 2002 r. wynika, że u Skarżącego rozpoznano: - dyskopatię L4-L5 i L5-S1, - cechy niestabilności w odcinku szyjnym kręgosłupa, - zespół bilowy korzeniowy szyjny lewostronny i lędźwiowo – krzyżowy prawostronny o niewielkim stopniu nasilenia objawów. Analiza danych literaturowych upoważnia do wnioskowania, że do przyjęcia zawodowej etiologii zmian w obrębie układu kostno – stawowego konieczne jest ujawnienie zaawansowanych zmian zwyrodnieniowo – zniekształcających w danym odcinku kręgosłupa po wieloletnim istotnym narażeniu na wibrację ogólną. Badanie rtg i T – k wykonane u Skarżącego w 1999, 2000 i 2001 roku wykazały w obrębie kręgosłupa T-k zmiany o charakterze dyskopatii z drobnymi wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi. Tego rodzaju zmiany występują z dużą częstością w populacji ogólnej i nie są patognomoniczne dla następstw zdrowotnych narażenia na wibrację ogólną. W ocenie IMP mając na uwadze całość obrazu klinicznego, w szczególności brak typowych dla narażenia na wibrację ogólną zmian chorobowych oraz ocenę narażenia na wibrację ogólną nie ma wystarczających przesłanek do uznania, że zmiany w układzie kostno – stawowym stwierdzone u Skarżącego zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] lipca 2005 r. rozpoznano u Skarżącego prawidłowe nerwy czaszkowe, niewielkie osłabienie lewego przedramienia i dłoni bez wyraźnych zaników mięśniowych, bez zaników mięśni obręczy barkowej, osłabienie czucia powierzchniowego bólu w zakresie C5-C7 po stronie lewej, słabszy odruch promieniowy lewy, objaw Tinela obustronnie ujemny, niewielkie osłabienie prawego podudzia i stopy bez zaburzeń czucia powierzchniowego bólu odcinka lędźwiowo – krzyżowego, niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego z bolesnością palpacyjną C5-C7 i L4-S1. Badanie ortopedyczne uwzględniające ocenę radiogramów z kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego, stawów łokciowych i obojczykowo – barkowych oraz NMR kręgosłupa szyjnego wykazało lewostronny zespół bolesnego barku, wrodzone niedomknięcie łuku kręgowego S1, dyskopatię L4/L5, L5/S1 i C5-Th1, wypadnięcie jądra miażdżystego L5/S1 i C7/Th1, radikulopatię L5/S1 prawostronną. Równoczesna obecność zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych w odcinku szyjnym i lędźwiowo – krzyżowym kręgosłupa, niewielki ich stopień zaawansowania, zwłaszcza w odcinku lędźwiowym kręgosłupa oraz obecność zmian wrodzonych kręgu S1 przemawia za samoistną etiologią choroby. Na podstawie danych z dokumentacji lekarskiej, wywiadu, analizy narażenia zawodowego, badania przedmiotowego internistycznego i neurologicznego oraz badania ortopedycznego nie stwierdzono u Skarżącego następstw narażenia na drgania mechaniczne. Badania poszerzono o ocenę radiogramów układu kostno – stawowego kończyn górnych, próby oziębieniowe, palestezjometrię i badanie kapilaroskopowe, które nie wykazały obecności zmian typowych dla zespołu wibracyjnego- zarówno postaci naczyniowo – nerwowej jak i kostno – stawowej. Wyniki powyższych badań nie dają podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. Kolejnym orzeczeniem Centrum Medycyny Pracy, Ośrodek nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej . U Skarżącego stwierdzono przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego na podłożu dyskopatii lędźwiowej. W świetle wyżej przedstawionych orzeczeń lekarskich stwierdzić należy, iż jedynie w orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] grudnia 2000 r. ustalono rozpoznanie: zespół wibracyjny wywołany działaniem wibracji ogólnej pod postacią zmian w układzie kostno – stawowym odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Wszystkie inne orzeczenia lekarskie wydawane w niniejszej sprawie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. A zatem nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej. Pomimo bowiem wieloletniego, nie kwestionowanego narażenia na drgania nie występuje u Skarżącego choroba zawodowa. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. /-/I. Kucznerowicz /-/M. Dybowski /-/B. Popowska MB