IV SA/Po 234/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat R. S.-K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2009r. w sprawie sygn. akt [...] o zasądzeniu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Oddział Regionalny w P. z 5 lutego 2004r. nr [...] postanawia odrzucić sprzeciw /-/ P. Miładowski Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2009r. w sprawie sygn. akt [...] przyznano adwokat R. S.-K. koszty należne za reprezentację strony w I instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Sąd uznał, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej zawarty w skardze kasacyjnej wraz do oświadczeniem, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części, znalazł uzasadnienie w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej: rozporządzenie) określającym stawkę minimalną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej na 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Dlatego uznając, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia została wydana w innej sprawie w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia, Sąd orzekł zgodnie z art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia. W dniu 3 kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęło pismo adwokat R. S.-K. zatytułowane jako sprzeciw od postanowienia z dnia 10 marca 2009r. Powołując się na art. 259 p.p.s.a. profesjonalny pełnomocnik wniósł o zmianę przedmiotowego postanowienia i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. tj. kwoty 120 zł powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W zakresie tym zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. może orzekać również referendarz sądowy, a od jego postanowień podmiotom określonym w art. 259 § 1 p.p.s.a. przysługuje szczególny środek zaskarżenia jakim jest sprzeciw. Powołany przepis wprost określa, że sprzeciw jest dopuszczalny tylko od postanowień wydanych przez referendarza, od postanowień wydanych przez Sąd w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu przysługuje zażalenie, co wynika zarówno z treści art. 227 p.p.s.a. jak i z art. 260 p.p.s.a. i znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 26.04.2004r., sygn. akt FZ 58/04, publ.: ONSAiWSA 2004/1/16, postanowienie NSA z 02.02.2005r., sygn. akt OZ 1283/04, publ.: LEX nr 302269). Pełnomocnik jednoznacznie określił wniesiony przez siebie środek jako sprzeciw i za podstawę prawną podał art. 259 p.p.s.a., co mając na uwadze profesjonalny charakter pełnomocnika dodatkowo nie pozwalało na przyjęcie, że jest to w istocie inny środek zaskarżenia. Z tych względów uznając, że wniesiony przez adwokata, sprzeciw od postanowienia Sądu z dnia 10 marca 2009r. jest środkiem zaskarżenia przysługującym jedynie od rozstrzygnięć referendarza sądowego, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił go jako niedopuszczalny. /-/ P. Miładowski