IV SA/Po 236/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia p o s t a n a w i a oddalić wniosek /-/ M. Dybowski Pismem z dnia [...] r. (data stempla pocztowego k. 7 akt sądowych) [...] spółka z o.o. w [...] (dalej Spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej Samorządowe Kolegium) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na trudne do odwrócenia skutki i możliwość wyrządzenia znacznej szkody. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] o wymierzenie Spółce administracyjnej kary pieniężnej w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu I instancji dotyczyła wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 2 drzew – lip, znajdujących się na terenie, której użytkownikiem wieczystym jest Skarżąca. Uzasadniając swój wniosek Skarżąca napisała: "jak organ może ponownie rozpoznać sprawy, której nie mógł wszcząć?"; "do dnia dzisiejszego nie ma orzeczenia organu w przedmiocie wydania zezwolenia na wycinkę drzew, które warunkuje możliwość wszczęcia postępowania o wymierzenie kary. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na wycinkę drzew trwa już od [...] 2007 r. a więc ponad 1,5 roku. W takim stanie rzeczy ponowne postępowanie w sprawie utrzymywałoby stan bezprawia, co nie może mieć miejsca". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ppsa stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2006 r.- II OZ 76/06, LEX nr 299367). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest stwierdzenie istnienia w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r.- II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (odpowiednio- T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2008 s. 336 uw. 4; B. Dauter w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Zakamycze 2005 s. 166- 167 uw. 7). Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia organu II instancji – o uchyleniu decyzji organu I instancji (która nie obarczona została rygorem natychmiastowej wykonalności i przewidywała obowiązek zapłaty kary w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczną) i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia - wskazuje na to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Obowiązek nałożony na Spółkę decyzją I instancji nie podlega bowiem wykonaniu, a skasowanie decyzji I instancji służy jedynie ponownemu rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym. Ponowne rozpatrzenie sprawy nie rodzi żadnych negatywnych, a tym bardziej nieodwracalnych skutków wobec Skarżącej, nie powoduje jakiejkolwiek szkody, bowiem na skutek jej wydania została wyeliminowana, w toku kontroli instancyjnej, decyzja, w której organ I instancji wymierzył karę pieniężną. Aktualnie Skarżąca nie jest obowiązana do zapłacenia tej kary. Spółka w istocie nie przytoczyła faktów (choć taki obowiązek na niej spoczywał), przemawiających za oceną, że w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce, której wysokość kapitału zakładowego określono na kwotę [...] zł (k. 16 akt IV SA/Po 236/09) bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że uiszczenie kwoty ma charakter odwracalny (postanowienie NSA z 7.5.2004 r.- OZ 51/04). Nadto, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie może na tym etapie postępowania, oceniać zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 92/04/880 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie 2 drzew- lip o obwodach pni 83 cm i 78 cm z terenu nieruchomości w [...] przy ul. [...] i odroczenia opłaty z tytułu usunięcia tych drzew (k. 11 akt [...]). W konsekwencji stwierdzić należy, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania instytucji z art. 61 § 3 ppsa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w postanowieniu. /-/ M. Dybowski