IV SA/Po 239/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi M.S. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Powyższa skarga złożona została w dniu 9 lutego 2011r. Mając na względzie fakt, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 9.11.2010r. stwierdzić należy, iż powyższa skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej złożenia obliczonego zgodnie z art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). W treści skargi skarżąca wniosła "o przywrócenie terminu odwołania" oraz podała zarzuty dotyczące kwestionowanej decyzji dotyczące wysokości dochodu przyjętego przez organ. W związku z wątpliwościami co do treści żądania, pismem z dnia 23 marca 2011r. (doręczonym w dniu 31.03.2011r. k – 18 akt) wezwano skarżącą, aby sprecyzowała, czy zawarta w skardze "prośba o przywrócenie terminu odwołania" stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w trybie art. 86 § 1 ppsa. W przypadku pozytywnej odpowiedzi, należało podać przyczyny uchybienia terminu, wskazać kiedy i w jakich okolicznościach ustały, a nadto uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa. Wszystkiego należało dokonać w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku. Skarżąca pismem z dnia 12 kwietnia 2011r. (data stempla pocztowego) prosząc "o przywrócenie terminu odwołania" jako przyczynę podała złożenie zeznania podatkowego, które wskazywało dochód w/w okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na uwadze fakt, iż skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w skardze kierowanej do sądu uznał, iż intencją strony było złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia skargi i zważył co następuje: Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ppsa). Strona może uchylić się od negatywnych następstw przekroczenia terminu jeżeli w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa) złoży wniosek o przywrócenie terminu; równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4) oraz, gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie aby możliwe było przywrócenie terminu. Analiza okoliczności podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie pozwoliła stwierdzić, aby zaistniały przesłanki do jego uwzględnienia. Przepis art. 86 § 1 ppsa stanowi bowiem, że przywrócenie terminu może nastąpić wówczas, gdy strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Brak winy, o którym wspomina przywołany wyżej przepis, polega na wykazaniu przez stronę, że nawet przy dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana nie można było przezwyciężyć przeszkody powstałej w jego dochowaniu (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 401/09 - Lex nr 602856). Okoliczności powołane przez stronę skarżącą, a szczególnie fakt złożenia zeznania podatkowego, które wskazywało dochód w okresie, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, nie świadczą o braku winy w złożeniu skargi po terminie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w pouczeniu precyzyjnie wskazuje tryb, w jakim można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Użyte tam sformułowania nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Działaniom strony skarżącej nie można więc przypisać znamion braku winy, co w konsekwencji musi prowadzić do oddalenia wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia