IV SA/Po 243/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę w całości IV SA/Po 243/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (dalej: "WWINB" lub "organ II instancji") – na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej w skrócie: "k.p.a.") – utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2015 r., znak: [...], wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") w przedmiocie zatwierdzenia inwestorom, J. i J. J. (dalej łącznie: "Inwestorzy"), projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce numer ewidencyjny [...]położonej przy ul. [...] w [...] (gmina Swarzędz). Zaskarżona decyzja WWINB zapadła w następującym stanie faktycznym ustalonym przez organy obu instancji. Decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] Starosta Poznański (dalej: "Starosta") zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M. J. pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego. Decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] ww. decyzja została przeniesiona na rzecz Inwestorów. Dnia [...] kwietnia 2010 r. do PINB wpłynął wniosek B. S. (dalej jako: "Skarżąca") o stwierdzenie zgodności z przepisami prawa zabudowy na posesji należącej do Inwestorów. Decyzją z [...] października 2010 r. PINB umorzył postępowanie w sprawie zabudowy działki nr [...]. Na skutek odwołania wniesionego przez Skarżącą, decyzja PINB została uchylona przez WWINB decyzją z [...] lutego 2011 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z [...] marca 2011 r., nr [...], PINB – na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., dalej p.b.) – nakazał Inwestorom wstrzymać roboty budowlane polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Następnie decyzją z [...] marca 2011 r., znak: [...], PINB nakazał Inwestorom sporządzić i przedstawić projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku, uwzględniając dokonane w trakcie prowadzenia robót budowlanych odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...]. W konsekwencji Starosta, decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...], uchylił wydaną przez siebie decyzję z [...] maja 2008 r. nr [...]. Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz (dalej: "Burmistrz"), decyzją z [...] października 2011 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z [...] lutego 2012 r. PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zobowiązał Inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Decyzja ta została uchylona decyzją WWINB z [...] czerwca 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, decyzją z [...] czerwca 2012 r., ponownie zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zobowiązał Inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Decyzja ta została uchylona przez WWINB decyzją z [...] sierpnia 2012 r. Wyrokiem z 05 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 893/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu") oddalił skargę na tę decyzję WWINB. Decyzją z [...] czerwca 2013 r. PINB po raz kolejny zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zobowiązał Inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, jednak decyzja ta została uchylona decyzją WWINB z [...] lipca 2013 r. Skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona przez WSA w Poznaniu wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 949/13. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, PINB decyzją z [...] marca 2014 r., nr [...] – na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej p.b.) zatwierdził Inwestorom projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] oraz zobowiązał Inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W odwołaniu od decyzji PINB z [...] marca 2014 r. Skarżąca podniosła, że różnica odległości budynku między stanem faktycznym, a mapą zasadniczą wynosi [...] cm. Na jej zlecenie został dokonany pomiar przez uprawnionego geodetę. Z ustaleń geodety wynika, że działka Inwestorów na granicy z działką nr [...] ma szerokość [...] m, natomiast przy granicy z ul. [...] szerokość ta wynosi [...]m, co oznacza, że działka Inwestorów zwęża się w kierunku ul. [...]. Na granicy działek nr [...] i nr [...] stał płot z siatki, a w 2009 r. inwestor na fundamencie tego płotu posadowił płot betonowy. Płot ten, zdaniem Skarżącej, stoi na granicy działek, na wprost znaku granicznego znajdującego się na ul. [...]. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] marca 2014 r. odszukała znak graniczny, który jest przybetonowany do fundamentu ogrodzenia. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Skarżącej, WWINB decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014r., sygn. akt IV SA/Po 943/14 uchylił w/w decyzje. Sąd wskazał w swoim wyroku, że organ rozpoznając sprawę ponownie przede wszystkim raz jeszcze przeprowadzi oględziny nieruchomości Inwestorów oraz, w miarę potrzeby, działek sąsiednich w celu zweryfikowania twierdzeń Skarżącej o odnalezieniu znaków granicznych i możliwości określenia na tej podstawie rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Sąd podkreślił, że ustalenia w zakresie istnienia i położenia znaków granicznych oraz wynikającego stąd przebiegu linii granicznej dokonane zostaną przez organ nadzoru budowlanego tylko w ramach posiadanych kompetencji, a więc m.in. z uwzględnieniem oczywistego faktu, że nie jest on powołany do prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Ponadto Sąd wskazał, że w zależności od wyniku tych oględzin, organ rozważy celowość przesłuchania projektanta, który opracował projekt zagospodarowania działki wykonany w ramach projektu zamiennego (z 2013 r.) przedłożonego do zatwierdzenia, a zarazem był autorem ww. "Rozliczenia odległości budynku (...)" we wcześniejszym projekcie zamiennym (z 2011 r.): mgr inż. [...] – na okoliczność sposobu ustalenia przez projektanta danych (wymiarów) dotyczących usytuowania przedmiotowego budynku względem granic działek oraz wymiarów dawnej działki nr [...] – weryfikując tym samym prawidłowość określenia przez projektanta odległości między przedmiotowym budynkiem a granicą z działką nr [...]. Ponownie rozpoznając sprawę PINB przeprowadził dnia [...] kwietnia 2015r. kontrolę na nieruchomości w [...] gm. Swarzędz na działkach nr ewid. [...] i [...]. Podczas kontroli PINB stwierdził, że element betonowy wskazany przez B. S. wbetonowany w podmurówkę ogrodzenia w ocenie kontrolujących nie jest kamieniem (słupkiem) granicznym. PINB pozyskał wyjaśnienia geodety J. C. z dnia [...] maja 2015r. oraz H. Z. (projektanta budynku) z dnia [...] maja 2015r. Następnie PINB pozyskał kopie dokumentów dotyczących przedmiotowej działki będących w posiadaniu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Poznaniu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, PINB decyzją z [...] października 2015 r., nr [...] – na podstawie art. 51 ust. 4 p.b. – zatwierdził Inwestorom projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] oraz zobowiązał Inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2015r. B. S. reprezentowana przez adwokata J. R. podniosła, że PINB nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie wziął pod uwagę dokumentów przekazanych wraz z pismem z dnia [...] maja 2015r., nie rozpatrzył wniosków pokontrolnych i nie wyjaśnił powstałych w związku z tym wątpliwości oraz nie zapewnił odwołującej czynnego udziału w sprawie. WWINB decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] października 2015r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny. Decyzję doręczono B. S. w dniu [...] stycznia 2016r. z pominięciem jej pełnomocnika. Odpis decyzji doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] marca 2016r. W skardze na ww. decyzję z dnia [...] lutego 2016r. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego: 1. polegające na obrazie art. 40 § 2 i art. 10 § 1 k.p.a. przez jej niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu od doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi strony postępowania, pomimo że doręczenie to miało charakter obligatoryjny, a tym samym niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na obrazie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez ich niezastosowanie, wyrażające się w odstąpieniu od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez niewyjaśnienie zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania wątpliwości co do charakteru kamiennych (słupków) wbetonowanych w podmurówkę ogrodzenia - co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. utrzymanie decyzji w mocy, w sytuacji gdy nie można wykluczyć, że w wyniku podjętych ustaleń decyzja w mocy nie zostałaby utrzymana. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zwrot kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu zaskarżona decyzja WWINB z [...] stycznia 2016 r. oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzająca ją decyzja PINB z [...] października 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...]oraz nałożenia na Inwestorów obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzje te zapadły w toku postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 - dalej: "Prawo budowlane"). W niniejszej sprawie organy ustaliły, że Inwestorzy w trakcie realizacji przedmiotowego budynku wprowadzili zmianę w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającą na zmianie obrysu budynku poprzez wykonanie tarasu od strony działki nr [...], o wymiarach [...] x [...] m, usytuowanego w odległości [...] m od płotu z płyt betonowych. Powyższe fakty zarówno organy, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 943/14, zakwalifikowały jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z powyższym zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., który przewiduje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b. (tj. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych), właściwy organ w drodze decyzji – w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz, w razie potrzeby, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Postępowanie naprawcze prowadzone w tym trybie kończy decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 albo ust. 5 p.b. W myśl pierwszego z przepisów, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego; w decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 4 lub ust. 5 p.b. w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. wynika wprost, że do projektu budowlanego zamiennego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące projektu budowlanego. Dotyczący tego ostatniego projektu, przepis art. 35 ust. 1 p.b. stanowi zaś, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W tym miejscu wypada wyjaśnić, że w rozpatrywanej sprawie zapadły trzy prawomocne wyroki sądu administracyjnego – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 05 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 893/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 949/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 943/14. Pierwsze dwa wyroki oddalały skargi na decyzje WWINB i nie sporządzono do nich pisemnego uzasadnienia. Natomiast wyrokiem z 18 grudnia 2014 r., o sygn. akt IV SA/Po 943/14, Sąd uchylił zaskarżone decyzje obu instancji. Wobec tego zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym wyżej przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie administracyjne oraz sądowoadministracyjne. Wobec tego zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie ze wskazaniami wyroku z 18 grudnia 2014 r., o sygn. akt IV SA/Po 943/14 organ ponownie rozpoznając sprawę powinien był raz jeszcze przeprowadzić oględziny nieruchomości Inwestorów oraz, w miarę potrzeby, działek sąsiednich w celu zweryfikowania twierdzeń Skarżącej o odnalezieniu znaków granicznych i możliwości określenia na tej podstawie rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. W ocenie Sądu ww. wskazanie zostało zrealizowane przez PINB poprzez przeprowadzenie w dniu [...] kwietnia 2015 r. kontroli na nieruchomości w [...], gm. Swarzędz na działkach nr ewid. [...] i [...]. B. S. w dniu [...] marca 2015 r. została zawiadomiona o planowanej kontroli. Z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika, że w obecności stron odkopano przy granicy z drogą gminną i styku ogrodzeń element betonowy wbetonowany w podmurówkę ogrodzenia. W ocenie kontrolujących nie jest to kamień (słupek) graniczny. Wskazano, że ostateczny przebieg granic jest możliwy poprzez wznowienie granic przez uprawnionego geodetę. Mając na uwadze dalsze wskazania zawarte w w/w wyroku WSA w Poznaniu PINB pozyskał wyjaśnienia geodety J. C. z dnia [...] maja 2015r. oraz H. Z. (projektanta budynku) z dnia [...] maja 2015r. J. C. oświadczył, że nie jest prowadzone postępowanie rozgraniczające działki nr [...] i [...], gdyż granica między nimi jest granicą obowiązującą i została potwierdzona protokołem przyjęcia granic. Z kolei H. Z. oświadczyła, że wymiary na rysunku pomocniczym nie są wymiarami faktycznymi, tylko pomocniczymi, a w celu ustalenia dokładnych wymiarów J. J. podał wymiary wykonane przez geodetę, dzięki którym mogła ona dopasować budynek do działki. Ponadto H. Z.-S. wskazała, że wymiary na planie zagospodarowania działki poprzedzone zostały pomiarami wykonanymi przez geodetę. PINB mając na uwadze wskazania ww. wyroku WSA w Poznaniu pozyskał kopie dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości będące w posiadaniu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Poznaniu. Organ odwoławczy słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015r. poz. 520, dalej: prawo geodezyjne) wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych zgłasza prace geodezyjne lub kartograficzne przed ich rozpoczęciem (art. 12 tejże ustawy). Następnie, po zakończeniu prac wykonawca zawiadamia właściwy organ o tym fakcie i przekazuje zbiory nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych do właściwego organu (art. 12a prawa geodezyjnego), który z kolei weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii (art. 12b prawa geodezyjnego) i w przypadku pozytywnej weryfikacji przyjmuje je do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W związku z powyższym dokumenty przekazane do PINB zostały przyjęte do w/w zasobu i stanowią dokumenty urzędowe. Z pozyskanej dokumentacji wynika, że szerokość działki nr [...] (tj. przed podziałem) od strony przeciwległej do granicy z ul. [...] wynosiła [...]cm, natomiast szerokość działki nr [...]na granicy z działką [...] wynosi [...]cm. Z powyższego wynika, że szerokość działki nr [...]zmniejsza się z [...] cm do [...] cm w miejscu nowej granicy z działką nr [...]. Z pozyskanych opracowań nie wynika jednak, by ta tendencja została zachowana także dla działki nr [...] - uprawnieni geodeci wykonujący w/w prace nie oznaczyli w nich wartości mogących sugerować zmniejszającą się szerokość działki w stronę ul [...], a linie wyznaczające granicę z działką nr [...] i ul. [...] są liniami równoległymi. Ponadto Sąd wskazuje, że organy na podstawie mapy zasadniczej przekazanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej sporządzonej przez P. R. (instytucja wykonująca pomiar - [...])[...] października 2009r. prawidłowo ustaliły, że zasadnicza szerokość działki nr [...] wynosi [...] cm, odległość przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] od granicy z ulicą [...] wynosi [...]cm. Z kolei szerokość w/w budynku wraz z izolacją termiczną wynosi [...]cm. Z powyższego wynika, że budynek został pobudowany w odległości [...]cm ([...]cm - [...]cm - [...]cm = [...]cm) od granicy z drugą działką - tj. nr [...]. Taka sama wartość jest wskazana w w/w mapie zasadniczej (po obliczeniu według skali). W ocenie Sądu organy słusznie wskazały, że organy nadzoru budowlanego nieposiadające kompetencji do działania w zakresie spraw związanych z pomiarami i pracami geodezyjnymi są zobowiązane do rozstrzygania w oparciu o uzyskane dokumenty. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za bezzasadny zarzut skarżącej dotyczący odstąpienia od dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzez niewyjaśnienie zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości co do charakteru kamieni wbetonowanych w podmurówkę ogrodzenia. Organy przeprowadziły kontrolę i uznały, że wskazany element betonowy wbetonowany w podmurówkę ogrodzenia nie jest kamieniem (słupkiem) granicznym. W ocenie Sądu dalsze poszukiwanie słupków granicznych przez organy nadzoru budowlanego, które nie są organami właściwymi do ustalania przebiegu granic, nie miało uzasadnienia, zwłaszcza że uprawniony geodeta J. C. w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. wskazał, że granica dla przedmiotowych nieruchomości jest ustalona i prawnie obowiązująca. Ponadto odległość budynku od granicy została określona na podstawie dokumentacji pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy w pełni zastosowały się do wskazań wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2014 r., o sygn. akt IV SA/Po 943/14 i zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a ustaliły stan faktyczny oraz dokonały prawidłowej subsumpcji prawa materialnego. Sąd za bezzasadny uznał również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa do wznowienia postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi strony postępowania i niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Należy wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. W niniejszej sprawie B. S. w dniu [...] listopada 2015 r. udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi J. R., który złożył odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] października 2015 r. Decyzja WINB z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] została doręczona bezpośrednio skarżącej w dniu [...] stycznia 2016 r. z pominięciem pełnomocnika. Skarga na ww. decyzję WWINB została wniesiona przez skarżącą za pośrednictwem nowego pełnomocnika - adwokata A. P., w terminie. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy powyższe naruszenie nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania i nie spowodowało to dla strony żadnych negatywnych skutków. Należy wskazać, że sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji organu wniosła w ustawowym terminie skargę, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącej zamiast pełnomocnikowi było skuteczne. Strona ma prawo podjąć każdą czynność w sprawie z pominięciem pełnomocnika (nawet działając przez innego pełnomocnika). W przeciwnym wypadku doszłoby do swoistego "ubezwłasnowolnienia" strony postępowania, która nie miałaby prawa do podjęcia samodzielnie (z pominięciem ustanowionego pełnomocnika) żadnej czynności w sprawie toczącej się z jej udziałem. Skuteczne wniesienie przez stronę skargi na decyzję organu drugiej instancji doręczonej stronie, a nie jej pełnomocnikowi wyłącza możliwość uznania doręczenia tej decyzji za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a., Sąd był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania organów z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2014 r., o sygn. akt IV SA/Po 943/14. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.