IV SA/Po 245/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. sp. k. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. w [...] na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 t. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz wezwania do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] sp. z o.o. sp. k. w [...] (zwana dalej jako "skarżąca Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz wezwania do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Skarżąca Spółka wskazała, że złożenie przez nią wniosku o przeniesienie na jej rzecz decyzji o warunkach zabudowy wywoła skutki zbieżne ze złożeniem do Prezydenta Miasta Poznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W jej ocenie wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, bowiem brak częściowego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do sytuacji w której dwa niezależne organy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania rozpoznawać będą kwestię zgodności z budynku z porządkiem planistycznym, co jest rażąco niecelowe w punktu widzenia ekonomiki postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu wniosek złożony przez skarżącą Spółkę nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca Spółka nie przedstawiła argumentacji uzasadniającej wystąpienie jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem za taką uznać stanowiska skarżącej Spółki jakoby za trudne do odwrócenia skutki uznać można było sytuację "w której dwa niezależne organy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania rozpoznawać będą kwestię zgodności z budynku z porządkiem planistycznym". W szczególności wyjaśnić należy, że nie zachodzi tożsamość między postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w sprawie legalności wykonania robót budowlanych, a postępowaniem w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. W pierwszym z postępowań i do dopiero na dalszym jego etapie, organy nadzoru budowlanego badać będą zgodność zrealizowanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy, natomiast w drugim postępowaniu dojdzie do ewentualnego przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której to ocenia się możliwość zrealizowania inwestycji pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r. poz. 647). Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.