IV SA/Po 248/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Z. M. wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 248/10 zwróciła się do Sądu o zwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowych od złożonej kasacji, wskazując na złą sytuację finansową (k. 122). Zarazem skarżąca wskazała, że profesjonalny pełnomocnik który podpisał skargę kasacyjną został ustanowiony wyłącznie do jej sporządzenia (k. 123). Zarządzeniem z dnia 06 października 2010 r. przewodniczący wydziału wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 133). Wezwanie opatrzone stosownym pouczeniem oraz załączonym formularzem doręczono skarżącej dnia 18 października 2010 r. (k. 149). Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 09 listopada 2009 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k. 171-171v). Odpis zarządzenia doręczono skarżącej dnia 23 listopada 2010 r. (k. 176). Skarżąca wniosła w terminie nie podlegający odrzuceniu sprzeciw od tego postanowienia podnosząc, że w dniu odbioru wezwania oraz w okresie zakreślonym do jego wykonania była chora i nie mogła wykonywać jakichkolwiek działań. Nie ponosi zatem winy i nie może ponosić negatywnych skutków z powodu choroby. Wskazała, że w zarządzeniu jest mowa o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zaznaczyła, że nigdy nie składała takiego wniosku. Złożony wniosek dotyczył innej sprawy, jaką jest sprawa skargi kasacyjnej złożonej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 lipca 2010 r. W ocenie skarżącej doręczone jej wezwanie zostało przez Sąd przesłane omyłkowo i nie dotyczy złożonego przez skarżącą wniosku, zatem skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji prawnych z tytułu tego, że nie domyśliła się, co Sąd miał na myśli. W ocenie skarżącej jest uzasadnionym i koniecznym przystąpienie do rozpoznania złożonego przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy po wcześniejszym, prawidłowym wezwaniu do uzupełnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Ogólną zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Z treści art. 246 ppsa jednoznacznie wynika, że warunkiem przyznania prawa pomocy jest, by osoba, która się o to ubiega, wykazała, że spełnia ustawowe wymogi do zastosowania wobec niej wyjątku od ogólnej zasady określonej w przytoczonym art. 199 ppsa. Ustawodawca określił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 ppsa) oraz nakazał, aby wniosek składany był na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 ppsa). Poza sporem jest, że wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu doręczono do rąk skarżącej, przy czym wezwanie było opatrzone stosownym pouczeniem oraz zawierało formularz PPF, który po wypełnieniu wystarczało odesłać na adres Sądu. Skarżąca nie usunęła braku formalnego wniosku. Wbrew stanowisku skarżącej należy przy tym wskazać, że doręczone jej wezwanie określało w jednoznaczny sposób, w jakiej sprawie sądowoadministracyjnej i w jakim celu zostało wysłane. Wezwanie zawierało zarówno sygnaturę sprawy jak i pełne oznaczenie organu którego decyzję zakwestionowała skarżąca, datę jej wydania oraz numer. Skarżąca nie złożyła wniosku w przewidzianej do tego formie, zatem należy uznać, że nie wykazała, iż zachodzą podstawy do zwolnienia jej od ponoszenia kosztów sądowych. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260, 243 § 1 i 252 § 2 ppsa.