IV SA/Po 251/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. C, W. C. i Wspólnicy sp. j. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...)., nr (...) w przedmiocie nadzoru sanitarnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Makosz - Frymus S. D. C., W. C. i Wspólnicy sp. j. reprezentowana przez r. pr. T. K. wraz ze skargą na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie nadzoru sanitarnego, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż wydając zaskarżoną decyzję nie dokonano wszechstronnego zbadania sytuacji faktycznej i błędnie zinterpretowano przepisy, przez co doprowadzono do istotnego naruszenia prawa. Wstrzymanie wykonania decyzji umożliwi, skarżącej słuszną obronę jej praw i nie doprowadzi do powstania sytuacji, w której skarżącej grozić będzie niepowetowana strata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W judykaturze przyjęto pogląd, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodatkowo wskazać należy, że z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie podała okoliczności, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo poniesienia przez nią niepowetowanej straty, a od których ustawodawca uzależnia możliwość wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Za okoliczność taką nie może być uznana kwestionowana przez skarżącą prawidłowość zaskarżonej decyzji, która doprowadziła, jej zdaniem, do istotnego naruszenia interesu prawnego, gdyż nie wywołuje ona skutków o jakich mowa w powołanym przepisie. Mając na uwadze powyższe, Sąd badając argumentację skarżącej, nie znalazł żadnych podstaw, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd zgodnie z art. 161 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. /-/ E. Makosz – Frymus